စာေမးပဲြ....တဲ႔

အား... ေက်ာင္းထဲ ေရာက္ေတာ႔ လူေတြ စံုေနပါေရာ႔လား.... 

ေညာင္ေလးပင္က သူငယ္ခ်င္းရယ္၊ သူ႔ တြဲေဖာ္တြဲဖက္ ပဲခူးသား သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရယ္ကို လွမ္းေတြ႔လုိက္ေတာ႔ သူတုိ႔ နေဘး ကုပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းနဲ႔ ၀င္ထုိင္လုိက္တယ္...အင္းေလ... အခု ဘာလုပ္ေနတာမွန္း မသိေပမယ္႔ စ ေတာင္ စ ေနၿပီပဲ... ဒါကလည္း သူ႔ရဲ႕ ထံုးစံလုိျဖစ္ေနလုိ႔ မထူးဆန္းေတာ႔ပါဘူး....စကားေျပာေနတဲ႔ ဆရာက ဒီဖက္ကို လွည္႔ေတာ႔ ဆရာဦးၾကည္ျဖစ္သြားတယ္.... ဟာ.... သူ႔ကို တည္႔တည္႔ၾကည္႔ၿပီး 

"ညည္း Roll No., ေျပာ... စာေမးပဲြ ေျဖမွာ မဟုတ္လား" တဲ႔။ 

အမ္... သူလည္း အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ရင္းနဲ႔ပဲ...

" ေက်ာင္းေတြ ဘယ္တုန္းက ျပန္ဖြင္႔သြားတာလဲ ဆရာ" 

" ဒီေလာက္ ဟိုးေလးတေက်ာ္ျဖစ္ေနတာ ညည္းက မသိဘူးလား" တဲ႔။ 

ဒါနဲ႔ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ 

"ဟုတ္...အဲဒါ သူမ်ားေတြ ေက်ာင္းတက္တာေတာ႔ သိပါတယ္...အဲဒီထဲ က်မတုိ႔ မပါဘူး ထင္လုိ႔ပါ ဆရာ.." 

လုိ႔ ေလေျပေလးထုိးရင္း... ငါက ကေလးေတြနဲ႔ အတူတူ တက္ရမွာလားဆိုတာႀကီးက စိတ္ထဲေရာက္လာတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခုခ်က္ခ်င္းစာေမးပဲြေျဖရမယ္ဆုိတာကို မသိေပမယ္႔ ေရာက္လာတာ ေတာ္ေသးတယ္လုိ႔ စိတ္ထဲ ေပါ႔ပါးသြား။ ကဲ...ၾကည္႔...စာေတြ မေျပာနဲ႔ ကိုယ္႔ Roll No. ေတာင္ ေမ႔ေနၿပီး ဘာမွ မသိပဲနဲ႔ စာေမးပဲြလာေျဖတာကို ေအးေဆးပဲ။ ကိုယ္႔ ခုံနံပါတ္မသိေပမယ္႔ သူငယ္ခ်င္း ေအာင္လြင္နဲ႔ေတာ႔ နီးတာကိုေတာ႔ မွတ္မိေနသလုိပဲ... ဆက္တုိက္လားေတာင္ မသိဘူး...သူ႔ကို လွမ္းေမးလုိက္ေတာ႔ ငါလည္း မသိေတာ႔ဘူးတဲ႔.... တုိးတုိးတိတ္တိတ္ ၾကိတ္ေျဖတယ္.... သိတဲ႔ မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းေတြမ်ား ဘယ္သူေတြမ်ား ပါဦးမလဲလို႔ မ်က္ေစ႔ေ၀႔၀ဲ ရွာၾကည္႔ျပန္ေတာ႔ ဘာျဖစ္လုိ႔မ်ား မိန္းကေလးေတြ တေယာက္မွ မေတြ႔ရတာပါလိမ္႔.... 

စိတ္အိုက္အိုက္နဲ႔ စာေမးပဲြေျဖဆုိေတာ႔လည္း ေျဖလိုက္ရံုေပါ႔....ေျဖစရာဘာပါပါလိမ္႔လုိ႔ ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ သားငယ္ရဲ႕ ခဲေဘာပင္တေခ်ာင္းပဲ ပါလာတာပဲေတြ႔တယ္....စိတ္ထဲမွာေတာ႔ စာေမးပဲြမီတာ ကံေကာင္းတာပဲလုိ႔ ေတြးရင္း တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြဆီကို ဖုန္းဆက္ဖုိ႔ သတိရသြားျပန္တယ္။ ဒီေကာင္ေတြ မသိတာထက္ စာရင္ ေနာက္က်ေရာက္လာတာက ေတာ္ေသးရဲ႕ ဆုိၿပီး ဖုန္းေခၚေတာ႔ တခ်ိန္လံုး call failed ျဖစ္ေနပါေရာ .... message ပို႔ဖုိ႔ေတာ႔ မစဥ္းစားေတာ႔ဘူး....အခ်ိန္မီမေရာက္တတ္တဲ႔ မက္ေဆ႔ခ်္ ကို သိပ္ယံုလုိ႔ မျဖစ္ဘူး။ 

အဲဒါနဲ႔ ဇဲြေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေခၚလုိက္တာ  ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ဘိတ္သူ သူငယ္ခ်င္းဆီ calling ဆုိၿပီး ၀င္သြားပါေလေရာ.... ထံုးစံအတုိင္း သူ႔သူငယ္ခ်င္း ပီသတဲ႔ သူကလဲ သူ႔လုိပဲ ဖုန္းတျခား လူတျခား ျဖစ္ေနပံုပါပဲ...မကိုင္ျပန္ဘူး...သူလည္း စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ပဲ ဆက္တုိက္ ေခၚလုိက္တာ... သံုးၾကိမ္ေျမာက္မွာ ဖုန္းလာကိုင္ပါတယ္။ " ဟဲလို " ဆိုတဲ႔ ဘိတ္သံ၀ဲ၀ဲအၾကားမွာ သူလည္း အားရ၀မ္းသာနဲ႔ စကားေျပာဖုိ႔ ပါးစပ္အျပင္.....

ေဒါင္ ေဒါင္ ေဒါင္ ေဒါင္......

ဟာ.... ေခါင္းေလာင္းထုိးသံၾကားၿပီ...စာေမးပဲြခန္းထဲ ၀င္ရေတာ႔မွာပဲ... အမ္...မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ဒါ တံုးေခါက္သံ.... သူ႔စိတ္က ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး ျဖစ္ေနတုန္း ဖုန္းနဲ႔ ေပးထားတဲ႔ alarm ျမည္သံ         ထပ္ၾကား ရျပန္ပါတယ္။ ေခါင္းအံုးနားက ဖုန္းကို အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ေကာက္ကိုင္ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ သံုးနာရီခဲြ.....။ ရိပ္သာမွာ နံနက္ ထဖုိ႔ တံုးေခါက္တာကို ျပန္အသိ၀င္လာေတာ႔.... သူ သက္ျပင္းခ် မိလုိက္ ပါေတာ႔တယ္ ။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕... အိပ္မက္ကိုး.....သံုးနာရီခဲြသြားေပလုိ႔ေပါ႔.. မဟုတ္ရင္ မသိတဲ႔ စာေတြကို မဖတ္ပဲနဲ႔ ဘယ္လုိ ေျဖရမလဲ ေခါင္းစားရင္း ေခြ်းျပန္ရမယ္႔ အခ်ိန္ေတြကို မေရာက္လုိက္ဘူး။ ဟူးးးးး ... ေမာလုိက္တာ ... ေက်ာင္းကထြက္လာတာ အနွစ္ ႏွစ္ဆယ္ နီးပါး... စာေမးပဲြေတြ မေျဖျဖစ္ေတာ႔တာက ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ ..... ဒါေတာင္ စာေမးပဲြ ထမင္းလံုးအိပ္မက္က ေျခာက္လွန္႔ေနဆဲ....။ 

( ျပန္လည္ဆံုဆည္းရမယ္႔ ခ်စ္တဲ႔ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးရယ္...ဆရာ ဆရာမမ်ားရယ္ ... သူငယ္ခ်င္း မ်ားရယ္ ...၃၀.၁၂.၂၀၁၂ မွာ က်င္းပမယ္႔ ဆရာပူေဇာ္ပဲြအတြက္ စိတ္ထဲ စဲြရင္း မက္တဲ႔ ရိပ္သာ၀င္ေနရင္းနဲ႔ မက္တဲ႔ အိပ္မက္ :))

ကိုယ္႔ ဘေလာ႔ဂ္ျပန္ေပး.... Kunoichi.info

Blog မွာ ပို႔စ္မတင္ျဖစ္တာ တစ္ႏွစ္ေတာင္ ရွိသြားခဲ႔ၿပီ။ သူမ်ားေတြ ေရးတာ အားက်ေပမယ္႔ ကိုယ္႔မွာ ေရးစရာ အေၾကာင္းအရာေတြကို ၿပီးဆံုးေအာင္ မေရးႏုိင္လုိ႔ မတင္ျဖစ္ ခဲ႔သလုိ၊ ေရးခ်င္ေနတာေတြ ရွိေနေပမယ္႔ အခ်ိန္မေပးႏုိင္လုိ႔ မတင္ျဖစ္ ခဲ႔တာေတြလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္။

ဒီေန႔ေတာ႔ ဟုိတပတ္ အဂၤါေန႔က ၁၅-ႏွစ္ျပည္႔သြားတဲ႔ သားႀကီးကို သတိတရလည္း ရွိရင္း၊ စာမေရးျဖစ္တာၾကာေနတဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ကိုလည္း လာၾကည္႔ရင္း မ်က္ေစ႔လည္သြားခဲ႔ရပါတယ္။ ဘယ္ႏွယ္႔... ဘေလာ႔ဂ္က ဘယ္ေရာက္သြားပါလိမ္႔။ kunoichi.info ဆုိတဲ႔ site ကို ေရာက္ေရာက္သြားပါတယ္။ Refresh လုပ္ေတာ႔လည္းပဲ မရ...။ ငါ႔ blog ေတာ႔ active မျဖစ္တာၾကာလုိ႔ ပိတ္ပစ္လုိက္တာလား။ ဖ်က္ပစ္တဲ႔ အထဲမ်ား ပါသြားေလသလား။  register လုပ္ထားတဲ႔ ဂ်ီေမးလ္ေတာ႔ သံုးေနတာပဲမုိ႔ သူတို႔အေၾကာင္းၾကားရင္ေတာ႔ သိမွာပါ။

စဥ္းစားရင္းနဲ႔ပဲ google လုပ္လုိက္ပါတယ္။ တခုခုျဖစ္ၿပီး သိပ္ၿပီး ေၾကာက္လန္႔ မေနတတ္ေတာ႔တာ google ေက်းဇူးပါပဲေလ။ ဘာ ျပႆနာ ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ google ထဲမွာ ရွာလုိက္ၿပီးရင္ "I'm not alone" လုိ႔ ခပ္ေအးေအးေလး ေနတတ္သြားၿပီပဲ။ ဟုိတခါတုန္းကလည္း အိမ္က လူရဲ႕ ဖုန္းမွာ incoming call ကို block လုပ္လုိ႔ ရ မရ စမ္းၾကည္႔ရင္းနဲ႔ လက္လြန္ၿပီး မွားႏွိပ္သြားတဲ႔ ဖုန္းနံပါတ္က ကိုယ္႔နံပါတ္ ျဖစ္ေနပါေလေရာလား။ ကိုယ္႔ရွဴး ကိုယ္ပတ္၊ ကိုယ္႔အတတ္နဲ႔ ကိုယ္စူး...အဲ.. (ဘာက်န္ေသးသတံုး).... ဒါကို ကိုယ္႔ဘာသာ ျပန္မျဖဳတ္ႏုိင္မခ်င္းေတာ႔ သူ နားေအးပါးေအး ေနေနေရာ႔မယ္။ သူကေတာ႔ ဘယ္လုိမွ နည္းလမ္းရွာၿပီး ျပန္လုပ္မွာ မဟုတ္တာ အေသအခ်ာ။ ကိုယ္႔ဖုန္းရဲ႕ function ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတာ႔ စမ္းသပ္ရင္း ကြ်မ္းက်င္ေနေပမယ္႔ သူ႔ဖုန္းကိုေတာ႔ျဖင္႔ သိပ္မရင္းႏွီးလွ။ သူကေတာ႔ ရယ္ေနေလရဲ႕။  "ေတာ္ေသးတာေပါ႔..ခင္ဗ်ားဘာသာ ခင္ဗ်ားလုပ္ရင္း ျဖစ္သြားတာမုိ႔လုိ႔..." တဲ႔....။ သိပ္ေတာ႔ ေခါင္းပူမခံလုိက္ပါဘူး... ဂူးဂဲလ္ထဲမွာ သူ႔ဖုန္းအမ်ိဳးအစားနဲ႔ ရွာလုိက္တာကို ကိုယ္နဲ႔ အျဖစ္ခ်င္းတူတဲ႔ သူေတြက အမ်ားႀကီး။ ဘာရမလဲ...။

အဲ...ထားပါေတာ႔ ... အခုတခါလည္း google ကေန ရွာရင္း kunoicho.info ကို redirect လုပ္တဲ႔အျဖစ္ေတြ ေတြ႔ပါေလေရာ ... ခုတေလာ အျဖစ္မ်ားေနသလား၊ ကိုယ္ေတာင္ ေနာက္က်ေနတယ္ ေျပာရမလား၊ ခုမွ ေခတ္မီၿပီလုိ႔ ေျပာရမလားေတာင္ မသိ။ ဘာပဲေျပာေျပာ  အဲဒီ script ကို ရွာၿပီး ဖယ္ထုတ္ပစ္ရမွာတဲ႔။ သူက blog ကို တုိက္ရုိက္သြားလုိ႔သာ မရတယ္၊ draft.blogger.com ကုိေတာ႔ ၀င္လုိ႔ ရေနတာကိုး။ အဲဒီထဲကေန layout ထဲ၀င္၊ site bar မွာ တင္ထားတဲ႔ gadget ေတြထဲက HTML/Java script  gadget ေတြကိုဖြင္႔ၿပီး အဲဒီ link ထည္႔ထားတဲ႔ script ကို ျဖဳတ္ရမွာ... တခုရွာ မေတြ႔၊ ေနာက္ တခု၊ ေနာက္ တခု။ အယ္... ေတြ႔ပါၿပီ... Recent comments gadget ထဲမွာ။ ဒါနဲ႔ ျဖဳတ္မေနေတာ႔ဘဲ အဲဒီ gadget တခုလံုး ဖယ္ပစ္လုိက္တယ္။ ၿပီး CCleaner နဲ႔ clean လုပ္၊ Browser ကုိ ျပန္ restart လုပ္လုိက္ေတာ႔ အားလံုးပဲ အဆင္ေျပသြားပါတယ္ရွင္ေပါ႔။

ဒီေလာက္ဆုိ ေလာေလာဆယ္ေတာ႔ အလုပ္ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒါကိုလည္း မွတ္တမ္းတင္ ပို႔စ္ေလး ေရးၿပီး active ျဖစ္ေၾကာင္း ျပထားဦးမွ။ ဟုိတေလာက Facebook မွာ အေကာင္႔ေတြ ေဖာင္းပြေနလုိ႔ inactive account ေတြကို ဖ်က္ပစ္မယ္ဆုိတဲ႔ သတင္း ၾကားထားတာကိုး။ ၿပီး ကိုယ္႔ဘေလာ႔ဂ္ေလးကိုလည္း backup ေလး လုပ္ထားဦးမွပါေလ.....။