Friday, August 8, 2008

၈၈ သို. ေတာင္းပန္ျခင္း။

8888>......>080808

က်မ ေဟာင္းႏြမ္းေနၿပီျဖစ္တဲ့ အႏွစ္ နွစ္ဆယ္က ပန္းရိုးမ ဒိုင္ယာရီေလးကို ျပန္ဖြင့္ဖတ္မိတဲ့အခါ....လူေရာ စိတ္ပါ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလးထက္ ပိုႏြမ္းသြားခဲ႔ရပါတယ္။ ၾကာခဲ့ၿပီ..ေနာ္..။

တကယ္တမ္း က်မ ဒီေန႔မွာ အမွတ္တရ ပို႔စ္ေလးတင္မလို႔ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေရးလို႔ကိုမရဘူး..။ အခုတေလာ... က်မ အလကားေနရင္း ေမာပန္းလြယ္ေနသလုိပါပဲ..။ အဲဒီ ဒိုင္ယာရီေလးျပန္ဖတ္ၿပီး ရလာတဲ့ လတ္တေလာ ေ၀ဒနာ...။ က်မနဲ႕ နီးစပ္သူေတြန႔ဲ စကားေျပာရတာလည္း အဆင္မေျပ။ ေတြ႔သမွ် ရန္လိုေနတဲ့ က်မ။ တက္ၾကြမႈ ကင္းမဲ့ေနတဲ႔ ၀တၱရားဆန္တဲ့ လႈပ္ရွားမႈေတြ...။

အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္တြင္း ဘာမွ ျဖစ္မလာခဲ့တဲ့ က်မတို႔ တုိင္းျပည္အတြက္လား။
ေပးဆပ္ခဲ့ရတဲ့ ျပည္သူေတြ၊ ေပးဆပ္ေနဆဲ လူေတြကို တာ၀န္မဲ့စြာ ေမ့ေလ်ာ့ေနတဲ့ သူေတြေၾကာင့္မ်ားလား။
အခုတေလာ ဘေလာက္ဂ္ေတြမွာ ျမင္ေနရတဲ့ စည္းလံုးညီညြတ္မႈ မရွိတဲ့ သူေတြအတြက္လား။
ငါ မွ ငါ .. ငါ တေကာေကာ ျဖစ္ေနတဲ့ ဆရာႀကီးသာ လုပ္ၿပီး ဘာလုပ္ရမွန္း မသိတဲ့သူေတြ အတြက္လား။
ေ၀၀ါးမႈန္၀ါးေနဆဲ ျဖစ္တဲ့ က်မတို႔ရဲ႔ မေသခ်ာ မေရရာတဲ့ အနာဂတ္အတြက္လား။
ေပးဆပ္တဲ့သူေတြက ေပးဆပ္ခဲ့၊ ေပးဆပ္ေနဆဲ...ပဲ။ ေထာင္ထဲမွာ အေမွာင္ထဲမွာ..။

က်မတို႔ေတြ တာ၀န္ေက်ခဲ႔ၾကရဲ႕လား။
ကိုယ္တုိင္ အတြက္...
ကိုယ့္ နီးစပ္တဲ့ သူေတြ အတြက္..
ကိုယ့္ မိသားစု အတြက္...
ကိုယ့္ ပတ္၀န္းက်င္အတြက္...
ကိုယ့္ လူမ်ဳိး၊ ကိုိယ့္တုိင္းျပည္အတြက္...
လူသားမ်ိဳးႏြယ္စုအတြက္.....
ကမာၻႀကီးအတြက္..။
စကားလံုးအႀကီးႀကီးေတြ ေျပာမေနၾကပါေတာ့နဲ႔။

ဘာေတြကို ယံုၾကည္ေနၾကသလဲ..။ အဆိပ္ကင္းရဲ႔လား။ အျပစ္ကင္းရဲ႔လား။ အက်ိဳးမျပဳနုိင္ရင္ေတာ့ ဆန္ကုန္ေျမေလး လူတစ္ေယာက္အျဖစ္ လူျဖစ္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္ မွိန္မွိန္၀ါး၀ါး ကုန္ဆံုးရေတာ့မွာလားဟင္။
က်မကေတာ့.. ကုိယ္တိုင္အတြက္ေတာင္ ဘာသာ တာ၀န္မေက်နုိင္ခဲ့..။
ဒီေတာ့...
ေျပာစရာလည္း မရွိေတာ့ပါဘူးေလ...။ ။

No comments: