Friday, December 7, 2007

Kyaik Htee Yoo Diary (1)


က်မ က်ဳိက္ထီးရုိးဘုရား ဖူးျပီးကတည္းက စာတပုဒ္ေတာ့ တင္မယ္လို.စိတ္ကူးထားေပမယ့္ ျပီးေအာင္ မေရးျဖစ္ခဲ့ဘူး။ အမွတ္တရ အျဖစ္နဲ.ေတာ့ ေရးရမွာပါပဲ။ သည္တခါ ခရီးက က်မတို.မိသားစု သက္သက္ခ်ည္းပဲ ကိုယ့္ကားကို္ယ္ေမာင္းျပီးသြားတာ ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ ျဖစ္ေနလို.ေလ။ အရင္ကသြားရင္ သူမ်ားေမာင္းတာတို.၊ ကားငွားသြားတာနဲ.၊ သူမ်ားနဲ. ကပ္လိုက္ရတာေတြ ဆိုေတာ့ သည္တစ္ခါ တစ္မ်ဳိးေပါ့။ က်မ အမ်ိဳးသားကေတာ့ ကေလးေတြ ပါေနေတာ့ အေဖာ္ ေယာက်ာၤးသား တစ္ေယာက္ပါေစခ်င္တယ္။ သူမ်ားေတြလည္း ဒီလို ရုံးပိတ္ရက္ေတြ ဆက္ေနေတာ့ နားခ်င္ရွာလိမ့္မယ္လို.သေဘာမတူသေယာင္ေယာင္ အရိပ္ ျပတယ္။ က်မက အရင္ကထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ကို အားကိုးေနရတာၾကီးကို သိပ္မၾကိဳက္လွဘူးေလ။ ေနာက္ေတာ့ က်မကလည္း အတင္းတိုက္တြန္းေတာ့ `အင္းေလ ... က်ိဳက္ထီးရုိးနဲ. ရန္ကုန္ နီးနီးေလးပဲဟာ´ လို. သူကိုသူ ေျဖေတြးေလးနဲ. အားေပးရင္း က်မတို. ခရီးထြက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း `on time couples´ ျဖစ္ေလေတာ့ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ ဖုတ္ပူမီးတိုက္ပါပဲ။ က်မတို.အေနနဲ.ကေတာ့ အေရးထဲ အရာေပၚတာ ရုိးေနပါျပီ။ မဂၤလာေဆာင္တုန္းကေတာင္ ဧည့္သည္ေတြတခ်ိဳ. စားျပီးျပန္ေတာ့မွ က်မတို. မဂၤလာစံုတဲြက ေရးၾကီးသုတ္ပ်ာနဲ. ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို ေျခသုတ္ႏွင္ခဲ့ရပါတယ္။ မဂၤလာဆြမ္းေကြ်းကိုလာတဲ့ ကားေတြပိတ္ေနလို. က်မတို.လည္း အခြင့္ထူးမရခဲ့ပါဘူး။ ပိတ္တဲ့ေနရာမွာ ရပ္ျပီး အေျပးသြားခဲ့ရပါတယ္။ ျပန္ေတာ့လည္း သူမ်ားတကာစံုတဲြေတြလို `just married ´ လို. ေရးထားတဲ့ ကားေနာက္ခန္းမွာ လက္ထပ္ျပီးကာစ ေမာင္မယ္ေတြလို ၾကည္ၾကည္ႏူးနူး မေနျဖစ္ခဲ့ရပါဘူး။ မဂၤလာေမာင္ႏွံ ထုိင္ရမယ့္ေနရာမွာ (အလိုက္မသိတဲ့..ဟဲဟဲ) သူငယ္ခ်င္းေတြက ထုိင္ၾကပါတယ္။ က်မတို.ကေတာ့ ေရွ့ကတစ္ေယာက္ခံုမွာ ဣေျႏၵသိကၡာရွိရွိ တဟားဟား ရယ္ေမာရင္းနဲ. ႏွစ္ေယာက္ ပူးကပ္ျပီး ထိုင္ခဲ႔ရပါတယ္။ ေျပာခ်င္တာက က်မတုိ. ဘ၀ခရီးအစ ကတည္းက ဒီလိုပါလို.။ ေနာက္ လည္း ဒီလိုပါပဲ။

ထားပါေတာ့။ ဘယ္လိုပဲ ပ်ာယာပ်ာယာျဖစ္ျဖစ္ အခ်ိန္ကေတာ့ ေရာက္လာတာပဲ။ က်မတို.လည္း အိမ္ကထြက္ရင္ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္မလွည့္ေတာ့ပါဘူး။ ဘာပဲ က်န္ခဲ့က်န္ခဲ့. လူပါေနရင္ ျပီးေရာေလ။

၂၃-ရက္၊ ႏူိ၀င္ဘာလ မနက္ ၆-နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ က်မတို.ရန္ကုန္က စထြက္ပါတယ္။ ရန္ကုန္ျမိဳ.ထဲကေန မနက္ေစာေစာ ခရီးထြက္ရတဲ့ အရသာကို က်မ တကယ္ မက္ေမာပါတယ္။ စိတ္ၾကည္နူးဖို.သိပ္ေကာင္းပါတယ္။ က်မကေတာ့ ခရီးသြားရင္ အိပ္ေလ့မရွိေပမယ့္ အမ်ိဳးသားက ကားေပၚေရာက္တာနဲ.အိပ္တတ္ေတာ့ က်မ သူအိပ္မငုိက္ေအာင္ ကရုစိုက္ရပါတယ္။ ေနာက္ဘက္မွာေတာ့ က်မတို.ရဲ. ရင္ႏွစ္သည္းခ်ာေလးေတြက ဇိမ္က်ေနၾကပါျပီ။ တစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ေမာင္းလိုက္ေတာ့ ပဲခူးျမိဳ.ထဲအ၀င္ လၻက္ရည္ဆိုင္မွာ မနက္စာ ေကာ္ဖီ၊ ပဲပလာတာ၊ ပဲအီၾကာေတြ စားၾကပါတယ္။ ပူပူေႏြးေႏြး ၾကြပ္ေနတဲ့ အီၾကာေကြးက ေတာ္ေတာ္စားလို.ေကာင္းပါတယ္။ ျပီး ဘုရားၾကီးကို ခရီးဆက္ၾကပါတယ္။ အသြားမွာ က်မတို.ကား ဆီ ၂ ဂါလံ ဘုရားၾကီးဆီဆိုင္က ဆီထည့္လို.ရပါမယ္။

ဆီထည့့့္ျပီး လမ္းညြန္တဲ့အတိုင္း ဆက္ေမာင္းလိုက္တာ မနက္ ၁၀နာရီေက်ာ္ ၁၁-နာရီခန္.မွာ က်ိဳက္ထီးရုိးဘုရား ေအာက္စခန္းျဖစ္တဲ့ ေရေျမာင္ၾကီးကို ေရာက္ပါတယ္။ အေပၚတက္တဲ့ ကားၾကီး၀င္းနားထိေမာင္းသြားျပီး ကားအပ္လို.ရတဲ့ေနရာမွာ တစ္ည ၃၀၀၀-က်ပ္နဲ. ႏွစ္ည အတြက္ ကားေသာ့ပါ အပ္ခဲ့ရပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကားၾကီးေတြက ရေသ့ေတာင္အထိပဲ တက္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ေခ်ာကားလို.ေခၚတဲ့ ကားမ်ိဳးေတြကသာ ေတာင္ေပၚအထိ တက္ခြင့္ရွိပါတယ္။ အဲဒါကလည္း အတိအက် ေျပာလို.မရပါဘူး။ သက္ဆိုင္ရာက လိုတဲ့အခါမွသာ ေခၚေလ့ရွိပါတယ္။ က်မတို.ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေတာင္ေပၚအထိတက္မယ့္ ေခ်ာကားတစ္စီးက လူျပည့္သြားလို. က်မတို.လိုက္ခြင့္မရခဲ့ပါဘူး။ ေခ်ာကားဆိုတာ VIP ေတြရိွလို. ဆဲြေပးတာျဖစ္တဲ့အတြက္ ကားေရွ.ခန္းကိုေတာ့ သာမန္လူျဖစ္တဲ့ က်မတို. မ်က္ေစာင္းထိုးခြင့္ မရွိပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ကားေနာက္ခန္း အမိုးမပါတဲ့ ေနပူက်ဲက်ဲထဲလိုက္ဖို. ဦးထုပ္ေတြ ၀ယ္ဖို. ၾကည့္ရပါတယ္။ အေဒၚၾကီး တစ္ေယာက္ဆီက ၀ယ္ျဖစ္သြားပါတယ္။ စ စ ခ်င္းပဲ ဦးထုပ္တစ္လံုး ပွ်မ္းမွ် ၁၀၀၀ က်ပ္ႏႈန္းနဲ. က်ပ္ ၅၀၀၀ ထြက္သြားပါျပီ။

နာရီ၀က္ေလာက္ ေစာင့္ျပီးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ က်မတို.ေနရာဦးရမယ့္ ကားၾကီးဆိုက္လာပါတယ္။ အရင္က ေနရာယူဖို.ရွက္တတ္တဲ့ က်မအမ်ိဳးသား အခုေတာ့ ကေလးေတြနဲ.မိန္းမ အတြက္ အရပ္ၾကီး ကလန္ကလားနဲ. ေက်ာ္ခြျပီး ေရွ့ဆံုးကတက္ျပီးေနရာဦး ပါေတာ့တယ္။ ပစၥည္းေတြသယ္ေပးတဲ့ အထမ္းသမားေကာင္ေလးရဲ. လမ္းညႊန္မႈေၾကာင့္ အေရွ့တန္း ၅ ေနရာကိုခ်န္ထားျပီး အေနာက္ဆံုးကေန တတိယတန္းနဲ. စတုတၳတန္းမွာ ခဲြျပီးေနရာယူပါတယ္။ လက္တစ္ထြာေလာက္ရွိတဲ့ သစ္သားတန္းေတြ တန္းထားတဲ့ခုံတန္းတစ္တန္းမွာ လူ ၆ေယာက္ဆန္.ေအာင္ထို္င္ရပါတယ္။ က်မလုိ ၅ ေပသာသာလူမ်ိဳးအတြက္ေတာင္ ေရွ့တန္းနဲ. ဒူးကမလြတ္ခ်င္ခ်င္။ ၆-ေပနီးပါးရွိတဲ့ က်မ အမ်ိဳးသားကေတာ့ သူ.ဖာသာသူ အဆင္ေျပေအာင္ေနတတ္ေလရဲ.။ ခဏေနေတာ့ကားေပၚကို တန္းစီေနတဲ့လူေတြ အကုန္ေရာက္ျပီ။ ကားက မျပည့္ေသးဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ လူတစ္ေယာက ္တက္လာျပန္ျပီး စပယ္ယာေကာင္ေလးကို ေဟာက္ေနတယ္။ သူေျပာထားတဲ့ တစ္တန္းစာ ခ်န္မထားလို.တဲ့။ တစ္ခါ ေကာင္ေလးက ထို္င္ေနတဲ့လူေတြကို အတင္းစီျပီး သူ.ဆရာအတြက္ ခံုတစ္တန္းထြက္ေအာင္ လုပ္ေပးလိုက္တယ္။ က်မတို. tetris ကစားသလုိပါပဲ။ ေထာင္ထည့္ထည့္ ထိုးထည့္ထည္. ေနရာ ရလာဖို.အေရးၾကီးတာကိုး။ ျပီးထို္င္ခံုလုပ္ထားတဲ့သစ္သားတန္းကို ဖယ္ျပီး ေအာက္ခ်ထားလိုက္တယ္။ သူမ်ားေတြ ထိုင္ရင္ထပ္ရႈပ္မွာစိုးလို.။ ၁၀-မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ အဲဒီလူ ျပန္တက္လာျပီး သူ.လူေတြ မလိုက္ျဖစ္ေတာ့ဘူးတဲ့။ ထမင္းစားဦးမယ္တဲ့။ ေအာ္... ေကာင္းပါတယ္၊ ေကာင္းပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ေရာက္လာတဲ့ ၈-ေယာက္အုပ္စုကို တင္လိုက္တာ ကြက္တိပဲ။ ထြက္ေတာ့မယ္ ေအာက္ေမ့ေနတာ။ စပယ္ယာက လူေရတြက္ ေနျပန္တယ္။ ေနာက္... သူတို.အခ်င္းခ်င္း ပြစိ၊ ပြစိ တိုင္ပင္ရင္း ၄-ေယာက္ပိုေနလို.တဲ့။ လူပိုေနရင္ သူတိုု.ကို ဂိတ္က ဒဏ္ေၾကးေကာက္မယ္ေလ။ ဒီေတာ့ ၄-ေယာက္တဲြ အုပ္စုပါရင္ ဆင္းေပးပါတဲ့။ ဒါမွ ျမန္ျမန္ထြက္နိုင္မယ္တဲ့။ အရူးလား။ ေနရာရျပီး ဘယ္သူကဆင္းခ်င္မွာလဲ။ က်မတို.အုပ္စုကေတာ့ ကြက္တိ ၄-ေယာက္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေလာက္အၾကာၾကီးေစာင့္ေနျပီးမွ ေနာက္ထပ္ ဆက္မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ထပ္ေျပာတယ္။ ဘယ္သူ.မွ မလႈပ္ဘူး။ မေက်နပ္တဲ့လူေတြက `ဆင္းခ်င္းဆင္းရင္ ေနာက္မွ တက္တဲ့သူေတြ ဆင္းေပေစေပါ့´လို.ေျပာေတာ့ အုပ္စုၾကီးေနလို.တဲ့။ အဲဒီအုပ္စုကလည္း ကားသမားက သူတို.ဘက္မွာလို.လည္းသိေရာ.. ခဲြလို.မရဘူး။ ဆင္းခ်င္းဆင္း အကုန္ဆင္းရမွာပဲ လို. ကားသမားကို ျခိမ္းေျခာက္ျပန္ေရာ။ ေနာက္ဆံုး ဘယ္သူမွ မဆင္းေတာ့ ကားသမားက ေနာက္ဆံုးအုပ္စုကို ဆင္းခု္ိင္းလိုက္ရတယ္။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့လည္း ေအာက္မွာ ရွိေနတဲ့ ေလးေယာက္အုပ္စု ၂-စု တက္လာေတာ့ ျပီးသြားတယ္။ ကဲ။ ကားေတာ့ထြက္ျပီ။ ေတာင္ေပၚကို။ က်မကေတာ့ ဒီကားေပၚအတက္အဆင္းနဲ.ကို သင္ခန္းစာတစ္ခုရလိုက္ပါတယ္။ ဘ၀လမ္းကလည္း ကားေပၚတက္ရသလိုပဲ။ အတက္လည္း ခက္၊ အေပၚေရာက္ေအာင္လည္း အလုအယက္တက္။ အေပၚသြားတုံး ခဏေလး ထိုင္စီးရမယ့္ ခရီးေလးေတာင္ ေနရာရျပီးသြားရင္ ဖယ္ေပးဖို.ဆိုတာ ခပ္ခက္ခက္ပါလားလုိ.။ က်မတို.ပဲၾကည့္။ တစ္ဦးခ်င္းစီဆို က်မပဲျဖစ္ျဖစ္၊ က်မ အမ်ိဳးသားပဲျဖစ္ျဖစ္ ေနရစ္ခဲ့ေပးဖို. စိတ္ေလးေတြ အရင္က ရွိခဲ့ၾကသူေတြေပမယ့္ ကိုယ့္သားသမီးဆိုတဲ့စိတ္၊ ငါ့အတြက္ဆိုတဲ့စိတ္ေတြ ပါလာၾကတဲ့အခါ .......။ ဒါေပမယ့္ ရွက္စရာလို.ထင္တတ္ရဲ.လား။ အခြင့္အေရးဆိုတာကေရာ ေတာင္းရဲသူေတြ၊ လုပ္ပိုင္ခြင့္ရွိသူေတြရဲ.လက္ထဲမွာပဲ ရွိသင့္သလား။ တန္းတူအခြင့္အေရးဆိုတာ မေတာင္းပဲနဲ. ရပိုင္ခြင့္ မရွိသင့္ဘူးလား။ က်မလည္း မရွင္းတတ္တဲ့ေမးခြန္းသံသရာထဲမွာပဲ ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္ေမးေနမိတယ္။......။


ေနာက္ေန.မွ ခရီးစဥ္ ျပန္ဆက္ပါဦးမယ္။ အခုေတာ့ကားေပၚကေန ေတာင္ေပၚဆီသို ့.........။

No comments: