Sunday, June 8, 2014

သူ႔အတြက္ ေနာက္ဆံုးေရးတဲ႔စာ။

သူ႔ကို မၾကာ မၾကာ သတိရမိတယ္။ 
အတူတူတက္ခဲ႔ၾကတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ တခါတေလ ျပန္ဆံုၾကတုိင္း သူ ဘယ္ေတာ႔မွ မပါခဲ႔။
သတင္းလည္း မၾကားသလုိ အရိပ္အေယာင္လည္း မျမင္ရတာ ၾကာၿပီ။
ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္ေပၚမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္ဆံုၾကေတာ႔ သူမ်ား ရွိေနမလား ရွာၾကည္႔မိတယ္။ 
ေပ်ာက္ခ်က္သား ေကာင္းပံုမ်ား .....။
မထီတရီ၊ ဂ်စ္ကန္ကန္ ခပ္မုိက္မုိက္ မထင္ရင္ မထင္သလုိ လုပ္ကုိင္ျပဳမူတတ္တဲ႔ သူ႔ကို ပံုမွန္ေလာက္ပဲ ဆက္ဆံရင္းႏွီးခဲ႔ၾကတယ္။ ညိဳေခ်ာေလး သူဟာ အရုိင္းဆန္ဆန္....။

ကိုယ္တုိ႔ေတြ အုပ္စု ေက်ာင္းက Field Trip ထြက္ရေတာ႔ မူဆယ္ဘက္ သြားျဖစ္ၾကတယ္။ ရထားနဲ႔ မႏၲေလး၊ မႏၲေလးကေနမွ ကားနဲ႔ လားရိႈး၊ မူဆယ္.. ေနာက္ တရုပ္ျပည္ ၾကယ္ေဂါင္ ေရႊလီဘက္ သြားၾကတယ္။ ျပင္ဦးလြင္မွာ ကိုယ္နဲ႔ သူ တခန္းထဲ အတူက်တယ္။ သူ အခန္းထဲကေန ဖုန္းနဲ႔ စကားေတြ ေျပာတယ္။ စီးကရက္ေတြ ေသာက္တယ္။ ဒဏ္ရာရထားဖူးတဲ႔ က်ားသစ္မေလးလုိပဲ .... ေနာက္ လားရိႈးဟုိတယ္က်ေတာ႔ သူရယ္ ကိုယ္ရယ္ ေနာက္တေယာက္ရယ္ သံုးေယာက္တည္းရတယ္။ ညဖက္ သူ စီးကရက္ေသာက္တယ္။ မေသာက္ခင္ ေသာက္လုိ႔ ရမလားလုိ႔ သူေမးပါတယ္။ ကိုယ္ေရာ ေနာက္တေယာက္ကပါ ရပါတယ္ လုိ႔ ေျပာေတာ႔ သူက အေဖာ္စပ္မရေတာ႔ တေယာက္ထဲ စီးကရက္ေတြ ေသာက္တယ္။ စီးကရက္ေငြ႔ေတြ တခန္းလံုးမႊန္လုိ႔ ထင္ရဲ႕ ။ ကားေပၚေရာက္ေတာ႔လည္း သူနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္အတူထုိင္တယ္။ ေနပူတဲ႔ဘက္ဆုိေတာ႔ အကုန္ ခန္းဆီးေတြ ခ်ၾကေပမယ္႔ သူက အရိပ္ထဲ ေနဖုိ႔ စိတ္ကူးပံု မရဘူး။ ေနပူေနတဲ႔ကိုယ္က သူ႔ လွမ္းၾကည္႔ေတာ႔ ရွဴခင္းေတြကို ေငးရင္း သူ႔စိတ္ေတြ လြင္႔ပ်႔ံေနပံုပဲမုိ႔ ကိုယ္ပဲ စိတ္္ေလွ်ာ႔လုိက္တယ္။ 

သူဟာ သူထင္ရာ လုပ္တတ္တဲ႔ မိန္းကေလးတေယာက္ပဲ ထင္ရဲ႕။  တခါတခါ ကိုယ္႔ရဲ႕ ေလးႏွစ္အရြယ္ သားေလးအေၾကာင္းေမးရင္း သူ႔သားေလးအေၾကာင္းပါ ေျပာတတ္တယ္။ သူမ်ားအေၾကာင္းကို ေျပာသေလာက္ပဲ နားေထာင္တတ္တဲ႔ အက်င္႔ရွိခဲ႔လုိ႔ သူေျပာတာထက္ ဘာမွ ပိုမေမးခဲ႔ဘူး။ မစပ္စုခဲ႔ဖူးဘူး။ အဲဒီေတာ႔ သူ႔ဘဝအေၾကာင္းလည္း ေသခ်ာ မသိခဲ႔ဖူးဘူး။

 ေမျမိဳ႕က အဆင္း ေန႔လည္စားထမင္းစားေတာ႔ အုပ္စုလုိက္ႀကီး ဝင္လာတဲ႔ ဆာေလာင္ေနတဲ႔ ကိုယ္တုိ႔အတြက္ ဟင္းပဲြေတြက အဆင္သင္႔ျဖစ္မေနခဲ႔ဘူး။ ဟင္းပဲြေတြ လုစားၾကရင္း နီးစပ္ရာ လက္သင္႔ၾကရင္း၊ စည္းေတြ ေဘာင္ေတြ ေက်ာ္ၾကရင္း..... ကိုယ္ လူေတြကို ေက်ာခုိင္းခဲ႔လုိက္တယ္။  စိတ္ပ်က္သြားခဲ႔တယ္ ထင္ရဲ႕။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူကေတာ႔ သူလုပ္စရာေတြ ရွိတာ လုပ္ခဲ႔ၿပီးၿပီမုိ႔ တေယာက္ထဲ ထုိင္ေနတဲ႔ ကိုယ္႔အနား အတူတူ လာထုိင္တယ္။ သူက ကိုယ္႔ ရဲ႕ ခ်ဥ္တူးတူး ခံစားခ်က္ကို နားလည္သလုိ ျပံဳးၾကည္႔ရင္း မုန္႔လာေကြ်းတာ။ သူနဲ႔ ကိုယ္ ရင္ဘတ္ခ်င္း နီးစပ္သြားခဲ႔ၾကတယ္။ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ ေရွ႔တမ်ိဳး ေနာက္တမ်ိဴးး ပါးစပ္ေလးေတြ ခ်ိဳတဲ႔ ေလာကႀကီးအေၾကာင္းေျပာၿပီး ရယ္သြမ္းေသြးတာက စရင္း နွစ္ေယာက္သား ဟားတုိက္ရယ္ေမာလုိက္ၾကတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ေလာကႀကီးက သာယာသြားခဲ႔တယ္။ လူတခ်ိဳ႕က နားမလည္သလုိ ၾကည္႔ခဲ႔ၾကတယ္။ 

အျပန္လမ္းမွာ ရထားေပၚက ထမင္းစားခန္းတဲြမွာ ကိုယ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ သြားထုိင္ရင္း အဲဒီခရီးစဥ္ဟာ အဆံုးသတ္မွာ ပိုအသက္ဝင္လာခဲ႔သလုိလုိ ။ သာစည္က ႏြားႏုိ႔အစစ္နဲ႔ ေကာ္ဖီခါးခါး ေကာင္းလြန္းလုိ႔ အမေသာက္ေစခ်င္လုိ႔ ဆုိၿပီး သူ က်မအတြက္ ပါဆယ္တခြက္ ပိုဝယ္လာခဲ႔တယ္။ တန္ဖိုးႀကီးတာေတြ လုိသလား။ တန္ဖိုးထားတာပဲ လုိသလား။ 

ဒီေလာက္ပါပဲ.... ေနာက္ သူတုိ႔ ေက်ာင္းၿပီး ဘဲြ႔ယူတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္က ႏွစ္ဘာသာ မေျဖပဲ က်န္ခဲ႔တာကို ဆက္္ေျဖေနရတာရယ္ သားငယ္ေလး ေမြးဖြားတာနဲ႔ အလုပ္ေတြ ရႈပ္ရင္း အဆက္အသြယ္ေတြ ျပတ္ေနခဲ႔တယ္။ ေနာက္ သားငယ္ေလး ေမြးတဲ႔ အခ်ိန္မွာ သူ အိမ္လာလည္တယ္။ သားေလးတြက္ လက္ေဆာင္ေလး ပါလာခဲ႔တယ္။ ေနာက္ဆံုးတခါက သူနဲ႔ အိမ္က အမ်ိဴးသားနဲ႔ တင္ဒါတခုမွာ အတူတူေတြ႔လုိ႔ ဖုန္းနံပါတ္ရၿပီး ဖုန္းတခါဆက္တယ္။ သူ အေမရိကားသြားဖုိ႔ ၾကိဳးစားေနတယ္တဲ႔။ သူ႔သားေလးတြက္ သူလုပ္ခ်င္တာေတြ ေျပာတယ္။ ေနာက္ပိုင္း သူလည္း သူ႔အလုပ္မွာ မရွိေတာ႔သလုိ ဘယ္ကို ေရာက္သြားလဲ မသိေတာ႔ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကေနလည္း သူ႔အေၾကာင္း မၾကားမိသလုိ အရိပ္အေယာင္ေလးေတာင္ မျမင္မိေတာ႔ဘူး။

စိတ္မေကာင္းဘူး ေကြး.... သူ႔ ဘဝ ခရီးအစကိုလည္း ကိုယ္မသိခဲ႔သလုိ သူျဖတ္သန္းလာခဲ႔တဲ႔ ခရီးေတြ ၾကမ္းတမ္းသလား ေခ်ာေမြ႔ခဲ႔သလား ကိုယ္မသိခဲ႔ဘူး။ သူ ဘာေတြ လုပ္ေနသလဲ ကိုယ္မသိသလုိ သူ ဘယ္လုိလူစားလဲ ဆုိတာလည္း ကိုယ္ ေသခ်ာ မသိခဲ႔ပါဘူးေလ။ 

ေသခ်ာတာ တခုကေတာ႔ အခ်ိန္ပိုင္းေလး တခုမွာ သူ႔ရဲ႕ ပကတိစိတ္ႏွလံုးသားေလးနဲ႔ ကိုယ္႔ ႏွလံုးသားတစံု ထပ္တူက်လုနီးပါး နီးစပ္ရင္းႏွီးခဲ႔ၾကတာ တကယ္႔ကို အဖိုးတန္တဲ႔ အခ်ိန္ေလးတခုတြက္ ကိုယ္ သူ႔ကို ေက်းဇူးတင္ ခင္မင္ရင္းနဲ႔ သတိရေနမွာပါေလ။ 

ေကာင္းမြန္ရာဘံုဘဝမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ စံစားပါေလ ေကြးေရ...
အခ်ိန္လြန္ ေနာက္က်ၿပီးမွ သိခဲ႔ရတဲ႔အတြက္ ေနာက္ဆံုးခရီးကိုေတာင္ လုိက္ပို႔ခြင္႔မရခဲ႔တာကို နားလည္ ခြင္႔လႊတ္ပါေလ။

Tuesday, December 31, 2013

၂၀၁၃ အတြက္ ေရာက္တတ္ရာရာ မွတ္တမ္း။

၂၀၁၃ က ကုန္ေတာ႔မယ္။ ျပန္ၾကည္႔လို႔ မွတ္မွတ္ရရ ဘာေတြ ရွိခဲ႔သလဲ။

သားႀကီးေမၿမိဳ႕မွာ ေက်ာင္းတက္ေနလို႔ ေမၿမိဳ႕ေရာက္ျဖစ္တယ္။ သားႀကီးဆီ သြားရင္း ေရႊဘုိ ခင္ဦးဘက္မွာ ရွိတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ယာထဲ သြားလည္ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ ကန္႔ဘလူမေ၀းတာနဲ႔ ဖုိးဖုိးဆီကို တသက္မွာ ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ ေရာက္သြားခဲ႔တယ္။ ကားနဲ႔ေတာင္ နာရီ၀က္ေလာက္ ကားလမ္းေပၚကေန အထဲ၀င္ရတဲ႔ လွည္းလမ္းေလးအတုိင္း သြားခဲ႔ၾကရတယ္။ မုိးရာသီဆို လမ္းမေပါက္ဘူးတဲ႔။ သိပၸံေမာင္၀ဆုိတဲ႔ စာေရးဆရာႀကီး၊ ေအာက္စဖို႔ဒ္ေရာက္ခဲ႔တဲ႔ တေခတ္တခါက အိုင္စီအက္စ္ အေရးပိုင္မင္းလည္း ေခတ္ပ်က္ေတာ႔ အဲဒီေတာေခါင္ေခါင္မွာ အသက္ဆံုးရံႈးခဲ႔ရတယ္။
 ေလးဆယ္စြန္းစအရြယ္ေကာင္းေလးမွာ ျဖစ္ရေလျခင္းလုိ႔ ေလးဆယ္ေက်ာ္ေနၿပီျဖစ္တဲ႔ ေျမးမက ေတြးေတာေနမိရဲ႕။ ေမြးေန႔မွာ ဆံုးပါးခဲ႔လုိ႔ ေမြးေန႔ဆုိတာရဲ႕ ပေယာဂ ဂယက္ဟာ ဖုိးဖုိးရဲ႕ သားသမီးေတြဆီမွာ ရုိက္ခတ္ထင္ဟပ္ေနဆဲပဲဆုိတာ သံသရာရဲ႕ တေနရာရာမွာ ရွိေနမယ္႔ ဖိုးဖိုးကေတာ႔ သိမယ္မထင္မိဘူး။ ဖုိးဖုိးရဲ႕ သမီးငယ္ မယ္ေကး ( သူ႔ေမြးၿပီးမွ တခ်ိန္လံုး ေျပးေနရလုိ႔ မယ္ေျပးလုိ႔သာ ေခၚလုိက္ခ်င္ရဲ႕လုိ႔ မွတ္ခ်က္ခ်ဖူးတဲ႔) ကေတာ႔ သူ႔ဖခင္ရဲ႕ အုတ္ဂူကို တသက္လံုးေနာက္ထပ္ ဘယ္ေတာ႔မွ ျပန္မလာႏုိင္ခဲ႔ေတာ႔ဘူးေလ။ တခါတခါေတာ႔လည္း နာက်င္လြန္းအားႀကီးခဲ႔တဲ႔ အတိတ္ဆုိးကို ေမ႔ထားခ်င္တတ္တာ သဘာ၀ပဲလုိ႔ ဖုိးဖုိးနားလည္ေပးမယ္ ထင္ပါတယ္။

မတ္လမွာ သားႀကီးစာေမးပဲြေျဖရတယ္။ အငယ္ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ စာေမးပဲြနဲ႔လည္း တုိက္ေနေပမယ္႔ အေရးႀကီးတဲ႔ ဆယ္တန္းစာေမးပဲြကိုပဲ ဦးစားေပးရင္း ျပင္ဦးလြင္မွာ ဆယ္ရက္ေလာက္ သြားေနျဖစ္ခဲ႔တယ္။ စာကို ဟုတ္တိပတ္တိ မလုပ္တဲ႔ သားႀကီးကို ၾကည္႔ရင္း သက္ျပင္းခ်ရံုကလဲြလုိ႔ ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ခဲ႔ေတာ႔ဘူး။ ေလာကႀကီးမွာ ကုိယ္ျဖစ္ေစခ်င္တဲ႔အတုိင္း ကိုယ္တုိင္ေတာင္ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆုိတာ နားလည္ဖုိ႔ လက္ခံခဲ႔ရတယ္။

ျပန္ေရာက္ေတာ႔ အလုပ္ကိစၥနဲ႔ ျပည္ပခရီးကို သြားဖုိ႔ ျပင္ဆင္ရင္း တဖက္ကလည္း ေနရာထုိင္ခင္း ေျပာင္းေရႊ႕ဖုိ႔ အခ်ိန္လုၿပီး လႈပ္ရွားရျပန္တယ္။ အကန္႔အသတ္ေတြ ေဘာင္ေတြ သိပ္မ်ားတာေၾကာင္႔ အလုပ္တခုလုပ္တဲ႔ အခါ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ျမန္ျမန္ခ်ဖုိ႔ တြန္းအားေပးတယ္။ ေရြးခ်ယ္စရာမရွိရင္ ဒီလမ္းကလဲြလုိ႔ သြားစရာမွ မရွိတာပဲ။ ကိုယ္ၾကိဳက္တာ မလုပ္ႏုိင္ရင္ ကိုယ္လုပ္ႏုိင္တာကိုပဲ ၾကိဳက္ဖုိ႔ စိတ္ထားတတ္ရေတာ႔မွာပဲေလ။ 

ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ ဥေရာပ ခရီးစဥ္ ေရာက္ဖူးခဲ႔တယ္။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔ ေနရာနဲ႔ အဆင္႔ကြာျခားတယ္လား။ ေလယာဥ္အၾကာႀကီး စီးရတာကို စိတ္ညစ္တယ္။ ရုပ္ရွင္ေတြလည္း တကားၿပီး တကားၾကည္႔ရင္း ေခါင္းမူးလာတယ္။ ဒီၾကားထဲ ၀ုိင္ျဖဴေသာက္ၿပီး မူးေနေသးတယ္။ ၀ုိင္ကို အေအးေမာ႔သလုိ တက်ိဳက္ထဲ ေမာ႔လုိက္လုိ႔ မူးတာလုိ႔ သူက ေျပာတာပဲ။ အျပန္က်ေတာ႔ မမူးရဲလုိ႔ အေအးပဲ ေသာက္ေတာ႔တယ္။ 


ဖရန္႔ဖတ္ ေလဆိပ္ေရာက္ေတာ႔ ၇ နာရီေက်ာ္ခဲြေလာက္ပဲ ရွိဦးမယ္။ ဆုိင္ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ပိတ္ကုန္ၾကၿပီ။ Sim card လုိခ်င္တာ ဖုန္းဆုိင္ေတြမွာပဲ ေရာင္းတယ္လုိ႔ information counter က ေျပာတယ္။ တကယ္တမ္းက် simcard ေရာင္းတဲ႔ vender machine ကို အျပန္ခရီးက်မွ ေတြ႔ေတာ႔တယ္။ 

ဒါနဲ႔ပဲ Sing Tel ကို roaming သံုးလုိက္တာ ေတာ္ေတာ္က်သြားတယ္။ ေနာက္မသံုးဖုိ႔ သင္ခန္းစာကို ၀ယ္လုိက္ရသလုိပဲေပါ႔။ သူတုိ႔တုိင္းျပည္ ဘယ္ေလာက္ေအးမလဲေတာ႔ မသိဘူး။ ကိုယ္ေတြေရာက္တဲ႔ အခ်ိန္က ပြင္႔လင္းရာသီမုိ႔ သူတုိ႔ေတြတြက္ အေနေတာ္ေတာင္ ကိုယ္ေတြက ခ်မ္းတုန္ေနတုန္း။ လူေတြက ေအးတဲ႔ေဒသက လူေတြမို႔လား မသိ။ ေအးေအးေဆးေဆး ရွိလွတယ္။ ကားေလးေတြက စီးတီးကားအေသးေလးေတြပဲ မ်ားတယ္။ ၾကပ္သိပ္မြန္းက်ပ္ၿပီး စိတ္မရွည္တတ္တဲ႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ႀကီးနဲ႔ေတာ႔ ကြာခ်င္းတုိင္း ကြာေနလုိက္ပံုမ်ား။ 

ရန္ကုန္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ႔ သၾကၤန္အတက္ေန႔ ေန႔ခင္းပိုင္း...  ေလး ငါးရက္ေလာက္ ကြာသြားတာနဲ႔ ေလဆိပ္က တက္စ္စီေတြက ႏွပ္ခ်ဖုိ႔ စိတ္ကူးေနၿပီ။ ဒါေၾကာင္႔ တုိ႔တုိင္းျပည္ကလြန္ခဲ႔တဲ႔ ဆယ္ႏွစ္က ဘန္ေကာက္နဲ႔ ဆင္လာတယ္လုိ႔ ထင္မိတယ္။ စည္းကမ္းမဲ႔တာ၊ ကားေတြၾကပ္တာ၊ အငွားယာဥ္ေမာင္းေတြကို မယံုရတာေတြ...။ အိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီး ေမ ၁၅ ရက္အမီ အိမ္ေျပာင္းဖုိ႔ ပစၥည္းေတြသိမ္းဆည္းရတဲ႔ အခ်ိန္မွာေတာ႔ အကုန္လံုးကို ပစ္ထားခဲ႔လုိက္ခ်င္တာပါပဲ။ ေန႔မအိပ္ ညမအိပ္ အလုပ္ေတြ ရႈပ္ေနရတဲ႔ အထဲ ေဖာက္လာတာက အေ၀းကုိ ၂ ႏွစ္ေလာက္ ေရာက္ေနတဲ႔ သားႀကီး။ အိမ္နဲ႔ အသားမက် အထာမက် အေဆာင္အက်င္႔ေတြ အိမ္သယ္လာရင္း သူေရာ ကိုယ္ပါ စိတ္ညစ္ရတာ အၾကိမ္ၾကိမ္။

ေနရာအသစ္ကလည္း ျပင္ဆင္ဖုိ႔ အခ်ိန္ သိပ္မရလုိက္ေတာ႔ စိတ္တုိင္းက်တယ္ရယ္လုိ႔ေတာ႔ ဘယ္ဟုတ္ပါ႔မလဲ။ စိတ္ညစ္တဲ႔ အခါ စိတ္ညစ္လုိက္၊ ေရႊတိဂံုဘုရားႀကီးကို အခ်ိန္ျပည္႔ ဖူးေမွ်ာ္ခြင္႔ရေနတာေတြကေတာ႔ ကိုယ္႔တြက္ အျမတ္လုိ႔ပဲ သေဘာထားပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ စိတ္ခ်မ္းသာျခင္း စိတ္ဆင္းရဲျခင္းေတြက ကိုယ္ၾကံဳတဲ႔ အာရံုေတြေပၚ မူတည္တယ္ဆုိတာထက္ ကိုယ္ဘယ္လုိ လက္ခံလုိက္သလဲဆုိတာေပၚ လံုး၀မူတည္ေနတာကို နားလည္သေဘာေပါက္လာရတယ္။ သေဘာမေပါက္လုိ႔လဲ မရေတာ႔ဘူးေလ။ အသက္ေလးရလာေတာ႔ စိတ္တုိ စိတ္ညစ္ျခင္းေတြရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ေတြကို သိသိသာသာ ခံစားရတာက ကိုယ္တုိင္ပဲကိုး။ 

ကိုယ္ေတြလည္း အသက္ေတြ ရလာသလုိ လူႀကီးေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး အရြယ္က်သြားၾကၿပီ။ ကိုယ္႔သားသမီးေတြလည္း တက္လူေတြ ျဖစ္လာၾကတယ္။ ေၾကြးေဟာင္း အေၾကမဆပ္ႏုိင္ေပမယ္႔ ေၾကြးသစ္ေတြကုိ ခ်ေနရတာ ပိုမ်ားေနတယ္။ ေၾကြးသစ္ဆုိတာထက္ ဒါကလည္း ကိုယ္ျပန္ရမယ္႔ အေၾကြးေတြ မဟုတ္ပါဘူးေလ.... လုပ္သင္႔တာေတြကို လုပ္ႏုိင္တဲ႔အခ်ိန္မွာ လုပ္ႏုိင္သေလာက္ လုပ္လုိက္တာကိုပဲ တာ၀န္ေက်ၿပီလုိ႔ ကိုယ္႔ဘာသာ ယူဆမိတယ္။ မႏုိင္၀န္လည္း မထမ္းႏုိင္ဘူး၊ ဘာကိုမွလည္း တအားႀကီး မေမွ်ာ္လင္႔ထားေတာ႔ဘူး။ ကိုယ္သြားရမယ္႔ လမ္းမွာ အတတ္ႏုိင္ဆံုး အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ လုပ္သြားဖုိ႔ကိုပဲ စိတ္ကူးပါတယ္ေလ။ ဒါေတာင္မွ ဒီ ဆိုဆံုးမရခက္တဲ႔ စိတ္ရုိင္းေတြကို ထိန္းသိမ္းႏုိင္ပါဦးမွ ျဖစ္မယ္႔ကိစၥေတြ....။

တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြကိုလည္း လႊတ္ခ်ခဲ႔ေတာ႔တယ္။ ကိုယ္႔ေခါင္းထဲမွာ ေနာက္ေစ ရႈပ္ေစမယ္႔ အက်ိဳးမဲ႔စကားေတြ မၾကားခ်င္ မပတ္သက္ခ်င္ေတာ႔ဘူး။ တကယ္ဆုိ ကိုယ္႔မွာအခ်ိန္ဆိုတာ ရွားပါးလာၿပီ မဟုတ္လား။ သားႀကီးကို ေျပာရင္းနဲ႔ ကိုယ္႔ဘာသာ နားလည္လာတာက အရာရာတုိင္းဟာ ခရီးလမ္းတေလွ်ာက္မွာ သြားေနၾကတဲ႔ ခရီးသည္ေတြခ်ည္းပဲ။ ကိုယ္သြားရမယ္႔ လမ္းဆံုး မေရာက္မခ်င္း ကိုယ္က ေလွ်ာက္လွမ္းရဖုိ႔က ကိုယ္႔ကိစၥ၊ သူမ်ားေတြ ဆင္းသြားတုိင္း ကိုယ္က လုိက္ဆင္းေနရင္ ကိုယ္႔ေနရာ ဘယ္ေတာ႔ ျပန္ေရာက္ေတာ႔မွာလဲ။ သူငယ္ခ်င္း၊ ေဆြမ်ိဳး၊ ေပ်ာ္စရာ၊ စိတ္ညစ္စရာ အတိတ္ေတြကို ရိပ္ခနဲ ျမင္လုိက္ရတဲ႔ အရာေတြလုိ သေဘာထားတတ္ ေနခဲ႔ၿပီပဲ။ ျပန္ေတြ႔ေတာ႔လည္း ႏႈတ္ဆက္လုိက္၊ ၿပီးသြားေတာ႔လည္း ခ်န္ထားခဲ႔လုိက္ရံုေပါ႔။ 

အလုပ္ထဲမွာ ခုေခတ္ ကေလးေတြရဲ႕ ပံုစံေလးေတြက အားမရစရာ။ ကိုယ္ေတြတုနး္ကလည္း ဒီလုိပဲလားလုိ႔ မနည္း ျပန္ေတြးရတယ္။ တက္ၾကြတဲ႔ အရြယ္ေပမယ္႔ တလြယ္ဆံပင္ေကာင္းေနၾကတာ မ်ားသလားလုိ႔။ ဒါမွ မဟုတ္ ကိုယ္ေတြ ေတြ႔ျမင္ေနတဲ႔ အသုိင္းအ၀ုိင္းတခ်ိဳ႕ကသာ အဲဒီလုိ ျဖစ္ေနၾကတာျဖစ္ပါေစ ဆုေတာင္းတယ္။ ဂါရ၀တရား နညး္ပါးလာတာရယ္ ယဥ္ေက်းမႈေတြ ေလ်ာ႔နည္းလာတာေတာ႔ သိသာတယ္။ ကိုယ္လုပ္ခဲ႔တာ အမွားလား အမွန္လားေတာင္ ခဲြျခား မသိတတ္တဲ႔ ေနာက္ေတာ႔ ဘာမွ ဆက္ေျပာစရာ မရွိေတာ႔ပါဘူးေလ။ မွန္ပါတယ္။ ပုထုဇဥ္ လူသားေတြပဲ။ အကုန္လံုး ဘယ္ျပည္႔စံုႏုိင္မွာလဲ၊ ခက္တာတခုက ကိုယ္႔ဘာသာ အျမဲမွန္ေနတယ္ထင္တာပဲ။ ျပင္ဆင္ဖို႔ အခြင္႔မရရွာေတာ႔ဘူးေပါ႔။ ေၾကာက္တာကေတာ႔႔ ရင္းႏွီးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ေနာက္ေက်ာ ဓားနဲ႔ ထုုိးမယ္႔သူမ်ိဳး။ 

အေတြးအေခၚ အၾကိဳက္ေတြက အခ်ိန္နဲ႔ အမွ် ေျပာင္းလဲတတ္လာတာကို သိလာတာက ကိုယ္ ပန္းပင္ေတြကို ခ်စ္တတ္လာတာပဲ။ အခု သစ္ခြတခ်ိဳ႕ အိမ္မွာ ၀ယ္ထားတယ္။ စပယ္ပင္မ်ိဳးစံုလည္း ရွိေသးတယ္။ မိန္းကေလးတန္မဲ႔ ပန္းမခ်စ္တတ္တဲ႔ ကိုယ္က အရြယ္ေလးရလာေတာ႔ အပင္ေတြကို ခ်စ္တတ္လာတယ္။ သဘာ၀တရားရဲ႕ အလွအပေတြကို ပိုျမတ္ႏုိးတတ္လာတယ္။ ဒါကေတာ႔ သိသိသာသာေျပာင္းလဲလာတဲ႔ အရြယ္ရဲ႕ စကားေျပာမႈေတြလား။ 

မ်က္လံုး အျမင္ေတြ မံႈ၀ါးလာတယ္။ တယ္လီဖုန္းက စာလံုးေတြဆို မ်က္မွန္မတပ္ရင္ မွန္းသမ္းဖတ္ရတယ္။ ဆံပင္အျဖဴေတြက ဒီေလာက္ ဖုံးေနတဲ႔ ၾကားက ခဏခဏ ျပန္ေပၚ ေပၚလာတယ္။ ေအာ္သံေတြ ဆူညံေတြကို နားညည္းလာတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အသံေတြၾကားေနရေတာ႔ အထီးက်န္တာ သက္သာတယ္လုိ႔လည္း ေတြးမိေသးတယ္။ ဒီအရြယ္မွာ ခုတမ်ိး ေတာ္ၾကာတမ်ိဳး စိတ္ေတြ ေျပာင္းလဲေနတတ္တာလား။ 

ပန္းေတြ ေၾကြသလုိမ်ိဳး လူေတြလည္း တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြကုန္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ႔ သက္တမ္းကုန္လုိ႔၊ တခ်ိဳ႕က်ေတာ႔ အေနအထိုင္မတတ္လို႔၊ တခ်ိဳ႕လည္း ေရွးကံ ခ်ိဳ႕တဲ႔ခဲ႔လုိ႔။ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး စိတ္အေထြေထြနဲ႔ ကိုယ္႔ဘ၀ ကိုယ္တည္ေဆာက္ၾကတယ္။ ကိုယ္႔ခႏၶာ ကိုယ္ပိုင္တယ္ ထင္ေပမယ္႔ အသိစိတ္ကို လႊမ္းမိုးသြားႏုိင္တဲ႔ စဲြလမ္းမႈကို မလြန္ဆန္ႏုိင္တဲ႔ အဆံုးမွာ တခ်ိဳ႕ ဘ၀ေတြ ပ်က္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ မိသားစုေတြပါ ပ်က္ဆီးၾကရတယ္။ တခ်ိဳ႕က ပူေဆြးေသာကေရာက္ေနတဲ႔ အခ်ိန္ တျခားလူေတြက ရွင္သန္ေပ်ာ္ပါးေနၾကတယ္။ ထပ္တူျဖစ္ႏုိင္ဖုိ႔ဆုိတာ ဘယ္လုိမွ မျဖစ္ႏုိင္တဲ႔ အရာ။ သြားတဲ႔သူေတြ သြားၾကတဲ႔ေနာက္မွာ ဘာျဖစ္လုိ႔ က်န္တဲ႔ ဘ၀ေတြကို အဓိပၸာယ္မဲ႔ ျဖတ္သန္းခ်င္ၾကတာလဲ။ လုပ္ခဲ႔မွားတဲ႔ အျပစ္ေတြေၾကာင္႔ ကိုယ္႔ဘာသာ ဒဏ္ခတ္တာလား။ 

ကိုယ္ေသသြားရင္ ခႏၶာကိုယ္ကို လွဴခဲ႔မယ္ စိတ္ကူးထားတာ ၾကာၿပီ။ ထံုးတမ္းစဥ္လာေတြနဲ႔ ကိုယ္႔ကို မခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားဖုိ႔ ေသတမ္းစာ မဟုတ္တဲ႔ မွာတမ္းသေဘာမ်ိဳးေတာ႔ ေရးထားခဲ႔ဖုိ႔ စဥ္းစားထားတယ္။ သြားတဲ႔သူေတြကလည္း ေျဖာင္႔ေျဖာင္႔သြားရင္ က်န္ရစ္သူေတြကလည္း ေျဖာင္႔ေျဖာင္႔ေနခဲ႔ႏုိင္မွာေပါ႔။ သူတုိ႔လည္း သူတုိ႔ဘ၀ သူတုိ႔ ဆက္ေလွ်ာက္ရဦးမယ္။ မိဘအေမြဆုိတာ ပစၥည္းဥစၥာပဲလုိ႔ ထင္ေနၾကတာ စိတ္ပ်က္စရာ...။ တခ်ိဳ႕ဆို အဲဒီအေမြကို စြဲလမ္းတြယ္ေႏွာင္ေနလုိ႔ ဒီထက္ ပိုတုိးတက္ႏုိင္တဲ႔ အစြမ္းအစေတြကိုပါ အတံုးခံလုိက္ၾကလုိ႔....ဘ၀ရဲ႕ အဖုိးတန္တဲ႔ အခ်ိန္ေတြ အကုန္ခံၿပီး ထုိင္ေစာင္႔ေနၾကသတဲ႔။  ၪာဏ္မမီႏုိင္ပါဘူးေလ။ 

ႏွစ္ကုန္ခါနီးမွာ ကေလးေတြအတြက္ ေခြးေလး ႏွစ္ေကာင္ ၀ယ္ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ ခ်စ္တတ္ဖုိ႔ရယ္ တာ၀န္ယူတတ္ဖုိ႔ရယ္ သူတုိ႔ေလးေတြ သင္ယူဖုိ႔ လုိေသးတယ္ေလ။ ငယ္ငယ္က ေခြးေတြ၊ ေၾကာင္၊ ၾကက္၊ ဘဲ၊ ငန္း၊ ၀က္၊ ငွက္ မ်ိဳးစံုနဲ႔ ႀကီးျပင္းလာေတာ႔ ကေလးေတြကိုလည္း တတ္ႏုိင္သေလာက္ေတာ႔ သဘာ၀တရားနဲ႔ နီးစပ္ေစခ်င္တယ္။ ေမေမကေတာ႔ ကေလးေတြ သံေယာဇဥ္ေၾကာင္႔ ငိုယုိပူေဆြးရမွာ စိုးရိမ္ေနတယ္။ လူရယ္လုိ႔ ျဖစ္လာရင္ ေလာကဓံတရားေတြကို ရင္ဆုိင္ရဲဖုိ႔ ျပင္ဆင္ေပးရမွာ မဟုတ္လား။ ေလာေလာဆယ္ေတာ႔ ကေလးေတြနဲ႔ အတူတူ မိသားစု၀င္ အသစ္ေလးေတြ ေနမေကာင္းျဖစ္ေနလုိ႔ သူတုိ႔ေလးေတြကို ျပဳစုေစာင္႔ေရွာက္ရင္း ခရီးလည္း မထြက္ႏုိင္ပဲ ႏွစ္သစ္ကို ဘုရားႀကီးဖူးရင္းပဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ၾကိဳဆုိေနလိုက္ေတာ႔မယ္ေလ။ 

ေနရစ္ခဲ႔ေတာ႔ ၂၀၁၃ ေရ။ မွတ္တုိင္တခုဟာ ေနာက္မွာ က်န္ခဲ႔ရမွာပဲေလ။
ေနာက္လာမယ္႔ မွတ္တုိ္င္က ၂၀၁၄ ...တဲ႔။ ရွင္သန္ျခင္းတြက္ အဓိပၸာယ္ရွိတဲ႔ ႏွစ္သစ္တႏွစ္ ျဖစ္ပါေစေလ။

Wednesday, December 11, 2013

၁၁.၁၂.၁၃ ဖီလင္


အရင္ရက္ေတြက ျခေသၤ႔ကြ်န္းက ခဏျပန္လာတဲ႔ အေဆာင္မွာ တခန္းထဲ အတူတူေနခဲ႔တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ မေတြ႔ျဖစ္လုိက္ဘူး။ တျခား ကေလးမိဘေတြေရာ ကေလးစာေမးပဲြရွိတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ဘာမွ မဟုတ္လဲ စိတ္ပူပန္ေနရတာပဲလား...။ အဲဒီလုိေတာ႔လည္း ဟုတ္ဟန္မတူပါဘူးေလ...။ ကေလးေတြက ကိုယ္႔အသိနဲ႔ ကိုယ္ လုိလိုခ်င္ခ်င္ ရွိေနရင္ လူႀကီးေတြ စိတ္ခ်လက္ခ်ေနႏုိင္မွာပါ။

ကိုယ္႔တြက္ေတာ႔ အခုလက္ရွိအခ်ိန္ေတြက ပင္ပန္းတယ္လုိ႔ ထင္တယ္။ လူပင္ပန္းတာေရာ စိတ္ပင္ပန္းတာေရာ... တျခားပူပန္စရာေတြေရာ အားလံုးေပါင္းဆံုလာသလုိပဲ။ အသက္ ၂၈ ႏွစ္မွာမွ အိမ္ေထာင္က်ခဲ႔တဲ႔ ကိုယ္ဟာ တကယ္ဆို ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အစိတ္ပိုင္း အရြယ္ေတာ္ တစိတ္ဟုိင္းသြားခဲ႔တဲ႔ အပ်ိဳႀကီးအရြယ္လုိ႔ အရင္ေခတ္ကေတာ႔ သတ္မွတ္ၾကမွာေပါ႔။ 

သားႀကီးကို ေမြးေတာ႔ ႏွစ္ဆယ္႔ကိုးႏွစ္။ ႏွစ္ဆယ္႔ရွစ္ႏွစ္လံုးလံုး ကိုယ္႔ဘာသာ သီးသန္႔ ေနတတ္ျခင္းနဲ႔ အကြ်မ္း၀င္ခဲ႔ေလေတာ႔ ပထမဆံုး သားဦးမွာ အရမ္း ပင္ပန္းခဲ႔ပါတယ္။ မိသားစုတခုကို ထိန္းသိမ္းေစာင္႔ေရွာက္တဲ႔ အတတ္ပညာကို အဲဒီကတည္းက စတင္ သင္ယူခဲ႔ရတာ ခုခ်ိန္ထိ ကေမာက္ကမ ရွိေနဆဲ။ လူႏွစ္ေယာက္ အတူတူေနရင္ေတာင္ အဆင္ေျပေျပျဖစ္ဖုိ႔ လိုတုိးပိုေလ်ာ႔ ညွိရ ႏိႈင္းရေသးတာပဲေလ။ မိသားစုဆိုေတာ႔ အမ်ားဆံုး လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္ အေလ်ာ႔ေပးရတဲ႔သူက မိခင္ေတြပဲ ျဖစ္မယ္ထင္ရဲ႕။ ကေလး တေယာက္ထဲနဲ႔ေတာင္ လံုးလည္ ခ်ာလည္လုိက္ရင္း ကိုယ္႔ေနရာလည္း ေပ်ာက္ေနရင္း ေနာက္ထပ္ ကေလး တေယာက္ ဆုိတာကို ေတာ္ပါၿပီလုိ႔ ေၾကာက္လန္႔တၾကားျဖစ္ ေနရင္းနဲ႔ သားႀကီး ေက်ာင္း စ ေနတဲ႔ အရြယ္ ေရာက္ခဲ႔ရတယ္။ တဦးတည္းေသာ သားအျဖစ္နဲ႔ သားႀကီးကို မရွိေစခ်င္တာရယ္၊ ကိုယ္လည္း အဆင္သင္႔ ျဖစ္ေနၿပီလို႔ ယူဆလုိ႔ ေနာက္ထပ္ ကေလးတေယာက္ ထပ္ယူခဲ႔တယ္။ လုိခ်င္တယ္ဆုိတာနဲ႔ တန္းေရာက္လာခဲ႔တာကလည္း သားငယ္ေလးနဲ႔ က်မတုိ႔ မိသားစုရဲ႕ ကံ အက်ိဳးအေၾကာင္း ဆက္စပ္မႈေတြလည္း ပါမယ္လို႔ထင္တယ္။ သားငယ္ေလးေမြးၿပီးေတာ႔ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ သမီးေလး ထပ္ေရာက္လာျပန္တယ္။ က်မလား။ ေမာေတာ႔ ေမာတာေပါ႔ .. ဒါေပမယ္႔ မေမာဘူး ဆုိသလုိပဲ။ ပင္ပန္းေပမယ္႔ မပင္ပန္းေတာ႔ပါဘူးေလ ။ ကေလးေသးေသးေလးေတြကို ကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္ ထိန္းေက်ာင္းတတ္ေနၿပီပဲ။ 

သားႀကီးတုန္းက ေလးလနဲ႔ ႔ႏုိ႔ျဖတ္ခဲ႔ရတာကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္လုိ႔ သားငယ္ကို သံုးႏွစ္အထိ အေမ႔ႏုိ႔ဆက္တုိက္ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ (သားႀကီးသာ သိရင္ ခံရတာက သား၊ စံရတာက ညီေလးလုိ႔ ေျပာေရာ႔မယ္) သမီးငယ္ ကိုယ္၀န္နဲ႔လည္း သားငယ္က ခ်ိဳတန္းလန္း၊ သမီးငယ္ကို ခ်ိဳတုိက္ေတာ႔ သားငယ္က ႏုိ႔စို႔ေဖာ္ရလုိ႔ ကေလးေသးေသးေလးကို သူ႔ကစားေဖာ္လုိ ပိုခ်စ္ၿပီး အႏံြတာခံေနတာလား စဥ္းစားေနမိတယ္။ ေဘးကေန ၾကည္႔ရင္ေတာ႔ ေတာ္ေတာ္႔ကို ၀ရုန္း သုန္းကားႏုိင္တဲ႔ မိသားစုေလးေပမယ္႔ က်မတုိ႔ေတာ႔ ဘယ္လုိ ျဖတ္ေက်ာ္လာသလဲဆုိတာ မမွတ္မိေတာ႔။ ကေလးေတြ မူၾကိဳတက္တဲ႔ အခ်ိန္က် က်မမွာ အားလပ္ခ်ိန္တခ်ိဳ႕ရွိခဲ႔ေလေတာ႔ ဘေလာ႔ေတြထဲ ေရာက္သြားျဖစ္ခဲ႔တယ္ထင္ရဲ႕။

ခုခ်ိန္မွာေတာ႔ ကေလးေတြက ၾကီးလာလည္း သူတုိ႔ကို လႊတ္ထားလုိ႔ မျဖစ္သလုိ ၾကီးေကာင္၀င္လာတဲ႔ သားႀကီးကိုလည္း မ်က္ေျချပတ္ခံလုိ႔ မရေသး။ အလုပ္ကလည္း တဖက္ကလုပ္ရင္း၊ ပင္ပန္းေနတဲ႔ ကိုယ္႔ခ်စ္သူကိုလည္း တတ္ႏုိင္သေလာက္ အားေပးကူညီရင္း ဘယ္ေတာ႔မွ မၿပီးဆံုးႏုိင္တဲ႔ ေလ႔လာမႈေတြၾကားထဲမွာ ယက္ကန္ ယက္ကန္နဲ႔ ရုန္းကန္ေနရဆဲ။

ရသ စာေပေတြဆုိတာ မဖတ္ျဖစ္တာ မ်ားၿပီး ခံစားမႈကလည္း ထံုေပေပျဖစ္ေနၿပီထင္ရဲ႕။ ဟိုတေန႔က ေမေမတုိ႔အိမ္ေရာက္ေတာ႔ ငယ္ငယ္က စုထားတဲ႔ စာအုပ္ဘီရုိထဲ ၾကြက္သိုက္ဖြဲ႔ေနတာ အမွတ္တမဲ႔ ေတြ႔ေတာ႔ စိတ္ပူသြားခဲ႔တယ္။ အဲဒီထဲမွာ ကိုယ္စုေဆာင္းထားခဲ႔တဲ႔ ကိုယ္႔အၾကိဳက္စာအုပ္ေတြ အမ်ားႀကီးေလ။ ေမေမကပဲ ရွင္းရင္းနဲ႔ ျပန္ေတြ႔သေလာက္ ဆရာၿငိမ္းေက်ာ္ရဲ႕ စာအုပ္ေတြ စုၿပီး ျပန္ေပးလုိက္တယ္။ ကိုယ္ သိပ္ၾကိဳက္ခဲ႔ရတဲ႔ စာေရးဆရာကိုး။ တျခား စာေရးဆရာေတြရဲ႕ စာအုပ္ကို ျပန္လည္ ထုတ္ေ၀ေနၾကလုိ႔ ထပ္၀ယ္လုိ႔ ရေနေပမယ္႔ ၿငိမ္းေက်ာ္ရဲ႕စာအုပ္ ျပန္ထုတ္တာကေတာ႔ ပဥၥမေျမာက္ေဆာင္းရက္မ်ား တအုပ္ထဲေတြ႔ဖူးတယ္။ စာအုပ္ေတြ ျပန္သယ္လာၿပီး ၀မ္းသာအားရ ဓာတ္ပံုရုိက္ ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္ေပၚတင္။ ျမင္တဲ႔သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ကိုယ္႔ေရာဂါကူးစက္ၿပီး ျမက္ဖ်ားႏွင္း ခ်င္ျခင္းတပ္၊ စာအုပ္အေဟာင္းဆုိင္သြားရွာေတြ႔ၿပိး ဖတ္ၿပီးတဲ႔အခ်ိန္ထိ ကိုယ္ စာအုပ္ေတြကို မကိုင္အားေသးဘူး။ 

ရံုးမွာ အလုပ္ လုပ္ရင္းနဲ႔ ျမန္မာ စကားလံုး ေ၀ါဟာရေတြ ပါးစပ္ဖ်ားမွာတင္ ေမ႔ေနတာ ေတြ႔ေတာ႔ အလန္႔တၾကား  ျဖစ္ရျပန္တယ္ ။ ေမ႔တတ္တဲ႔ ေရာဂါ လကၡဏာမ်ား အစပ်ိဳးေနၿပီလားရယ္လုိ႔ေလ။ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္တုန္းက ငါတုိ႔ေတြလည္း ငါးဆယ္နားကပ္လာၿပီ၊ အခ်ိန္ေတြ ဘယ္လုိ ကုန္သြားမွန္းကို မသိလုိက္ဘူးလုိ႔ ေျပာထားတာ အမွတ္ရၿပီး အားက ငယ္ခ်င္လာသလုိလုိ။ ေနာက္ေတာ႔ အမ်ိဳးသားကို ေျပာျပျဖစ္တယ္။ ျမန္မာ၀တၳဳေတြ မဖတ္တာ ၾကာလုိ႔ ဦးေႏွာက္က မွတ္ဉာဏ္ေတြ ေလ်ာ႔လာတာ ထင္တယ္လုိ႔ ေျပာေတာ႔ ဒီယုန္ျမင္လုိ႔ ဒီခ်ံဳထြင္မွန္း သူ မသိပဲ ေနမလား။ ဒါေပမယ္႔ ထံုးစံအတုိင္း မိန္းမ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ေစဆုိၿပီး အလုပ္အေၾကာင္းေတြ လာမေျပာေတာ႔ပဲ နားခြင္႔ေပးလုိက္ပါေတာ႔တယ္။ ဒီေတာ႔ ကိုယ္လည္း "သံေယာဇဥ္ နံနက္ခင္း" မွာ "တမ္းတတတ္သည္" နဲ႔ "ေနစိမ္႔ပါရဲ႕" လုပ္ေနလုိက္ေတာ႔တာေပါ႔။

ဘ၀ႀကီးက တုိတုိေလးပါ ... လုပ္သင္႔တာေတြကို လုပ္ရင္း၊ ခ်န္ထားခဲ႔ရမွာေတြ၊ သယ္သြားရမွာေတြကိုလည္း အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ အတတ္ႏုိင္ဆံုးျပင္ဆင္ရင္း ကိုယ္႔ဘ၀ကို တန္ဖုိးရွိရွိ ေက်ေက်နပ္နပ္ ေနေပ်ာ္ေအာင္ ေနလုိက္ၾကရေအာင္ေနာ္။ :)

Saturday, November 9, 2013

မီတာႏွင္႔ အၿပိဳင္ ခ်ာခ်ာလည္ေနမိေသာ အေတြးမ်ား.....


အရင္လ (ေအာက္တုိဘာ) ကုန္ခါနီးတုန္းက မီတာခေတြ တုိးေကာက္မယ္ ဆုိတဲ႔ ေၾကျငာခ်က္ ထြက္လာခဲ႔တယ္။ ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြ တသမတ္တည္း တက္ေနတဲ႔ ေခတ္ႀကီး ဆုိေတာ႔ ျပည္သူေတြကေတာ႔ သူတုိ႔ ဘက္က တုိးေပးရမွာကို မၾကိဳက္ၾကဘူးေပါ႔။ အခြန္အခ တုိးေပးရတယ္ဆုိတာက သူတုိ႔ဆီက ကုန္ေပါက္ေတြ ထပ္ တုိးလာမွာကိုး။ ဒါကလည္း သဘာ၀က်ပါတယ္ေလ။ လွ်ပ္စစ္မီးေၾကာင္႔ ဆင္းရဲခဲ႔ရတဲ႔ ဒုကၡကို နာတာရွည္ေရာဂါသည္လုိ ခံစားခဲ႔ရတဲ႔ ျပည္သူေတြအေနနဲ႔ ခဲမွန္ဖူးတဲ႔ စာသူငယ္လုိ မဲမဲျမင္ ေၾကာက္ေနေတာ႔မွာပါပဲ။

အဲဒီ ဒုကၡကို မခံစားခဲ႔ဖူးတဲ႔သူေတြကေတာ႔ ဘယ္လုိမွ စာနာနားလည္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္တုိင္လည္း အဲဒီဒုကၡကို မခံစားခဲ႔ရခင္တုန္းကေတာ႔ သူမ်ားေတြ စိတ္ဆင္းရဲတုန္းက ပင္ပန္းမွာပဲလုိ႔ ကိုယ္ခ်င္းစာၿပီး ေတြးမိရံုေလာက္ပဲေလ။ ကိုယ္တုိင္ အဲဒီ လွ်ပ္စစ္မီး အလွည္႔က် ဒုကၡသည္ထဲ ပါလာေတာ႔မွ ခံစားရတဲ႔ ပင္ပန္းဆင္းရဲက  စိတ္ဒဏ္ရာ ရေလာက္ေအာင္ကိုပါပဲ။ ဘယ္အခ်ိန္ မီးလာမလဲ။ ဘယ္အခ်ိန္ မီးပ်က္မလဲ။ ဒီေရ အတက္အက်ကေတာ႔ လျပည္႔ လကြယ္နဲ႔ ဆုိင္သလုိ ကိုယ္႔စိတ္အတက္အက်ကလည္း မီးလာ မီးပ်က္နဲ႔ တုိက္ရုိက္ အခ်ိဳးက် ေနခဲ႔ၾကရတယ္။

မီးေမွာင္ေမွာင္ထဲမွာ မေနႏုိင္ေတာ႔ ဘက္ထရီအိုးဖုိး၊ အင္ဗာတာဘုိး၊ မီးစက္ဖုိး၊ ဆီဖုိးေတြက မီတာခေတြထဲ ထပ္ေဆာင္းခဲ႔ၾကေပါ႔။ သူမ်ားေတြ မသံုးတတ္တဲ႔ အင္ဗာတာတုိ႔ မီးအားျမွင္႔စက္တုိ႔ေတြကို ကေလးေတြေတာင္ နားရည္၀ၿပီး အၾကားအျမင္မ်ားခဲ႔ၾကတာ တစ္ခုေတာ႔ျဖင္႔ သူမ်ားေတြထက္ သာတယ္လုိ႔ ၾကံဖန္ဂုဏ္ယူရမလားပဲ။ ေလယာဥ္ေပၚမွာ မီးေတြပိတ္ထားရင္းက မီးဖြင္႔လုိက္လုိ႔ လင္းသြားတဲ႔အခါ  ((( ေဟး))) လို႔ ထေအာ္ခဲ႔တဲ႔ ျမန္မာျပည္က ကေလးေတြရဲ႕ အတြင္းနက္နက္မွာ စဲြေနတဲ႔ အက်င္႔  (အမာရြတ္လုိ႔ ေျပာရင္ ရမလား) တစ္ခုကို စိတ္မေကာင္းၾကီးစြာ သတိထားမိခဲ႔တယ္။ 

အခ်ိန္နဲ႔ လာတဲ႔မီးမုိ႔ လာတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ထြန္းလုိက္မယ္ဟဲ႔ ဆုိတဲ႔ စိတ္ကေလးေတြ လူေတြစိတ္ထဲ စဲြေနခဲ႔သလား။ မီးလာလာ မလာလာ ေမွာင္ေမွာင္ လင္းလင္း မီးထြန္းထားတတ္တဲ႔သူေတြ ရွိတယ္။ ကိုယ္႔အိမ္က မီး၊ မီတာခ ေဆာင္ရင္ ၿပီးေရာ၊ ေမွာင္ေမွာင္ လင္းလင္း ကိုယ္တတ္ႏုိင္လို႔ ဖြင္႔ထားမယ္လုိ႔ စိတ္ထားလုိ႔ ရပါ႔မလား။ မီးတယူနစ္သံုးရင္ တုိင္းျပည္က ဘယ္ေလာက္ ဆံုးရံႈးခံေနရတယ္ေျပာလုိ႔ေရာ သူတုိ႔ေတြ နား၀င္ပါ႔မလား။ တုိင္းျပည္က ဘယ္ေလာက္ ဆံုးရံႈး နစ္နာေနတယ္ေျပာလည္း ဘယ္သူေတြ ခ်မ္းသာေကာင္းစား ေနတာက ဆုိတာ ျပည္သူေတြ မသိ မျမင္ရေအာင္ မ်က္ကြယ္မွာ တိတ္တိတ္ေလး ၿငိမ္ၿငိမ္ေန ေနၾကတာမွ မဟုတ္တာပဲ။ 

ဟုိတေန႔က ျမိဳ႕စြန္ဘက္က ထမင္းဆုိင္တစ္ဆုိင္မွာ ထမင္း စားျဖစ္ခဲ႔ ၾကတယ္။ လက္ေဆးတဲ႔ ေဘစင္မွာ ေရကို ဖြင္႔ထားလုိက္တာ တေ၀ါေ၀ါနဲ႔ပဲ။ ေရတစက္ တစက္ က်ရင္ေတာင္ မေနတတ္တဲ႔သူမုိ႔ ေရေတြပြင္႔ေနတယ္လုိ႔ ေျပာလုိက္ေတာ႔ ဆိုင္က တေယာက္က သြားပိတ္တယ္။ ခဏေန ဘုရားပန္း လဲေနရင္းနဲ႔ ေရေတြကို ေတာက္ေလွ်ာက္ ဖြင္႔ထားရင္း  ၀င္လုိက္ ထြက္လုိက္၊ ကုိယ္ေတြ ထမင္း စားေသာက္ၿပီးလုိ႔  ျပန္တဲ႔ အခ်ိန္ထိ ေရေတြ ပြင္႔ေနတုန္းပဲ။ သူတုိ႔ၾကည္႔ရတာ ေရေတြကို ဒီအတုိင္း ဖြင္႔ေနတတ္တာ ပံုမွန္ အေလ႔အက်င္႔ ပံုစံမ်ိဳး ။ စည္ပင္ေရပဲ သံုးသံုး၊ ကိုယ္ပိုင္ အ၀ိစိတြင္းေရပဲ သံုးသံုး၊ ေရေတြ ေပါေနလုိ႔ပဲ သံုးသံုး .. အလဟႆျဖစ္သြားတဲ႔ ကမာၻေျမႀကီးရဲ႕ အရင္းအျမစ္ေတြ အတြက္ေတာ႔ ႏွေျမာမိတယ္။ လမ္းေဘးမွာ ေရပိုက္ေတြ ေပါက္ၿပီး ေရေတြ ဒလေဟာ ထြက္က်ေနတာေတြလည္း မၾကာခဏ ဆိုသလုိ ေတြ႔ေနရတယ္။

ဒီလုိပဲ။ ဒီဂ်စ္တယ္မီတာေတြ အသစ္ေတြ လဲရေတာ႔ တအားလည္တယ္လုိ႔ အသံေတြ ၾကားရတယ္။ တရုတ္မီတာအသစ္ေတြက သိပ္လည္လြန္းေတာ႔ သံုးစဲြတဲ႔သူေတြကလည္း စိတ္ညစ္ၿပီး အၾကံေတာင္းၾကတယ္ေပါ႔။ ဒါမ်ိဳးေတြက သက္ဆုိင္ရာ၀န္ထမ္းေတြ မပါပဲ လုပ္လုိ႔ ျဖစ္တာမွ မဟုတ္တာ။ မီတာ ေလွ်ာက္ရတာခက္တယ္။ ရျပန္ေတာ႔လည္း ေစ်းက ရွိေသး။ အဲဒီေတာ႔ ေပါေပါေလာေလာ အလကား သံုးလုိ႔ရတဲ႔ နည္းေတြ ရွိသား။ သူမ်ားေတြလည္း အဲဒီလုိပဲ သံုးေနၾကတာ။ အႏၲရာယ္ မေၾကာက္ ဘာမွမေၾကာက္ ပစၥဳပၸန္တည္႔တည္႔မွာပဲ ေနတဲ႔ သူေတြ။ စံစားရတဲ႔သူေတြက အေပၚပိုင္းက၊ ခံစားရတဲ႔ သူေတြက စားသံုးသူ ျပည္သူေတြ၊ အလုပ္ျဖစ္ေအာင္ ေပါင္းစားရတဲ႔သူေတြက ျပည္သူ႔ ၀န္ထမ္းေတြ။ နစ္နာတာကေတာ႔ တုိင္းျပည္ပါပဲ။ တကယ္႔ကို ေရရွည္အတြက္ စဥ္းစားၿပီး အေျဖရွာဖုိ႔ အေရးတႀကီး လုိအပ္ေနပါတယ္။ လက္ပူတုိက္ တစ္ခါသံုး ေဆးျမီးတုိေတြနဲ႔ဆုိ တုိင္းျပည္လည္း ဒီထက္ ပုိပ်က္ၿပီး တုိင္းျပည္ထဲမွာ ေနေနၾကတဲ႔ သူေတြအားလံုးလည္း (အစိုးရ၊ ၀န္ထမ္း၊ ျပည္သူ အားလံုး) ဒီအက်င္႔စာရိတၱ ပ်က္ျပားတဲ႔ ႏြံထဲမွာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ဆဲြႏွစ္ရင္းနဲ႔ အကုန္လံုး စုန္းစုန္းျမဳပ္ကုန္ေတာ႔မွာပါ။

ျပည္သူေတြကို ပညာေပးဖုိ႔ (ပညာေပးဖုိ႔ဆုိတာ နားလည္သေဘာေပါက္ လက္ခံေအာင္၊ အမွန္အတုိင္းသိေအာင္ ရွင္းလင္းစည္းရံုးဖုိ႔ကို ဆိုလုိတာပါ။ ေခါင္းမေထာင္ႏုိင္ေအာင္ မလႈပ္ႏုိင္ေအာင္ ပညာေပးဖုိ႔ ေျပာခ်င္တာ မဟုတ္) ပညာရွိတဲ႔ တာ၀န္ေတြ ယူထားတဲ႔ လူႀကီးမင္းမ်ားမွာ တာ၀န္ရွိကို ရွိပါတယ္။ ကိုယ္တုိင္ေတြက ပညာရွိ ဆန္ဆန္ ေတြးေခၚေျပာဆို ဆက္ဆံတတ္မွ ျဖစ္မွာပါ။ ဒီလုိ ေၾကျငာခ်က္ မထုတ္ခင္ကတည္းက ျဖစ္ေပၚလာမယ္႔ အက်ိဳးဆက္ ဂယက္ေတြကို ၾကိဳတင္ သိျမင္ၿပီး ျပင္ဆင္ ထားရမွာပါ။ မသိမျမင္တာလည္း မဟုတ္ပဲ စိတ္ဆင္းရဲမွာစိုးလုိ႔ ၾကိဳမေျပာတာပါ ဆုိတာကလည္း ပေရာဖက္ရွင္နယ္ မဆန္လြန္းလိုက္ပံုမ်ား။  ၾကားရတဲ႔ သူေတြေတာင္ ေျပာသူကို အားနာမိရဲ႕။ မီးစင္ၾကည္႔ က တဲ႔ အက်င္႔က က်မတုိ႔ လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ကုိယ္ပိုင္ အမွတ္အသားတခုလုိ ျဖစ္ေနတာကိုက က်မတုိ႔ တုိင္းျပည္ကို ေအာက္ထဲ ဆဲြခ်ေနတဲ႔ အထဲက အခ်က္တစ္ခ်က္ အေနနဲ႔ ပါမယ္ ထင္မိတယ္။ တေယာက္တေပါက္ ရွင္းလင္းေနၾကတာထက္ တာ၀န္ယူၿပီး ေျဖရွင္းႏုိင္တဲ႔သူ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို တာ၀န္ ေပးထားတာကမွ ပိုၿပီး သင္႔ေတာ္ပါလိမ္႔မယ္။

ဘာျဖစ္လုိ႔ ေ၀႔လည္ေၾကာင္ပတ္အေျဖမ်ိဳးေတြကို ေျပာေနရသလဲဆုိတာထက္ အဲဒီလုိ လူစား မ်ိဳးေတြကို တုိင္းျပည္ရဲ႕ အဲဒီလုိေနရာေတြမွာ ရွိေနေစခဲ႔တာ အမွားပဲ လုိ႔ ျပည္သူေတြက ျမင္သြားတာကို စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ အထူးသျဖင္႔ အခုလုိ ပြင္႔လင္းတဲ႔ ေခတ္ႀကီးထဲမွာ အျပင္က လူေတြျမင္သြားရင္ ျမန္မာျပည္ကုိ ဦးေဆာင္ေနတဲ႔ သူေတြက အဲဒီလုိ အဆင္႔အတန္းမ်ိဳးလုိ႔  အျမင္ေဟာင္းေတြနဲ႔ ထပ္ၿပီး ေရွ႕ဆက္ မသြားေစခ်င္တာပါ။ တေယာက္ၿပီး တေယာက္ ထြက္ေျဖရွင္း၊ ရွင္းသမွ်ကလည္း တလဲြခ်ည္း ပဲျဖစ္ေနေတာ႔ ျပည္သူေတြ အယုံအၾကည္မဲ႔လာရင္ တုိင္းျပည္ရဲ႕ တည္ျငိမ္မႈ ထိခုိက္ ပ်က္ျပားလာဖုိ႔ပဲ ရွိမွာေပါ႔။ 

အဲဒီေတာ႔ ျပည္သူေတြကိုလည္း ေခါင္းေအးေအး ထားေစခ်င္ပါတယ္ ။ သူတုိ႔႔ ေျပာသမွ်ကို ျငင္းပယ္မယ္ ျငင္းဆန္မယ္ ဆုိတဲ႔ စိတ္ထားမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ က်ိဳးေၾကာင္းသင္႔ ဆင္ျခင္ႏုိင္စြမ္းရွိတဲ႔သူေတြ၊  ကိုယ္ပုိင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္၊ အေတြးအေခၚရွိသူေတြ၊ သူမ်ားေျမွာက္တုိင္း လုိက္ လုပ္တတ္တဲ႔ သူေတြမဟုတ္ဘူး ဆုိတာကို သက္ေသျပၾကရမွာပါ။ အစိုးရဘက္က တာ၀န္ရွိသူေတြကလည္း ကိုယ္႔ဘက္ကေတာ႔ သာေစ၊ နာခ်င္းနာ တုိင္းျပည္နဲ႔ ျပည္သူေတြလုိ႔ပဲ နာၾကလုိ႔ စိတ္ထဲ မထားၾကေစခ်င္ပါဘူး။ ျပည္သူေတြ မယံုတာကို အျပစ္ေျပာဖုိ႔ထက္ ယံုၾကည္ေအာင္ အရင္ အလုပ္လုပ္ျပဖုိ႔ လုိပါလိမ္႔မယ္။ (ပြင္႔လင္းျမင္သာတဲ႔ နားလည္လြယ္မယ္႔ ရွင္းလင္း ပညာေပးမႈေတြလည္း လုိအပ္ပါလိမ္႔မယ္။) အဲဒီအတြက္ တရားမွ်တမႈနဲ႔ ဘက္မလုိက္တဲ႔ မွန္ကန္မွ်တတဲ႔ လုပ္ရပ္ေတြနဲ႔ သက္ေသျပရမွာပါ။ (အေျပာကေတာ႔ ေရႊမန္း၊ အက က်ေတာ႔ ခ်ိဳမုိင္မုိင္ လုပ္ေနလို႔ လူေတြ ရယ္စရာျဖစ္ရင္ေတာ႔လည္း အဆုိးမဆုိနဲ႔ေပါ႔ေလ) တိုင္းျပည္မွာေနတဲ႔ လူေတြ အကုန္လံုးက တုိင္းျပည္အတြက္ဆုိတဲ႔ ကမာၻ႔အလယ္မွာ သိကၡာရွိရွိရပ္တည္ႏုိင္မယ္႔ တုိင္းျပည္မ်က္ႏွာကိုပဲ ၾကည္႔လုိက္ရင္ ဘက္ခ်င္းတူသြားၿပီး ညွိညွိႏိႈင္းႏိႈင္း ေဆြးေႏြးတုိင္ပင္ၿပီး အတူတူ ပူးေပါင္း  လုပ္ႏုိင္လိမ္႔မယ္လုိ႔ ယံုၾကည္ပါတယ္ေလ။ တကယ္တမ္းက် ဟုိလူေတြ ဖယ္ထား၊ ဒီလူေတြပဲ က်န္ခဲ႔ဆုိၿပီး ျမန္မာျပည္ႀကီးကို ဦးပိုင္စီးထား (အဲေလ) ေမာင္ပိုင္စီးထားလုိ႔ ျဖစ္ပါ႔မလား။

Monday, October 14, 2013

ဘေလာ႔ဂ္ေလးဆီ......


FACEBOOK မွာ အခ်ိန္ကုန္ေနတာ ၾကာေတာ႔ ဘေလာ႔ဂ္ဘက္ျပန္လွည္႔ခ်င္လာတယ္။ အဲဒီ လူမႈကြန္ယက္ႀကီးဟာ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ျမန္ဆန္လြန္းအားႀကီးေနတယ္။ ေခါင္းေနာက္စရာ အာရံုေနာက္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္လည္း အမ်ိဳးအမည္စံုစြာ ဆန္းျပားလွတယ္။ စာေတြ အမ်ားႀကီးေရးစရာမလုိပဲ status ေလးတခုကလည္း တုံ႔ျပန္မႈေတြ ခ်က္ခ်င္းရႏုိင္တယ္။ သူငယ္ခ်င္း အသိုင္းအ၀ုိင္းေတြၾကား မွ်ေ၀ခ်င္တဲ႔ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ လ်င္ျမန္စြာ ျပန္႔ႏွံ႔ေစသေလာက္ အျဖစ္ျမန္သလုိ အပ်က္ျမန္တယ္ ေျပာရမလား။ လြယ္ကူျမန္ဆန္ေတာ႔ သံုးတဲ႔သူေတြကလည္း လြယ္လြယ္ကူကူ သံုးႏုိင္တာေပါ႔၊ ဒါေပမယ္႔ အကုန္လံုးဟာ ေရာေထြး ရႈပ္ရွက္ကုန္သလုိပဲ။ တခါတခါ ကိုယ္ ျပန္ၾကည္႔ခ်င္တာကို ျပန္ရွာေတာ႔လည္း ေခါင္းေနာက္ေအာင္ ျပန္ရွာရတာကလည္း မေကာင္းျပန္ဘူး။ အဲဒီေတာ႔ ကိုယ္လုိခ်င္တာေလးေတြ႔လုိက္ရင္ ကိုယ္႔ wall ေပၚကို ျပန္ share ထားလုိက္တယ္။ အဲဒီေတာ႔ လုိခ်င္ မလိုခ်င္၊ ဖတ္ခ်င္ခ်င္ မဖတ္ခ်င္ခ်င္ က်မ share လုပ္လုိက္တဲ႔ ပို႔စ္ေတြက သူငယ္ခ်င္းေတြ မ်က္စိေနာက္ေအာင္ သြားလုပ္တတ္ၾကျပန္ပါေရာ။ ကိုယ္ကေတာ႔ ကိုယ္ၾကိဳက္တာေလးမ်ား သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ႏွစ္သက္တဲ႔သူမ်ား ပါေလမလားလုိ႔ Only me ကို မေရြးပဲ friends ကိုပဲ ေရြးထားမိတာလည္း ပါပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕က နင္ရွယ္တာေတြ မ်ားတယ္ေနာ္ ေျပာတဲ႔အခါက် အားနာရျပန္ေရာ။

ဒါနဲ႔ပဲ နားေအးပါးေအး ကိုယ္ေရးခ်င္တာေတြ ေရး၊ ေတာ္တန္ရံုလူေတြ မသိႏုိင္ မေရာက္ႏုိင္တဲ႔ ကိုယ္႔ဘေလာ႔ဂ္ေတာရြာေလးထဲပဲ ကိုယ္ျပန္လာျဖစ္ေတာ႔မယ္။  ဘေလာ႔ဂ္နဲ႔ အဆက္ျပတ္တာ ၾကာေနလုိ႔ ဘေလာ႔ဂါ အုပ္စုထဲ ၀င္ရင္ေတာင္ ကိုယ္က ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ရယ္၊ အဲ...အစကတည္းက ကိုယ္႔ဘေလာ႔ဂ္အသိုင္းအ၀ိုင္းေလး ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးမွာပဲ ေနေပ်ာ္ခဲ႔တာေၾကာင္႔လည္းပါပါတယ္ေလ။

ဘေလာ႔ဂ္ထဲက စာေလးေတြတခ်ိဳ႕ မမုိးရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင္႔ (မမုိးမုိးေစာ၀င္း) ပံုႏိွပ္စာမ်က္ႏွာအျဖစ္နဲ႔ ျမင္ခြင္႔ရခဲ႔တယ္။ ကိုယ္႔ရဲ႕သေဘာကိုက ကိုယ္႔ဘာသာ ပံုမွန္ေလးပဲ ေရးခ်င္တာကို ေရးေနခ်င္တာ တခုပဲေလ။ စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ တင္ခြင္႔ရတဲ႔ စာေရးသူတေယာက္ဆိုတာ တာ၀န္ေတြ ၾကီးေလးေတာ႔ ကိုယ္က အဲဒီေလာက္တာ၀န္မယူႏုိင္ဘူးေလ။ ဒါေၾကာင္႔ တခ်ိဳ႕ မိတ္ေဆြေတြက စာေတြေရးၿပီး ပို႔ဖုိ႔ေျပာတာကို ေက်းဇူးတင္ေပမယ္႔ မလုပ္ျဖစ္ခဲ႔ဘူး။ ကိုယ္႔အေၾကာင္းကိုယ္သိတာလည္း ပါတာေပါ႔ကြယ္။ စာေရးသူျဖစ္ဖုိ႔ဆုိတာ လြယ္တယ္မွတ္လို႔။ ကိုယ္ကေတာ႔ ရိုးရုိးသားသားေလးပဲ စာေရးခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္လာရင္ စာခ်ေရးဖုိ႔ပဲ စိတ္၀င္စားတယ္။ 

မမိုးဆီက ကိုယ္႔စာေလးေတြပါတဲ႔ စာေစာင္ေတြ စာမူခ ေတြရတယ္။ အဲဒီေန႔က အေပ်ာ္ကို ဘယ္လုိ ေျပာရမလဲ မသိဘူး။ စာမူခေတြ ဘယ္လုိသံုးရမလဲ စဥ္းစားလုိ႔ မရေသးေတာ႔ ဘုရားစင္ေအာက္စာ ဘုရားစာအုပ္ေတြထည္႔တဲ႔ ဗီရုိထဲမွာ ေသခ်ာထည္႔ထားတယ္။ ေမေမတုိ႔ကို ကန္ေတာ႔မလား၊ စာေပေလာကထဲက လူႀကီးေတြကိုပဲ ကန္ေတာ႔တဲ႔ အထဲ ထည္႔လုိက္မလား၊ စာေပနဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ ေဖာင္ေဒးရွင္းတခုခုမွာပဲ ထည္႔လုိက္မလား၊ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဆရာမင္းလူ ေနမေကာင္းတဲ႔ အခ်ိန္ဆိုေတာ႔ ဆရာ႔သမီး ယုယေလးဆီ လဲႊဖုိ႔ စိတ္ကူးမိေပမယ္႔ မလဲႊျဖစ္ခဲ႔ဘူး။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ ဟိုတေလာက ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္မွာ ႏွလံုးခဲြမယ္႔ ကေလးမေလးတြက္ မေမေအးဦး အလွဴခံတာ ေတြ႔လုိ႔ ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ကိုယ္တတ္ႏုိင္သေလာက္ရယ္ စာမူခေလးေတြရယ္ ေပါင္းၿပီး လွဴတဲ႔ အထဲ ထည္႔ျဖစ္လုိက္တယ္။ ဒါဆုိ အက်ိဳးရွိတဲ႔ ေနရာမွာ အသံုးခ်ခဲ႔တယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာ ေက်နပ္၀မ္းသာသြားရတယ္။ 

ဘေလာ႔ဂ္လုပ္ခဲ႔တာ အခ်ိန္ေတြကုန္၊ ကိုယ္႔စိတ္ေတြ ႏွစ္ခဲ႔ရရံုသက္သက္ေတာ႔ မဟုတ္ခဲ႔ပါဘူးေလ။ အခုလုိမ်ိဳး ေကာင္းမႈကုသုိလ္ေတြ လုပ္ႏုိင္သလုိ.... ကိုယ္႔မွာ အျပင္မွာ ရဖုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္တဲ႔ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြပါ တုိးပြားလာခဲ႔ရတာကို ဘယ္လုိ တန္ဖိုးျဖတ္လုိ႔ ရႏုိင္မွာလဲ။ ဘေလာ႔ဂ္ေၾကာင္႔သာ မဟုတ္ရင္ passive ဆန္တဲ႔ က်မအတြက္၊ စကားလံုးေတြထက္ စာလံုးေတြနဲ႔သာ ဆက္သြယ္ခ်င္တဲ႔ က်မအတြက္ ပိုၿပီးက်ယ္၀န္းတဲ႔ အသိုင္းအ၀ုိင္းနဲ႔ ေ၀းကြာေနမွာပါပဲ။ ကိုယ္႔စာေတြကို သူမ်ားဖတ္မွာ စုိးရိမ္ရွက္ရြ႔ံတတ္တဲ႔ က်မ ... ကိုယ္႔စာေတြကို ဖတ္ၿပီး သေဘာတက်ျဖစ္ေနတဲ႔ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမကို ၾကည္႔ၿပီး က်မ ေက်နပ္ေနခဲ႔တယ္။ အေမ႔အေၾကာင္းေရးထားတဲ႔ က်မရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္ကို မသိခဲ႔ရေလျခင္းလုိ႔ ေမေမကေတာ႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနခဲ႔တယ္။ က်မလည္း အဲဒီစာေရးခဲ႔မိတဲ႔အတြက္၊ အဲဒီစာကို ေမေမဖတ္ခဲ႔မိတာတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ႔ရပါတယ္ေလ။ ဒါေပမယ္႔ အဲဒါေတြက ရင္ထဲမွာ ရွိေနခဲ႔တဲ႔ အရာေတြပဲေလ။ ဖြင္႔အန္ထုတ္ပစ္ခဲ႔တဲ႔ အတြက္ က်မရင္ထဲမွာ အဆိပ္အေတာက္ေတြ ပုိၿပီး ျပန္႔မသြားတာကလည္း ဘေလာ႔ဂ္ေရးခဲ႔မိလုိ႔ဆုိတာ ျငင္းလုိ႔ မရေအာင္ ေက်းဇူးတင္မိပါရဲ႕။

ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္က အရွိန္အဟုတ္ျပင္းျပင္းနဲ႔ စီးဆင္းေနတဲ႔ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေရဆုိရင္ က်မတုိ႔ ခ်စ္တဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ကေတာ႔ တသြင္သြင္ နဲ႔ ၿငိမ္႔ေညာင္းစြာ စီးဆင္းေနတဲ႔ စမ္းေခ်ာင္းေလးပဲေပါ႔။  အဲဒီစမ္းေခ်ာင္းေလးဆီ က်မ ျပန္လာခဲ႔ၿပီ.......။