Sunday, September 28, 2008

လိုအပ္ေနတာ......

ခုတေလာ .... ေရးစရာအေၾကာင္းအရာ သိပ္မရွိတာလား၊ ရင္ဖြင့္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ရင္ထဲ သိပ္ၿပီး မြန္းက်ပ္မေနလို႔လားေတာ့ မသိ၊ က်မ ဘေလာ႕ဂ္မွာ ပို႔စ္အသစ္ေတြ မတင္ျဖစ္ေသးပါဘူး။ ေအာ္... တင္ခ်င္တဲ႔ ၀တၳဳတိုေလး တပုဒ္က်ေတာ့လည္း scribd ကို upload လုပ္လို႔မရျပန္၊ ဘာမွမခံပဲ ဒီအတို္င္း သြားျပန္ေတာ့လည္း access denied ...။ ကြန္နက္ရွင္ကလည္း ေနွးလြန္းတဲ႔ အျပင္ ေပၚလုိက္ေပ်ာက္လုိက္နဲ႔ ဆိုေတာ့ တခါတေလ သူငယ္ခ်င္းေတြေတာင္ အားနာမိေသး။ သူတို႔က hi လုပ္ရံုရွိေသး။ ကိုယ္က ေပ်ာက္သြားျပန္ေတာ့  သူ႔ hi ကိုပဲ ကိုယ္က ျဖည့္စြက္ၿပီး hide လုပ္လိုက္သလိုလို...။ 

တကယ္တမ္းက်ေတာ့ က်မက ကိုယ္ၾကံဳေတြ႔သမွ်ကို ဘေလာ႔ဂ္ေပၚတင္ခ်င္တဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ေရာဂါသည္ အနုစား ဆုိပါေတာ့့။ အျပင္ထြက္တုိင္းလည္း ကိုယ့္ လက္ကိုင္ဖုန္း ကင္မရာေလးကို အဆင္သင့္လုပ္ထားလို႔....။ ဒါေပမယ့္ ဟိုတေန႔က ကေလးေက်ာင္းအမွီ ပို႔ပါတယ္ဆိုကာမွ လွည္းတန္းမွာ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မီးပိြဳင္႔က မစိမ္း။ လံုထိန္းကားေတြက အမ်ားႀကီး တရႊီးရႊီးနဲ႔ ျဖတ္ေနတာ.. အင္းစိန္လမ္းကို အသြားအျပန္ ႏွစ္ဘက္စလံုးပဲ။ ဘာေတြမ်ားျဖစ္ေနတာပါလိမ့္လုိ႔ လူေတြကလည္း ထူးမျခားနား ေ၀ေတေတ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ လုိက္ၾကည့္ေနၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကားေတြလည္း သြားေရာ၊ လွည္းတန္းထိပ္နားက နာမည္ႀကီးအေဆာက္အဦေရွ႔မွာ လံုထိန္းကား ေျခာက္စင္းေလာက္ ထိုးရပ္ထားတဲ႔ အျပင္ လံုထိန္းရဲေတြကလည္း လက္နက္အျပည့္အစံုနဲ႔ တန္းစီရပ္ၿပီး ကားလမ္းဘက္ကုိ stand-by လုပ္ထားပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးနားက လံုထိန္းကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ video camera နဲ႔ ခ်ိန္ၿပီး ျဖတ္သြားသမွ်ကို လုိက္ရိုက္ေနပါေတာ့တယ္။ ေအာ္.. ဗီြဒီယိုရုိက္တာ ေျပာတာပါ။ အကုန္လံုးကို မွတ္တမ္းလိုက္တင္ေနတာလားမသိ။ အင္းေလ... ကိုယ္မွ မသိတာ။ ထင္တာ ရမ္းတုတ္ရတာပဲေပါ့။ က်မ စိတ္ထဲကလည္း သိပ္မလံုခ်င္ဘူးေပါ့။ ကိုယ္က ဘေလာ႔ဂ္ထဲ တင္ဖို႔  စိတ္ေတြကူးေနတာကိုက အျပစ္လုပ္ေနမိသလိုလို။ တကယ္တမ္း က်မ အဲဒီအေၾကာင္းေတြ မေရးခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္က ဒီပတ္၀န္းက်င္မွာပဲ က်င္လည္ေနထုိင္ေနရတာဆိုေတာ့.... အျမင္မေတာ္တာေတြ ျမင္ေနရတာကိုး။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ေတာင္ တေန႔ တေန႔ လႈပ္ရွားရုန္းကန္ေနရတာကိုက ပင္ပန္းလွပါၿပီ။ ဒီလိုျမင္ကြင္းေတြ ျမင္ရတာေတာ့ စိတ္ထဲ ပိုတင္းၾကပ္လာသလိုပဲ။ က်မတို႔ေတြကို ကာကြယ္ေပးေနတယ္လို႔ အားကိုးအားထားျပဳခ်င္တဲ႔ စိတ္ေတြ တကယ့္ကို တစ္စက္ကေလးမွ ေပၚမလာတာ ထူးဆန္းေနတယ္။ ဒီေလာက္ မ်က္ေစ႔ေနာက္ေအာင္ ရႈပ္ရွက္ခတ္ေနတဲ႔ၾကားကကို ခုတေလာ..ဟုိနားက....သည္နားက... ဗံုးေတြေပါက္ေနေသးတယ္။ ျပည္သူေတြလည္း တထိတ္ထိတ္....။ အင္း......ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ....က်မတို႔တုိင္းျပည္လည္း ေအးခ်မ္းတဲ႔ အေနအထားေရာက္နုိင္ပါမလဲ ေနာ္...။ ေခတ္မမီ မတိုးတက္ခ်င္ ေနပါေစေတာ့၊ ဘုရားတရားသံဃာအရိပ္ေအာက္မွာ စိတ္ေအးေအး ခ်မ္းခ်မ္း ေနနုိင္ရင္ပဲ ေတာ္ပါၿပီေလ....။ ( အဲ.... အင္တာနက္ေတာ့ လုိဦးမယ္ထင္တယ္ေနာ...ဟဲဟဲ)

No comments: