Friday, November 13, 2015


ေမာင္လူေအး လုိမ်ိဳး ကိုယ္႔ ဇာတ္လိုက္ကို နံမယ္ေပးဖုိ႔ စဥ္းစားေနတယ္။

ခ်စ္သူဘဝက ေခၚတဲ႔ နာမ္စားကို သံုးမလား။ ေမေလး ဆိုတာက သိပ္ႏုေနသလုိပဲ။ ကိုယ္နဲ႔ လုိက္ဖက္တယ္ လုိ႔ ဘယ္တုန္းကမွ မထင္မိ။

ခ်စ္သူဘဝတုန္းက အႏုအရြမလုပ္တတ္တဲ႔ သူက မနည္းစဥ္းစားျပီးု သံုးထားသည္႔ နာမ္စားမုိ႔ အားနာနာနဲ႔ လက္ခံထားရတာ။ ေတာ္ၾကာ ေခါင္းေနာက္ျပီး နင္နဲ႔ ငါနဲ႔ဲပဲ ေအးပါတယ္ဆုိ ရန္ျဖစ္စိတ္ေကာက္ခ်ိန္မ်ားတဲ႔ သူတုိ႔ခ်စ္သူဘဝ ရင္ခုန္စရာ အႏုအရြ နာမ္စားေလးပါ မရွိပဲ ျဖစ္ေနမစိုးလုိ႔….။

ဒါဆို…ေမေလးကို မၾကိဳက္ျပန္ေတာ႔ ေျပာင္းျပန္ ေလးေမ ဆုိရင္ေရာ… စာေရးဆရာ ဦးသုေမာင္က သူ႔ခ်စ္ဇနီးကို ေလးဘံုေခၚသလား ေလးေမေခၚသလား…ဆရာမင္းလူရဲ႕ မေဟသီနာမ္စားတခုေလးလား  ေရာေထြးသြားျပန္သည္။

ေနာက္တမ်ိဳး စဥ္းစားစမ္းပါေလ…. ကိုယ္႔ဘာသာ ဘေလာ႔ဂါေယာင္ေယာင္ စာေရးဖူးသူေယာင္ေယာင္ လု နံမယ္ရွာရတာေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေတာ႔ ခက္သားကလား။ 

နံမယ္ေပးေကာင္းပံုေတြကေတာ႔ ေျပာမေနခ်င္ေတာ႔ပါဘူးေလ...

ကိုယ္႔သားသမီးေတြ နံမယ္ေတြပဲ ၾကည္႔ဦး။ ပထမဦးဆံုး သားၾကီးက်ေတာ႔ ၾကာသပေတးသားမုိ႔ " မုိး" သူ႔ကို ေသြးလွဴေပးတဲ႔ ဆရာဝန္ၾကီးရဲ႕ နံမယ္ "ဟန္"၊ သူ႔အေဖနံမယ္ " ေက်ာ္" ကို ယူျပီး မုိးဟန္ေက်ာ္လုိ႔ ငယ္ငယ္က ေခၚေတာ႔ သူ႔အေဖက သူ႔နံမယ္ဖ်က္ေလမယ္႔ သားရယ္လုိ႔ ေတြးေလသလား မသိ၊ ေက်ာ္ ပါတာ မေကာင္းပါဘူးဆုိျပီး မုိးဟန္ ဆုိျပီး သူမ်ားတကာ နံမယ္ေလးလံုး ငါးလံုး ေခတ္မွာ နံမယ္ႏွစ္လံုးထဲနဲ႔ ရုိးရိုးေလး မိုးဟန္...  ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ႔လည္း ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ဂုဏ္ထူး တခုေလးနဲ႔ေတာင္ အရွဳပ္မခံခဲ႔တဲ႔ သားၾကီး။

အလတ္ သားငယ္က်ျပန္ေတာ႔လည္း သမီးေမြးရင္ စုေအာင္ဆန္း၊ သားေမြးရင္ ရဲရဲေတာက္လုိ႔ ေပးမယ္လုိ႔ ၾၾကိဳ ေရြး.....  ရဲရဲေတာက္တုိ႔ဗမာေတြ ဆုိတဲ႔ သီခ်င္းစာသားထဲက ရဲရဲေတာက္ ေပါ႔။ သူ႔က် နံမယ္က သံုးလုံး။

သမီးငယ္က်ျပန္ေတာ႔ တနလာၤသမီး၊ ငယ္ငယ္ကထဲက ဂ်စ္က်က်ေလးမုိ႔ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ျဖစ္ေစခ်င္တာနဲ႔ ၾကည္လင္ထက္ျမက္လုိ႔ နံမယ္ေလးလံုးနဲ႔ လူစြာေလးျဖစ္သြားျပန္ေရာ….

တကယ္တမ္းက် ကေလးေတြ နံမယ္ေပးတုိင္း စံဇာဏီဘုိ သြားေမး ေသခ်ာတြက္ခ်က္ျပီးမွ သူ ေပးထားတဲ႔ နံမယ္ေတြထဲက မေရြး.... ကိုယ္ေပးခ်င္တာေတြ ကိုယ္႔စိတ္ၾကိဳက္ေပးခဲ႔တာခ်ည္းပဲ။

....
ဆုိေတာ႔ သားသမီးသံုးေယာက္ရဲ႕ နံမယ္ေတြက တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ အဆက္အစပ္မရွိ၊ အဲဒီေတာ႔လည္း ေမာင္ႏွမေတြ တေယာက္မေကာင္း ေနာက္တေယာက္က မ်က္ႏွာပ်က္စရာ မလုိေတာ႔ဘူးေပါ႔လုိ႔ ကုိယ္႔ဘာသာ ေျဖေတြးေတြး။

ဒါေတြ ထားပါဦးေလ။ ကိုယ္႔နံမယ္ ဘယ္လုိေပးရင္ ေကာင္းမတုန္း။

ငယ္ငယ္ ၁တန္း ၂ တန္းတုန္းက ဆရာမေဒၚသန္းေအးကို သြားသတိရတယ္။
ဆရာမက ဆံပင္ေကာက္ေကာက္ေလးနဲ႔ ကိုယ္႔ကို သိပ္ခ်စ္တယ္။ အားရင္ ကာလီေမႊးေလး လာခဲ႔ဦးဆုိ သူ႔နားသြားရတယ္။ သူက ကိုယ္႔ကို ဖက္ျပီး စကားစျမည္ေျပာ ဟုိေမး ဒီေမးေပါ႔။ ကိုယ္ကေတာ႔ ဆရာမ ကုပ္ေနတဲ႔ ဆံပင္ေကာက္ေကာက္ထဲက သန္းေတြကို ၾကည္႔ျပီး အသဲယားေပါ႔။ ဆရာမကလည္း ကိုယ္႔ကို ဆံပင္ေကာက္တာခ်င္း တူလုိ႔ ခ်စ္ခင္တာ ထင္ပါရဲ႕

ကဲ… ကိုယ္႔ဇာတ္ေကာင္နံမယ္ေပးျပီေနာ္… ကာလီေမႊးလုိ႔…..
ကုိယ္႔ဆံပင္ေကာက္ေကာက္နဲ႔လည္း လုိက္ဖက္တယ္။ ေမႊးဆုိတာကလည္း ကာလီနဲ႔ေပါင္းေတာ႔ ေပ်ာ႔မသြားဘူး။ ေနာက္ျပီး ကိုယ္႔အေမ မယ္ေမႊးရဲ႕ နံမယ္လုိလုိလည္း ေရာခ်လုိ႔ရတာေပါ႔ေလ။...

ကာလီေမႊးေတာ႔ လာေခ်ျပီ.... :)  မေကာင္းလည္း ထပ္ေျပာင္းေသးတာေပါ႔ကြယ္....

Friday, July 31, 2015

အာဇီဝ႒မက သီလေဆာက္တည္ပံု ႏွင္႔ သီလရွင္းတမ္း။



အဟံ ဘေႏၱ တိသရေဏန သဟ အာဇီဝ႒မကသီလံ ဓမၼံ ယာစာမိ၊ အနုဂၢဟံ ကတြာ သီလံ ေဒထ ေမ ဘေႏၱ။ (ဒုတိယမၸိ - တတိယမၸိ -)
( ယမဟံ ဝဒါမိ တံ ဝေဒထ။)( အာမ ဘေႏၱ)

နေမာ တႆ ဘဂဝေတာ အရဟေတာ သမၼာသဗၼဳဒၶႆ ( သုံးၾကိမ္)
ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၦာမိ၊ ဓမၼံ သရဏံ ဂစၦာမိ၊ သံဃံ သရဏံ ဂစၦာမိ၊ (ဒုတိယမၸိ၊ တတိယမၸိ)
(သရဏ ဂမနံ ပရိပုဏ္ဏံ ။)(အာမ ဘေႏၱ)

၁။ *ပါဏာတိပါတာ ေဝရမဏိ သိကၡာပဒံ သမာဒိယာမိ၊
သူ႔အသက္ သတ္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ၏။

၂။ *အဒိႏၷာဒါနာ ေဝရမဏိ သိကၡာပဒံ သမာဒိယာမိ၊
သူတစ္ပါး ပစၥည္း ခုိးယူျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ၏။

၃။ *
ကာေမသုမိစာၦစာရာ ေဝရမဏိ သိကၡာပဒံ သမာဒိယာမိ၊
သူတစ္ပါး သားမယားကို က်ဴးလြန္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ၏၊

၄။ *မုသာဝါဒါ ေဝရမဏိ သိကၡာပဒံ သမာဒိယာမိ၊
လိမ္ညာ ေျပာဆုိျခင္းမွ ေရွာင္ၾကည္ပါ၏၊

၅။ *ဂပိသုဏဝါစာ ေဝရမဏိ သိကၡာပဒံ သမာဒိယာမိ
ေခ်ာပစ္ကုန္းတုိက္ေသာ စကားကုိ ေျပာဆုိျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ၏။

၆။ *ဖရုသဝါစာ ေဝရမဏိ သိကၡာပဒံ သမာဒိယာမိ၊
ၾကမ္းတမ္းေသာ စကားကုိ ေျပာဆုိျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ၏

၇။ *သမၹပၸလာပ ဝါစာ ေဝရမဏိ သိကၡာပဒံ သမာဒိယာမိ၊
သိမ္ဖ်င္းေသာ စကားကုိ ေျပာဆုိျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ၏။

၈။ *မိစၦာဇီဝါ ေဝရမဏိ သိကၡာပဒံ သမာဒိယာမိ၊
မွားယြင္းေသာ အသက္ေမြးမႈမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ၏။

(တိသရေဏန သဟ အာဇီဝ႒မက သီလံ ဓမၼံ သာဓုကံ ကတြာ အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ)
(အာမဘေႏၱ)



အာဇီဝ႒မက သီလရွင္းတမ္း
ဤ အာဇီဝ႒မက သီလသည္ တစ္ၾကိမ္ေလာက္ေဆာက္တည္ျပီးလွ်င္ အသက္ေမြးစင္ၾကယ္သမွ် ပိသုဏဝါစာ စသည္ကုိ မေျပာဆုိသမွ် သီလမပ်က္ေသာေၾကာင္႔ ေန႔စဥ္ေဆာက္တည္ဖြယ္ မလုိ၊အျခားေသာ ငါးပါး ရွစ္ပါးသီလမ်ားလည္း မက်ိဳးပ်က္ ေသးသမွ် ေနာက္ထပ္ေဆာက္တည္ဖြယ္မလုိ ၊ သုိ႔ေသာ္ ထပ္၍ေဆာက္တည္ျခင္း၌ကား အျပစ္မရွိ။

အာဇီဝ႒မက- အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းအတြက္ ပစၥည္းဥစၥာ ရွာေဖြရေသာ အလုပ္အကုိင္ အေရာင္းအဝယ္ဟူသမွ်ကုိ ပါဠိလုိ အာဇီဝဟုေခၚ၏၊ မတရားေသာ ပစၥည္းရွာေဖြမႈကုိ မိစၦာဇီဝ ဟုေခၚ၏၊ ထုိမိစၦာဇီဝမွ ေရွာင္ၾကဥ္လ်က္ တရားသျဖင့္ ပစၥည္းရေအာင္ ရွာေဖြမႈကုိ သမၼာအာဇီဝဟု ေခၚ၏၊ ရွစ္ပါးေျမာက္ သိကၡာပုဒ္ေတာ္ကုိ ပါဠိလုိ အ႒မက ဟုေခၚ၏။

ပါဏာတိပါတမွ ေရတြက္လ်င္ မိစၦာဇီဝါ ေဝရမဏိသည္ ရွစ္ပါးေျမာက္တည္း၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ မိစၦာဇိီဝမွ ေရွာင္ၾကဥ္မႈလ်င္ ရွစ္ပါးေျမာက္ရွိေသာ သီလကုိ အာဇီဝ႒မက သီလဟုေခၚ၏၊

ဤအာဇီဝ႒မက သီလေဆာက္တည္ပုံကုိ ပါဠိေတာ္ အ႒ကထာတုိ႔၌ တုိက္ရုိက္မျပၾက၊ ငါးပါးေဆာက္တည္ပုံကုိ နည္းယူ၍ ေရွးပညာရွိတုိ႔ ေဆာက္တည္ၾကဟန္တူ၏၊ ထုိရွစ္ပါးတုိ႔တြင္ နံပတ္ တစ္မွ နံပတ္ ခုနစ္ထိ သိကၡာပုဒ္တုိ႔မွာ သုစရုိက္ဆယ္ပါးတြင္ ကာယကံ သုံးပါးႏွင့္ ဝစီကံေလးပါးတည္း၊ ထုိ ၇ ပါးလုံျခံဳေသာ သူေတာ္ေကာင္း၌ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းႏွင့္ဆုိင္ေသာ အေရာင္းအဝယ္ အလုပ္အကုိင္မ်ား စင္ၾကယ္ပါမူ အာဇီဝ႒မက သီလ ေဆာက္တည္သည္ျဖစ္ေစ မေဆာက္တည္သည္ျဖစ္ေစ အျမဲလုံျခံဳေနပါသည္၊

ငါးပါးသီလကုိ ေဆာက္တည္သည္ျဖစ္ေစ မေဆာက္တည္သည္ျဖစ္ေစ လြန္က်ဴးလွ်င္ အျပစ္ရွိသကဲ့သုိ႔ အာဇီဝ႒မက သီလကုိလည္း ေဆာက္တည္သည္ျဖစ္ေစ မေဆာက္တည္သည္ျဖစ္ေစ လြန္က်ဴးလွ်င္ အျပစ္ရွိ၏၊ ငါးပါးသီလသည္ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔ အျမဲေစာင့္ထိန္းရမည့္ သီလျဖစ္သကဲ့သုိ႔ ဤအာဇီဝ႒မက သီလသည္လည္း အထက္တန္းသူေတာ္စင္တုိ႔ အျမဲထိန္းရမည့္ သီလျဖစ္သည္၊ဤ အာဇီဝ႒မက သီလကုိ က်မ္းဂန္မ်ား၌ အာဒိျဗဟၼစရိယသီလ ဟုလည္းေခၚေသး၏၊ဤ အာဇီဝ႒မက သီလလုံျခံဳမွ မဂ္ဖုိလ္ကို ရနိဳင္၏၊ ဤအာဇီဝ႒မက သီလ မလုံျခံဳလွ်င္ မဂ္ဖုိလ္မရနိဳင္ ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဤအာဇီဝ႒မကသီလသည္ မဂ္ဟူေသာ ျမတ္ေသာအက်င့္၏ အေျခခံသီလ ျဖစ္သည္၊
                                                                            
 ( အရွင္ဇနာကာဘိဝံသ ၏ ပထမက်မ္းစာ ရတနာ့ဂုဏ္ရည္ )
                                
သတိျပဳရန္ ။           ။ ရဟန္းမ်ားထံ သီလမေတာင္းဘဲ မိမိဘာသာ ရုပ္ပြားေတာ္ ၊ ေစတီ
                             ေရွ႕ဝယ္ ေဆာက္တည္ၾကရာ၌ " အဟံ ဘေႏၲ " စေသာ သီလ
                             ေတာင္းမ်ားကို ဆိုစရာမလိုပါ ။ " ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၧာမိ " ကစ၍
                             " မိစၧာဇီဝါ ေဝရမဏိ " တိုင္ေအာင္ ဆိုပါေလ ။

အာဇီဝ႒မကသီလ ကိုု အသက္ထက္ဆံုး ေဆာက္တည္နိုင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ထူး ၊ ပုဂၢိဳလ္ျမတ္
 ျဖစ္ပါေစသတည္း ။




Friday, December 26, 2014

၂၅.၁၂.၂၀၁၄ 

ဒီဇင္ဘာ.... ျပကၡဒိန္တခုရဲ႕ ေနာက္ဆံုးလ... ႏွစ္တႏွစ္ကို ေနာက္ျပန္လွည္႔ၾကည္႔ရင္း ေရွ႕တႏွစ္ကို ခရီးဆက္ဖုိ႔ ေနာက္ဆံုးေျခလွမ္းတလွမ္း.....။

လြမ္းရသားပဲ ဒီဇင္ဘာရယ္... ဘာရယ္မဟုတ္... ပြင္႔လင္းတဲ႔ရာသီ... ခရီးအသြားအလာမ်ားတဲ႔ ရာသီ... သူမ်ားေတြကို ၾကည္႔ရင္း ကိုယ္ေတြလည္း ဘာလုပ္ရေကာင္းမလဲ ေယာက္ယက္ခတ္တဲ႔ ဒီရာသီေလ...။

ကိုယ္ ျပန္မလွန္ျဖစ္တဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္က သဇင္ကို အလြမ္းေျပ စာေတြ ျပန္ဖတ္ရတယ္။ သူငယ္ခ်င္း ခင္မမနဲ႔ ေရးခဲ႔တုန္းက စာေလးေတြ ျပန္ဖတ္မိေတာ႔ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အၾကည္ဓာတ္ေလးေတြကို ျပန္ခံစားမိတယ္။ စာေရးေကာင္းတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းစာကို ဖတ္ၿပီး ရယ္ေမာ ျပံဳးရႊင္ရင္း အဲဒီ႔အခ်ိန္ေလးကို သတိတရ လြမ္းမိတယ္။ ဘေလာ႔ဂ္ေပၚမွာ ကိုယ္႔အေၾကာင္းေတြ သိပ္မသိတဲ႔ မိတ္ေဆြေတြ လာဖတ္တာကို ရွက္ရေကာင္းမွန္း မသိေပမယ္႔ ဖဘေပၚမွာ ကိုယ္ေတြအေၾကာင္း ေက်ာင္းက အေၾကာင္းသိေတြ သိကုန္တာေတာ႔ (နဲနဲ မဟုတ္) မ်ားမ်ား မ်က္ႏွာပူမိတယ္။  ဒါေပမယ္႔ အသက္ေတြလည္း ၾကီးလာေတာ႔ ရွက္လည္း (သူငယ္ခ်င္း ဘိတ္သူ ေလသံနဲ႔ဆုိ) မ်က္ခြက္ေတာ္ေတာ္ေျပာင္ေနၿပီ..... သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အေရးအသား ခပ္သြက္သြက္ကို ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ သတိထားမိကုန္ၾကတာ အေရးမဟုတ္.... သူက ဘေလာ႔ဂ္လုပ္ထားတာ မဟုတ္ပဲ အပ်င္းေျပ ကိုယ္႔ဘေလာ႔ဂ္ထဲ လာေရးတာဆုိေတာ႔ မေတာ္ ကိုယ္ ေပါက္တတ္ကရ ေလွ်ာက္ေရးထားတဲ႔ ဘေလာ႔ထဲ ေရာက္လာရင္ ကိုယ္ အရွက္ကဲြမွာလည္း ေတြးပူမိေသးတယ္။ သူကေတာ႔ ကုန္ၾကမ္းေတြမ်ားၿပီး ေရးစရာေတြ ပံုေနေတာ႔ စာေတြ ေရးဦးမယ္လုိ႔ ေၾကြးေၾကာ္ေနရင္း ဖဘေပၚမွာ ရင္တြင္းျဖစ္ေတြ ဆက္တုိက္ေရးလုိ႔... ကိုယ္႔မေတာ႔ ရွိတဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ေလး ဖုန္ေတာင္ မခါႏုိင္တာေတာင္ ၾကာ... သူမ်ားေတြ blog challange ေတြ လုပ္လည္း ကုိယ္႔မွာ မေရးႏုိင္ မေရးအား ေရးလုိ႔ မထြက္.... 

ခုတေလာ စဥ္းစားမိေနတာ....

လူေတြရဲ႕ စိတ္ေတြ ဘယ္လုိ ေျပာင္းလဲသြားသလဲဆိုတာ စိတ္၀င္စားေနမိတယ္။ ကိုယ္႔စိတ္ေတြရဲ႕ အၾကိဳက္ေတြ သိသိသာသာ ေျပာင္းလဲလာတာကို သတိထားမိေပမယ္႔ ဘယ္လုိ အဆင္႔ဆင္႔ ေျပာင္းလဲလာသလဲဆုိတာကို မသိလုိက္ဘူး။

အေၾကာင္းတရားေတြက မျမဲလုိ႔ အက်ိဳးတရားေတြကလည္း မျမဲေပဘူးတဲ႔....

မျမဲတဲ႔ တရားေတြကို တည္တံ႔ ခုိင္ျမဲေအာင္ အတင္းၾကိဳးစားေနတာဟာ မုိးၾကိဳးပစ္တာကို ထန္းလက္နဲ႔ ကာသလုိ ျဖစ္ေနမွာ ေသခ်ာပါရဲ႕။

Merry X'Mas and Happy New Year To All.......

http://holidayswishes.net/wp-content/uploads/2014/10/Merry-Christmas-and-happy-new-year-HD-candle-wallpaper-2015.jpg
http://christmas2014newyear2015.com/wp-content/uploads/2014/11/Happy-new-year-2015-pictures-free-download.png



Sunday, June 8, 2014

သူ႔အတြက္ ေနာက္ဆံုးေရးတဲ႔စာ။

သူ႔ကို မၾကာ မၾကာ သတိရမိတယ္။ 
အတူတူတက္ခဲ႔ၾကတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ တခါတေလ ျပန္ဆံုၾကတုိင္း သူ ဘယ္ေတာ႔မွ မပါခဲ႔။
သတင္းလည္း မၾကားသလုိ အရိပ္အေယာင္လည္း မျမင္ရတာ ၾကာၿပီ။
ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္ေပၚမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္ဆံုၾကေတာ႔ သူမ်ား ရွိေနမလား ရွာၾကည္႔မိတယ္။ 
ေပ်ာက္ခ်က္သား ေကာင္းပံုမ်ား .....။
မထီတရီ၊ ဂ်စ္ကန္ကန္ ခပ္မုိက္မုိက္ မထင္ရင္ မထင္သလုိ လုပ္ကုိင္ျပဳမူတတ္တဲ႔ သူ႔ကို ပံုမွန္ေလာက္ပဲ ဆက္ဆံရင္းႏွီးခဲ႔ၾကတယ္။ ညိဳေခ်ာေလး သူဟာ အရုိင္းဆန္ဆန္....။

ကိုယ္တုိ႔ေတြ အုပ္စု ေက်ာင္းက Field Trip ထြက္ရေတာ႔ မူဆယ္ဘက္ သြားျဖစ္ၾကတယ္။ ရထားနဲ႔ မႏၲေလး၊ မႏၲေလးကေနမွ ကားနဲ႔ လားရိႈး၊ မူဆယ္.. ေနာက္ တရုပ္ျပည္ ၾကယ္ေဂါင္ ေရႊလီဘက္ သြားၾကတယ္။ ျပင္ဦးလြင္မွာ ကိုယ္နဲ႔ သူ တခန္းထဲ အတူက်တယ္။ သူ အခန္းထဲကေန ဖုန္းနဲ႔ စကားေတြ ေျပာတယ္။ စီးကရက္ေတြ ေသာက္တယ္။ ဒဏ္ရာရထားဖူးတဲ႔ က်ားသစ္မေလးလုိပဲ .... ေနာက္ လားရိႈးဟုိတယ္က်ေတာ႔ သူရယ္ ကိုယ္ရယ္ ေနာက္တေယာက္ရယ္ သံုးေယာက္တည္းရတယ္။ ညဖက္ သူ စီးကရက္ေသာက္တယ္။ မေသာက္ခင္ ေသာက္လုိ႔ ရမလားလုိ႔ သူေမးပါတယ္။ ကိုယ္ေရာ ေနာက္တေယာက္ကပါ ရပါတယ္ လုိ႔ ေျပာေတာ႔ သူက အေဖာ္စပ္မရေတာ႔ တေယာက္ထဲ စီးကရက္ေတြ ေသာက္တယ္။ စီးကရက္ေငြ႔ေတြ တခန္းလံုးမႊန္လုိ႔ ထင္ရဲ႕ ။ ကားေပၚေရာက္ေတာ႔လည္း သူနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္အတူထုိင္တယ္။ ေနပူတဲ႔ဘက္ဆုိေတာ႔ အကုန္ ခန္းဆီးေတြ ခ်ၾကေပမယ္႔ သူက အရိပ္ထဲ ေနဖုိ႔ စိတ္ကူးပံု မရဘူး။ ေနပူေနတဲ႔ကိုယ္က သူ႔ လွမ္းၾကည္႔ေတာ႔ ရွဴခင္းေတြကို ေငးရင္း သူ႔စိတ္ေတြ လြင္႔ပ်႔ံေနပံုပဲမုိ႔ ကိုယ္ပဲ စိတ္္ေလွ်ာ႔လုိက္တယ္။ 

သူဟာ သူထင္ရာ လုပ္တတ္တဲ႔ မိန္းကေလးတေယာက္ပဲ ထင္ရဲ႕။  တခါတခါ ကိုယ္႔ရဲ႕ ေလးႏွစ္အရြယ္ သားေလးအေၾကာင္းေမးရင္း သူ႔သားေလးအေၾကာင္းပါ ေျပာတတ္တယ္။ သူမ်ားအေၾကာင္းကို ေျပာသေလာက္ပဲ နားေထာင္တတ္တဲ႔ အက်င္႔ရွိခဲ႔လုိ႔ သူေျပာတာထက္ ဘာမွ ပိုမေမးခဲ႔ဘူး။ မစပ္စုခဲ႔ဖူးဘူး။ အဲဒီေတာ႔ သူ႔ဘဝအေၾကာင္းလည္း ေသခ်ာ မသိခဲ႔ဖူးဘူး။

 ေမျမိဳ႕က အဆင္း ေန႔လည္စားထမင္းစားေတာ႔ အုပ္စုလုိက္ႀကီး ဝင္လာတဲ႔ ဆာေလာင္ေနတဲ႔ ကိုယ္တုိ႔အတြက္ ဟင္းပဲြေတြက အဆင္သင္႔ျဖစ္မေနခဲ႔ဘူး။ ဟင္းပဲြေတြ လုစားၾကရင္း နီးစပ္ရာ လက္သင္႔ၾကရင္း၊ စည္းေတြ ေဘာင္ေတြ ေက်ာ္ၾကရင္း..... ကိုယ္ လူေတြကို ေက်ာခုိင္းခဲ႔လုိက္တယ္။  စိတ္ပ်က္သြားခဲ႔တယ္ ထင္ရဲ႕။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူကေတာ႔ သူလုပ္စရာေတြ ရွိတာ လုပ္ခဲ႔ၿပီးၿပီမုိ႔ တေယာက္ထဲ ထုိင္ေနတဲ႔ ကိုယ္႔အနား အတူတူ လာထုိင္တယ္။ သူက ကိုယ္႔ ရဲ႕ ခ်ဥ္တူးတူး ခံစားခ်က္ကို နားလည္သလုိ ျပံဳးၾကည္႔ရင္း မုန္႔လာေကြ်းတာ။ သူနဲ႔ ကိုယ္ ရင္ဘတ္ခ်င္း နီးစပ္သြားခဲ႔ၾကတယ္။ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ ေရွ႔တမ်ိဳး ေနာက္တမ်ိဴးး ပါးစပ္ေလးေတြ ခ်ိဳတဲ႔ ေလာကႀကီးအေၾကာင္းေျပာၿပီး ရယ္သြမ္းေသြးတာက စရင္း နွစ္ေယာက္သား ဟားတုိက္ရယ္ေမာလုိက္ၾကတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ေလာကႀကီးက သာယာသြားခဲ႔တယ္။ လူတခ်ိဳ႕က နားမလည္သလုိ ၾကည္႔ခဲ႔ၾကတယ္။ 

အျပန္လမ္းမွာ ရထားေပၚက ထမင္းစားခန္းတဲြမွာ ကိုယ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ သြားထုိင္ရင္း အဲဒီခရီးစဥ္ဟာ အဆံုးသတ္မွာ ပိုအသက္ဝင္လာခဲ႔သလုိလုိ ။ သာစည္က ႏြားႏုိ႔အစစ္နဲ႔ ေကာ္ဖီခါးခါး ေကာင္းလြန္းလုိ႔ အမေသာက္ေစခ်င္လုိ႔ ဆုိၿပီး သူ က်မအတြက္ ပါဆယ္တခြက္ ပိုဝယ္လာခဲ႔တယ္။ တန္ဖိုးႀကီးတာေတြ လုိသလား။ တန္ဖိုးထားတာပဲ လုိသလား။ 

ဒီေလာက္ပါပဲ.... ေနာက္ သူတုိ႔ ေက်ာင္းၿပီး ဘဲြ႔ယူတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္က ႏွစ္ဘာသာ မေျဖပဲ က်န္ခဲ႔တာကို ဆက္္ေျဖေနရတာရယ္ သားငယ္ေလး ေမြးဖြားတာနဲ႔ အလုပ္ေတြ ရႈပ္ရင္း အဆက္အသြယ္ေတြ ျပတ္ေနခဲ႔တယ္။ ေနာက္ သားငယ္ေလး ေမြးတဲ႔ အခ်ိန္မွာ သူ အိမ္လာလည္တယ္။ သားေလးတြက္ လက္ေဆာင္ေလး ပါလာခဲ႔တယ္။ ေနာက္ဆံုးတခါက သူနဲ႔ အိမ္က အမ်ိဴးသားနဲ႔ တင္ဒါတခုမွာ အတူတူေတြ႔လုိ႔ ဖုန္းနံပါတ္ရၿပီး ဖုန္းတခါဆက္တယ္။ သူ အေမရိကားသြားဖုိ႔ ၾကိဳးစားေနတယ္တဲ႔။ သူ႔သားေလးတြက္ သူလုပ္ခ်င္တာေတြ ေျပာတယ္။ ေနာက္ပိုင္း သူလည္း သူ႔အလုပ္မွာ မရွိေတာ႔သလုိ ဘယ္ကို ေရာက္သြားလဲ မသိေတာ႔ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကေနလည္း သူ႔အေၾကာင္း မၾကားမိသလုိ အရိပ္အေယာင္ေလးေတာင္ မျမင္မိေတာ႔ဘူး။

စိတ္မေကာင္းဘူး ေကြး.... သူ႔ ဘဝ ခရီးအစကိုလည္း ကိုယ္မသိခဲ႔သလုိ သူျဖတ္သန္းလာခဲ႔တဲ႔ ခရီးေတြ ၾကမ္းတမ္းသလား ေခ်ာေမြ႔ခဲ႔သလား ကိုယ္မသိခဲ႔ဘူး။ သူ ဘာေတြ လုပ္ေနသလဲ ကိုယ္မသိသလုိ သူ ဘယ္လုိလူစားလဲ ဆုိတာလည္း ကိုယ္ ေသခ်ာ မသိခဲ႔ပါဘူးေလ။ 

ေသခ်ာတာ တခုကေတာ႔ အခ်ိန္ပိုင္းေလး တခုမွာ သူ႔ရဲ႕ ပကတိစိတ္ႏွလံုးသားေလးနဲ႔ ကိုယ္႔ ႏွလံုးသားတစံု ထပ္တူက်လုနီးပါး နီးစပ္ရင္းႏွီးခဲ႔ၾကတာ တကယ္႔ကို အဖိုးတန္တဲ႔ အခ်ိန္ေလးတခုတြက္ ကိုယ္ သူ႔ကို ေက်းဇူးတင္ ခင္မင္ရင္းနဲ႔ သတိရေနမွာပါေလ။ 

ေကာင္းမြန္ရာဘံုဘဝမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ စံစားပါေလ ေကြးေရ...
အခ်ိန္လြန္ ေနာက္က်ၿပီးမွ သိခဲ႔ရတဲ႔အတြက္ ေနာက္ဆံုးခရီးကိုေတာင္ လုိက္ပို႔ခြင္႔မရခဲ႔တာကို နားလည္ ခြင္႔လႊတ္ပါေလ။

Tuesday, December 31, 2013

၂၀၁၃ အတြက္ ေရာက္တတ္ရာရာ မွတ္တမ္း။

၂၀၁၃ က ကုန္ေတာ႔မယ္။ ျပန္ၾကည္႔လို႔ မွတ္မွတ္ရရ ဘာေတြ ရွိခဲ႔သလဲ။

သားႀကီးေမၿမိဳ႕မွာ ေက်ာင္းတက္ေနလို႔ ေမၿမိဳ႕ေရာက္ျဖစ္တယ္။ သားႀကီးဆီ သြားရင္း ေရႊဘုိ ခင္ဦးဘက္မွာ ရွိတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ယာထဲ သြားလည္ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ ကန္႔ဘလူမေ၀းတာနဲ႔ ဖုိးဖုိးဆီကို တသက္မွာ ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ ေရာက္သြားခဲ႔တယ္။ ကားနဲ႔ေတာင္ နာရီ၀က္ေလာက္ ကားလမ္းေပၚကေန အထဲ၀င္ရတဲ႔ လွည္းလမ္းေလးအတုိင္း သြားခဲ႔ၾကရတယ္။ မုိးရာသီဆို လမ္းမေပါက္ဘူးတဲ႔။ သိပၸံေမာင္၀ဆုိတဲ႔ စာေရးဆရာႀကီး၊ ေအာက္စဖို႔ဒ္ေရာက္ခဲ႔တဲ႔ တေခတ္တခါက အိုင္စီအက္စ္ အေရးပိုင္မင္းလည္း ေခတ္ပ်က္ေတာ႔ အဲဒီေတာေခါင္ေခါင္မွာ အသက္ဆံုးရံႈးခဲ႔ရတယ္။
 ေလးဆယ္စြန္းစအရြယ္ေကာင္းေလးမွာ ျဖစ္ရေလျခင္းလုိ႔ ေလးဆယ္ေက်ာ္ေနၿပီျဖစ္တဲ႔ ေျမးမက ေတြးေတာေနမိရဲ႕။ ေမြးေန႔မွာ ဆံုးပါးခဲ႔လုိ႔ ေမြးေန႔ဆုိတာရဲ႕ ပေယာဂ ဂယက္ဟာ ဖုိးဖုိးရဲ႕ သားသမီးေတြဆီမွာ ရုိက္ခတ္ထင္ဟပ္ေနဆဲပဲဆုိတာ သံသရာရဲ႕ တေနရာရာမွာ ရွိေနမယ္႔ ဖိုးဖိုးကေတာ႔ သိမယ္မထင္မိဘူး။ ဖုိးဖုိးရဲ႕ သမီးငယ္ မယ္ေကး ( သူ႔ေမြးၿပီးမွ တခ်ိန္လံုး ေျပးေနရလုိ႔ မယ္ေျပးလုိ႔သာ ေခၚလုိက္ခ်င္ရဲ႕လုိ႔ မွတ္ခ်က္ခ်ဖူးတဲ႔) ကေတာ႔ သူ႔ဖခင္ရဲ႕ အုတ္ဂူကို တသက္လံုးေနာက္ထပ္ ဘယ္ေတာ႔မွ ျပန္မလာႏုိင္ခဲ႔ေတာ႔ဘူးေလ။ တခါတခါေတာ႔လည္း နာက်င္လြန္းအားႀကီးခဲ႔တဲ႔ အတိတ္ဆုိးကို ေမ႔ထားခ်င္တတ္တာ သဘာ၀ပဲလုိ႔ ဖုိးဖုိးနားလည္ေပးမယ္ ထင္ပါတယ္။

မတ္လမွာ သားႀကီးစာေမးပဲြေျဖရတယ္။ အငယ္ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ စာေမးပဲြနဲ႔လည္း တုိက္ေနေပမယ္႔ အေရးႀကီးတဲ႔ ဆယ္တန္းစာေမးပဲြကိုပဲ ဦးစားေပးရင္း ျပင္ဦးလြင္မွာ ဆယ္ရက္ေလာက္ သြားေနျဖစ္ခဲ႔တယ္။ စာကို ဟုတ္တိပတ္တိ မလုပ္တဲ႔ သားႀကီးကို ၾကည္႔ရင္း သက္ျပင္းခ်ရံုကလဲြလုိ႔ ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ခဲ႔ေတာ႔ဘူး။ ေလာကႀကီးမွာ ကုိယ္ျဖစ္ေစခ်င္တဲ႔အတုိင္း ကိုယ္တုိင္ေတာင္ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆုိတာ နားလည္ဖုိ႔ လက္ခံခဲ႔ရတယ္။

ျပန္ေရာက္ေတာ႔ အလုပ္ကိစၥနဲ႔ ျပည္ပခရီးကို သြားဖုိ႔ ျပင္ဆင္ရင္း တဖက္ကလည္း ေနရာထုိင္ခင္း ေျပာင္းေရႊ႕ဖုိ႔ အခ်ိန္လုၿပီး လႈပ္ရွားရျပန္တယ္။ အကန္႔အသတ္ေတြ ေဘာင္ေတြ သိပ္မ်ားတာေၾကာင္႔ အလုပ္တခုလုပ္တဲ႔ အခါ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ျမန္ျမန္ခ်ဖုိ႔ တြန္းအားေပးတယ္။ ေရြးခ်ယ္စရာမရွိရင္ ဒီလမ္းကလဲြလုိ႔ သြားစရာမွ မရွိတာပဲ။ ကိုယ္ၾကိဳက္တာ မလုပ္ႏုိင္ရင္ ကိုယ္လုပ္ႏုိင္တာကိုပဲ ၾကိဳက္ဖုိ႔ စိတ္ထားတတ္ရေတာ႔မွာပဲေလ။ 

ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ ဥေရာပ ခရီးစဥ္ ေရာက္ဖူးခဲ႔တယ္။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔ ေနရာနဲ႔ အဆင္႔ကြာျခားတယ္လား။ ေလယာဥ္အၾကာႀကီး စီးရတာကို စိတ္ညစ္တယ္။ ရုပ္ရွင္ေတြလည္း တကားၿပီး တကားၾကည္႔ရင္း ေခါင္းမူးလာတယ္။ ဒီၾကားထဲ ၀ုိင္ျဖဴေသာက္ၿပီး မူးေနေသးတယ္။ ၀ုိင္ကို အေအးေမာ႔သလုိ တက်ိဳက္ထဲ ေမာ႔လုိက္လုိ႔ မူးတာလုိ႔ သူက ေျပာတာပဲ။ အျပန္က်ေတာ႔ မမူးရဲလုိ႔ အေအးပဲ ေသာက္ေတာ႔တယ္။ 


ဖရန္႔ဖတ္ ေလဆိပ္ေရာက္ေတာ႔ ၇ နာရီေက်ာ္ခဲြေလာက္ပဲ ရွိဦးမယ္။ ဆုိင္ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ပိတ္ကုန္ၾကၿပီ။ Sim card လုိခ်င္တာ ဖုန္းဆုိင္ေတြမွာပဲ ေရာင္းတယ္လုိ႔ information counter က ေျပာတယ္။ တကယ္တမ္းက် simcard ေရာင္းတဲ႔ vender machine ကို အျပန္ခရီးက်မွ ေတြ႔ေတာ႔တယ္။ 

ဒါနဲ႔ပဲ Sing Tel ကို roaming သံုးလုိက္တာ ေတာ္ေတာ္က်သြားတယ္။ ေနာက္မသံုးဖုိ႔ သင္ခန္းစာကို ၀ယ္လုိက္ရသလုိပဲေပါ႔။ သူတုိ႔တုိင္းျပည္ ဘယ္ေလာက္ေအးမလဲေတာ႔ မသိဘူး။ ကိုယ္ေတြေရာက္တဲ႔ အခ်ိန္က ပြင္႔လင္းရာသီမုိ႔ သူတုိ႔ေတြတြက္ အေနေတာ္ေတာင္ ကိုယ္ေတြက ခ်မ္းတုန္ေနတုန္း။ လူေတြက ေအးတဲ႔ေဒသက လူေတြမို႔လား မသိ။ ေအးေအးေဆးေဆး ရွိလွတယ္။ ကားေလးေတြက စီးတီးကားအေသးေလးေတြပဲ မ်ားတယ္။ ၾကပ္သိပ္မြန္းက်ပ္ၿပီး စိတ္မရွည္တတ္တဲ႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ႀကီးနဲ႔ေတာ႔ ကြာခ်င္းတုိင္း ကြာေနလုိက္ပံုမ်ား။ 

ရန္ကုန္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ႔ သၾကၤန္အတက္ေန႔ ေန႔ခင္းပိုင္း...  ေလး ငါးရက္ေလာက္ ကြာသြားတာနဲ႔ ေလဆိပ္က တက္စ္စီေတြက ႏွပ္ခ်ဖုိ႔ စိတ္ကူးေနၿပီ။ ဒါေၾကာင္႔ တုိ႔တုိင္းျပည္ကလြန္ခဲ႔တဲ႔ ဆယ္ႏွစ္က ဘန္ေကာက္နဲ႔ ဆင္လာတယ္လုိ႔ ထင္မိတယ္။ စည္းကမ္းမဲ႔တာ၊ ကားေတြၾကပ္တာ၊ အငွားယာဥ္ေမာင္းေတြကို မယံုရတာေတြ...။ အိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီး ေမ ၁၅ ရက္အမီ အိမ္ေျပာင္းဖုိ႔ ပစၥည္းေတြသိမ္းဆည္းရတဲ႔ အခ်ိန္မွာေတာ႔ အကုန္လံုးကို ပစ္ထားခဲ႔လုိက္ခ်င္တာပါပဲ။ ေန႔မအိပ္ ညမအိပ္ အလုပ္ေတြ ရႈပ္ေနရတဲ႔ အထဲ ေဖာက္လာတာက အေ၀းကုိ ၂ ႏွစ္ေလာက္ ေရာက္ေနတဲ႔ သားႀကီး။ အိမ္နဲ႔ အသားမက် အထာမက် အေဆာင္အက်င္႔ေတြ အိမ္သယ္လာရင္း သူေရာ ကိုယ္ပါ စိတ္ညစ္ရတာ အၾကိမ္ၾကိမ္။

ေနရာအသစ္ကလည္း ျပင္ဆင္ဖုိ႔ အခ်ိန္ သိပ္မရလုိက္ေတာ႔ စိတ္တုိင္းက်တယ္ရယ္လုိ႔ေတာ႔ ဘယ္ဟုတ္ပါ႔မလဲ။ စိတ္ညစ္တဲ႔ အခါ စိတ္ညစ္လုိက္၊ ေရႊတိဂံုဘုရားႀကီးကို အခ်ိန္ျပည္႔ ဖူးေမွ်ာ္ခြင္႔ရေနတာေတြကေတာ႔ ကိုယ္႔တြက္ အျမတ္လုိ႔ပဲ သေဘာထားပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ စိတ္ခ်မ္းသာျခင္း စိတ္ဆင္းရဲျခင္းေတြက ကိုယ္ၾကံဳတဲ႔ အာရံုေတြေပၚ မူတည္တယ္ဆုိတာထက္ ကိုယ္ဘယ္လုိ လက္ခံလုိက္သလဲဆုိတာေပၚ လံုး၀မူတည္ေနတာကို နားလည္သေဘာေပါက္လာရတယ္။ သေဘာမေပါက္လုိ႔လဲ မရေတာ႔ဘူးေလ။ အသက္ေလးရလာေတာ႔ စိတ္တုိ စိတ္ညစ္ျခင္းေတြရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ေတြကို သိသိသာသာ ခံစားရတာက ကိုယ္တုိင္ပဲကိုး။ 

ကိုယ္ေတြလည္း အသက္ေတြ ရလာသလုိ လူႀကီးေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး အရြယ္က်သြားၾကၿပီ။ ကိုယ္႔သားသမီးေတြလည္း တက္လူေတြ ျဖစ္လာၾကတယ္။ ေၾကြးေဟာင္း အေၾကမဆပ္ႏုိင္ေပမယ္႔ ေၾကြးသစ္ေတြကုိ ခ်ေနရတာ ပိုမ်ားေနတယ္။ ေၾကြးသစ္ဆုိတာထက္ ဒါကလည္း ကိုယ္ျပန္ရမယ္႔ အေၾကြးေတြ မဟုတ္ပါဘူးေလ.... လုပ္သင္႔တာေတြကို လုပ္ႏုိင္တဲ႔အခ်ိန္မွာ လုပ္ႏုိင္သေလာက္ လုပ္လုိက္တာကိုပဲ တာ၀န္ေက်ၿပီလုိ႔ ကိုယ္႔ဘာသာ ယူဆမိတယ္။ မႏုိင္၀န္လည္း မထမ္းႏုိင္ဘူး၊ ဘာကိုမွလည္း တအားႀကီး မေမွ်ာ္လင္႔ထားေတာ႔ဘူး။ ကိုယ္သြားရမယ္႔ လမ္းမွာ အတတ္ႏုိင္ဆံုး အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ လုပ္သြားဖုိ႔ကိုပဲ စိတ္ကူးပါတယ္ေလ။ ဒါေတာင္မွ ဒီ ဆိုဆံုးမရခက္တဲ႔ စိတ္ရုိင္းေတြကို ထိန္းသိမ္းႏုိင္ပါဦးမွ ျဖစ္မယ္႔ကိစၥေတြ....။

တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြကိုလည္း လႊတ္ခ်ခဲ႔ေတာ႔တယ္။ ကိုယ္႔ေခါင္းထဲမွာ ေနာက္ေစ ရႈပ္ေစမယ္႔ အက်ိဳးမဲ႔စကားေတြ မၾကားခ်င္ မပတ္သက္ခ်င္ေတာ႔ဘူး။ တကယ္ဆုိ ကိုယ္႔မွာအခ်ိန္ဆိုတာ ရွားပါးလာၿပီ မဟုတ္လား။ သားႀကီးကို ေျပာရင္းနဲ႔ ကိုယ္႔ဘာသာ နားလည္လာတာက အရာရာတုိင္းဟာ ခရီးလမ္းတေလွ်ာက္မွာ သြားေနၾကတဲ႔ ခရီးသည္ေတြခ်ည္းပဲ။ ကိုယ္သြားရမယ္႔ လမ္းဆံုး မေရာက္မခ်င္း ကိုယ္က ေလွ်ာက္လွမ္းရဖုိ႔က ကိုယ္႔ကိစၥ၊ သူမ်ားေတြ ဆင္းသြားတုိင္း ကိုယ္က လုိက္ဆင္းေနရင္ ကိုယ္႔ေနရာ ဘယ္ေတာ႔ ျပန္ေရာက္ေတာ႔မွာလဲ။ သူငယ္ခ်င္း၊ ေဆြမ်ိဳး၊ ေပ်ာ္စရာ၊ စိတ္ညစ္စရာ အတိတ္ေတြကို ရိပ္ခနဲ ျမင္လုိက္ရတဲ႔ အရာေတြလုိ သေဘာထားတတ္ ေနခဲ႔ၿပီပဲ။ ျပန္ေတြ႔ေတာ႔လည္း ႏႈတ္ဆက္လုိက္၊ ၿပီးသြားေတာ႔လည္း ခ်န္ထားခဲ႔လုိက္ရံုေပါ႔။ 

အလုပ္ထဲမွာ ခုေခတ္ ကေလးေတြရဲ႕ ပံုစံေလးေတြက အားမရစရာ။ ကိုယ္ေတြတုနး္ကလည္း ဒီလုိပဲလားလုိ႔ မနည္း ျပန္ေတြးရတယ္။ တက္ၾကြတဲ႔ အရြယ္ေပမယ္႔ တလြယ္ဆံပင္ေကာင္းေနၾကတာ မ်ားသလားလုိ႔။ ဒါမွ မဟုတ္ ကိုယ္ေတြ ေတြ႔ျမင္ေနတဲ႔ အသုိင္းအ၀ုိင္းတခ်ိဳ႕ကသာ အဲဒီလုိ ျဖစ္ေနၾကတာျဖစ္ပါေစ ဆုေတာင္းတယ္။ ဂါရ၀တရား နညး္ပါးလာတာရယ္ ယဥ္ေက်းမႈေတြ ေလ်ာ႔နည္းလာတာေတာ႔ သိသာတယ္။ ကိုယ္လုပ္ခဲ႔တာ အမွားလား အမွန္လားေတာင္ ခဲြျခား မသိတတ္တဲ႔ ေနာက္ေတာ႔ ဘာမွ ဆက္ေျပာစရာ မရွိေတာ႔ပါဘူးေလ။ မွန္ပါတယ္။ ပုထုဇဥ္ လူသားေတြပဲ။ အကုန္လံုး ဘယ္ျပည္႔စံုႏုိင္မွာလဲ၊ ခက္တာတခုက ကိုယ္႔ဘာသာ အျမဲမွန္ေနတယ္ထင္တာပဲ။ ျပင္ဆင္ဖို႔ အခြင္႔မရရွာေတာ႔ဘူးေပါ႔။ ေၾကာက္တာကေတာ႔႔ ရင္းႏွီးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ေနာက္ေက်ာ ဓားနဲ႔ ထုုိးမယ္႔သူမ်ိဳး။ 

အေတြးအေခၚ အၾကိဳက္ေတြက အခ်ိန္နဲ႔ အမွ် ေျပာင္းလဲတတ္လာတာကို သိလာတာက ကိုယ္ ပန္းပင္ေတြကို ခ်စ္တတ္လာတာပဲ။ အခု သစ္ခြတခ်ိဳ႕ အိမ္မွာ ၀ယ္ထားတယ္။ စပယ္ပင္မ်ိဳးစံုလည္း ရွိေသးတယ္။ မိန္းကေလးတန္မဲ႔ ပန္းမခ်စ္တတ္တဲ႔ ကိုယ္က အရြယ္ေလးရလာေတာ႔ အပင္ေတြကို ခ်စ္တတ္လာတယ္။ သဘာ၀တရားရဲ႕ အလွအပေတြကို ပိုျမတ္ႏုိးတတ္လာတယ္။ ဒါကေတာ႔ သိသိသာသာေျပာင္းလဲလာတဲ႔ အရြယ္ရဲ႕ စကားေျပာမႈေတြလား။ 

မ်က္လံုး အျမင္ေတြ မံႈ၀ါးလာတယ္။ တယ္လီဖုန္းက စာလံုးေတြဆို မ်က္မွန္မတပ္ရင္ မွန္းသမ္းဖတ္ရတယ္။ ဆံပင္အျဖဴေတြက ဒီေလာက္ ဖုံးေနတဲ႔ ၾကားက ခဏခဏ ျပန္ေပၚ ေပၚလာတယ္။ ေအာ္သံေတြ ဆူညံေတြကို နားညည္းလာတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အသံေတြၾကားေနရေတာ႔ အထီးက်န္တာ သက္သာတယ္လုိ႔လည္း ေတြးမိေသးတယ္။ ဒီအရြယ္မွာ ခုတမ်ိး ေတာ္ၾကာတမ်ိဳး စိတ္ေတြ ေျပာင္းလဲေနတတ္တာလား။ 

ပန္းေတြ ေၾကြသလုိမ်ိဳး လူေတြလည္း တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြကုန္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ႔ သက္တမ္းကုန္လုိ႔၊ တခ်ိဳ႕က်ေတာ႔ အေနအထိုင္မတတ္လို႔၊ တခ်ိဳ႕လည္း ေရွးကံ ခ်ိဳ႕တဲ႔ခဲ႔လုိ႔။ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး စိတ္အေထြေထြနဲ႔ ကိုယ္႔ဘ၀ ကိုယ္တည္ေဆာက္ၾကတယ္။ ကိုယ္႔ခႏၶာ ကိုယ္ပိုင္တယ္ ထင္ေပမယ္႔ အသိစိတ္ကို လႊမ္းမိုးသြားႏုိင္တဲ႔ စဲြလမ္းမႈကို မလြန္ဆန္ႏုိင္တဲ႔ အဆံုးမွာ တခ်ိဳ႕ ဘ၀ေတြ ပ်က္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ မိသားစုေတြပါ ပ်က္ဆီးၾကရတယ္။ တခ်ိဳ႕က ပူေဆြးေသာကေရာက္ေနတဲ႔ အခ်ိန္ တျခားလူေတြက ရွင္သန္ေပ်ာ္ပါးေနၾကတယ္။ ထပ္တူျဖစ္ႏုိင္ဖုိ႔ဆုိတာ ဘယ္လုိမွ မျဖစ္ႏုိင္တဲ႔ အရာ။ သြားတဲ႔သူေတြ သြားၾကတဲ႔ေနာက္မွာ ဘာျဖစ္လုိ႔ က်န္တဲ႔ ဘ၀ေတြကို အဓိပၸာယ္မဲ႔ ျဖတ္သန္းခ်င္ၾကတာလဲ။ လုပ္ခဲ႔မွားတဲ႔ အျပစ္ေတြေၾကာင္႔ ကိုယ္႔ဘာသာ ဒဏ္ခတ္တာလား။ 

ကိုယ္ေသသြားရင္ ခႏၶာကိုယ္ကို လွဴခဲ႔မယ္ စိတ္ကူးထားတာ ၾကာၿပီ။ ထံုးတမ္းစဥ္လာေတြနဲ႔ ကိုယ္႔ကို မခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားဖုိ႔ ေသတမ္းစာ မဟုတ္တဲ႔ မွာတမ္းသေဘာမ်ိဳးေတာ႔ ေရးထားခဲ႔ဖုိ႔ စဥ္းစားထားတယ္။ သြားတဲ႔သူေတြကလည္း ေျဖာင္႔ေျဖာင္႔သြားရင္ က်န္ရစ္သူေတြကလည္း ေျဖာင္႔ေျဖာင္႔ေနခဲ႔ႏုိင္မွာေပါ႔။ သူတုိ႔လည္း သူတုိ႔ဘ၀ သူတုိ႔ ဆက္ေလွ်ာက္ရဦးမယ္။ မိဘအေမြဆုိတာ ပစၥည္းဥစၥာပဲလုိ႔ ထင္ေနၾကတာ စိတ္ပ်က္စရာ...။ တခ်ိဳ႕ဆို အဲဒီအေမြကို စြဲလမ္းတြယ္ေႏွာင္ေနလုိ႔ ဒီထက္ ပိုတုိးတက္ႏုိင္တဲ႔ အစြမ္းအစေတြကိုပါ အတံုးခံလုိက္ၾကလုိ႔....ဘ၀ရဲ႕ အဖုိးတန္တဲ႔ အခ်ိန္ေတြ အကုန္ခံၿပီး ထုိင္ေစာင္႔ေနၾကသတဲ႔။  ၪာဏ္မမီႏုိင္ပါဘူးေလ။ 

ႏွစ္ကုန္ခါနီးမွာ ကေလးေတြအတြက္ ေခြးေလး ႏွစ္ေကာင္ ၀ယ္ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ ခ်စ္တတ္ဖုိ႔ရယ္ တာ၀န္ယူတတ္ဖုိ႔ရယ္ သူတုိ႔ေလးေတြ သင္ယူဖုိ႔ လုိေသးတယ္ေလ။ ငယ္ငယ္က ေခြးေတြ၊ ေၾကာင္၊ ၾကက္၊ ဘဲ၊ ငန္း၊ ၀က္၊ ငွက္ မ်ိဳးစံုနဲ႔ ႀကီးျပင္းလာေတာ႔ ကေလးေတြကိုလည္း တတ္ႏုိင္သေလာက္ေတာ႔ သဘာ၀တရားနဲ႔ နီးစပ္ေစခ်င္တယ္။ ေမေမကေတာ႔ ကေလးေတြ သံေယာဇဥ္ေၾကာင္႔ ငိုယုိပူေဆြးရမွာ စိုးရိမ္ေနတယ္။ လူရယ္လုိ႔ ျဖစ္လာရင္ ေလာကဓံတရားေတြကို ရင္ဆုိင္ရဲဖုိ႔ ျပင္ဆင္ေပးရမွာ မဟုတ္လား။ ေလာေလာဆယ္ေတာ႔ ကေလးေတြနဲ႔ အတူတူ မိသားစု၀င္ အသစ္ေလးေတြ ေနမေကာင္းျဖစ္ေနလုိ႔ သူတုိ႔ေလးေတြကို ျပဳစုေစာင္႔ေရွာက္ရင္း ခရီးလည္း မထြက္ႏုိင္ပဲ ႏွစ္သစ္ကို ဘုရားႀကီးဖူးရင္းပဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ၾကိဳဆုိေနလိုက္ေတာ႔မယ္ေလ။ 

ေနရစ္ခဲ႔ေတာ႔ ၂၀၁၃ ေရ။ မွတ္တုိင္တခုဟာ ေနာက္မွာ က်န္ခဲ႔ရမွာပဲေလ။
ေနာက္လာမယ္႔ မွတ္တုိ္င္က ၂၀၁၄ ...တဲ႔။ ရွင္သန္ျခင္းတြက္ အဓိပၸာယ္ရွိတဲ႔ ႏွစ္သစ္တႏွစ္ ျဖစ္ပါေစေလ။