Saturday, October 4, 2008

သားငယ္တို. ေက်ာင္းေပ်ာ္ပဲြရႊင္ပြဲသို႔...။

ဒီေန႔ ေန႔လည္မွာေတာ့ ဆိုရွယ္မမတို႔.. အဲေလ.. မဟုတ္ေသးပါဘူး.. ဆူညံပူညံမိသားစုတို႔ တေတြ.. သားငယ္ရဲ႕ေက်ာင္းက fun fair ရွိရာကို ခ်ီတက္သြားၾကပါတယ္။ သမီးငယ္တို႔ေက်ာင္းက Banyan Tree Library မွာ စာဖတ္ပဲြက ေန႔လည္ ၁၁-နာရီကေန မြန္းလဲြ တစ္နာရီအထိ က်င္းပမယ္ ေျပာလို႔ သမီးငယ္က လုိင္ဘေရရီမွာ စာသြားဖတ္ဖို႔ ပူဆာခဲ႔ပါတယ္။ သားငယ္ရဲ႕ ေက်ာင္းကေတာ့ ေစာစီးစြာ သိထားၿပီးသားျဖစ္လို႔ ေန႔လည္ ၁ နာရီကေန ညေန ၅ နာရီအထိ ကို အစီအစဥ္ဆဲြၿပီးသား ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီေတာ့ သမီးငယ္ကို ေခ်ာ့ေမာ့ၿပီး ေနာက္တစ္ခါမွ လိုက္ပို႔ေပးမယ္လို႔ ေျပာထားခဲ႔ရတာေပါ့။
သူတုိ႔ေတြ အေဖကလည္း မနက္ပိုင္း အလုပ္ေတြရႈပ္ေနလို႔ ေရာက္လာေတာ့ မြန္းလဲြ ႏွစ္နာရီနီးပါး။ က်မကလည္း ကေလးေတြ စားေသာက္ဖို႔ စီစဥ္အျပီး ျပဳတ္လိုက္ ျပတ္လိုက္ ျဖစ္ေနတဲ႔ အင္တာနက္နဲ႔ နပမ္းလံုးၿပီး ပို႕စ္ေတြ တင္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနေလေတာ့ အဆင္သင့္မျဖစ္ေသး။ သူျပန္လာေတာ့မွ  ကမန္းကတန္း ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး အေျပးအလႊားသြားရပါတယ္... ေရာက္ေတာ့ သံုးနာရီေက်ာ္ေနၿပီ။

ေက်ာင္းထဲကို အ၀င္ entrance ticket ျဖတ္အၿပီး သီခ်င္းသံေတြ စ ၾကားေနရပါၿပီ။ ကေလးေက်ာင္းဆုိေတာ့ ကေလးေတြ အႀကိဳက္ အဆုိေတာ္ေတြ မ်ားမယ္ ထင္ပါရဲ.။ က်မတုိ႔ေရာက္ေတာ့ သမီးငယ္တို႔ ၾကိဳက္တဲ႔ သီခ်င္းေလး.... “ ဒီေကာင္မေလးကေတာ့ ေအာက္သက္ေၾကတယ္....”  ဆုိေနတာက အဆုိေတာ္ ဟဲေလး။ 
ေအာက္ဘက္ အားကစားရံုထဲမွာ ဆုိင္ေလးေတြ တန္းစိီလို႔..။ က်မတို႔ေတြလည္း ဘာစားရရင္ေကာင္းမလဲ ဟုိေငး သည္ေငးလုပ္ေနတုန္း.....။ က်မတို႔နဲ႔ တစ္နွစ္တည္း ေက်ာင္းေရာက္ခဲ႔တဲ႔ သူငယ္ခ်င္း အမ တစ္ေယာက္ကို ေတြ.လုိက္ပါတယ္။ သူနဲ႔က က်မ သားငယ္ေက်ာင္းမွာ ဆံုဖူးေပမယ့္ သူက က်မကို မမွတ္မိေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း က်မလည္း ဆိတ္ဆိတ္ေနလိုက္တာကိုး။ အခုေတာ့ ရုပ္သိပ္မေျပာင္းတဲ႔ အမ်ိဳးသားနဲ႔ က်မကို တတဲြတည္းေတြ.ေတာ့ မွတ္မိသြားတယ္ ထင္ပါရဲ.။ သူဖြင့္ထားတဲ႔ ရခုိင္မုန္႔တီနဲ႔ ေက်ာက္ေက်ာမဲ အေအးေရာင္းတဲ႔ booth ကို လာခဲ႔ဖုိ႔ ေခၚပါတယ္။ 

တကယ္ စားေကာင္းတဲ႔ ရခုိင္မုန္႔တီ အရည္ပါပဲ။ အေပ်ာ္ေရာင္းတာဆိုေတာ့ ေစ်းကလည္းသက္သာ၊ စားလို႔လည္း သန္႔။ က်မလည္း ေခါင္းမေဖာ္နုိင္ပဲ အရသာရွိလွတဲ႔ ရခုိင္မုန္႔တီကို ငံု႕ၿပီးေလြးလိုက္တာ ဓာတ္ပံုရုိက္ထားဖုိ႔ေတာင္ ေမ့သြားပါတယ္။ စားေသာက္ၿပီး သူ႔ကိုနႈတ္ဆက္ျပီး ဟိုဟိုသည္သည္ ေလွ်ာက္ၾကည့္ၾကပါတယ္။

ဆုိင္ေတြကေတာ့ မ်ိဳးစံုပါပဲ။ နီေပါက ကုလားမုန္႔ေတြလည္းပါရဲ႕။ ၾကက္ေၾကာ္တို႔၊ စမူဆာေၾကာ္၊ ေကာ္ျပန္႔လိပ္ေၾကာ္၊ မုန္႔တီ၊ ျမီးရွည္၊ အ၀တ္အထည္ေတြ၊ လက္ေကာက္ ပုတီး၊ အရုပ္မ်ိဳးစံု၊ face- painting တို႔။ palmist ပါပါေသးရဲ႕။ တစ္ေနရာမွာေတာ့ ကယ္ရီေကခ်ားဆဲြေနတာကို သေဘာက်လို႔ သမီးငယ္ကလည္း သူ႔ပံုေလးလုိခ်င္တယ္တဲ႔။ ေမးၾကည့္ေတာ့ tokenက ၄၀ ျပည့္ေနၿပီ။ ဆဲြတဲ႔သူကလည္း လက္အံေသလုိ႔ အေယာက္ေလးဆယ္ပဲ လက္ခံပါရေစ ဆုိတာနဲ႔ သမီးငယ္ကို ေခ်ာ့ေမာ့ၿပီး အဲဒီေနရာက အျမန္ခြာခဲ႔ရပါတယ္။ဟိုဟာသည္ဟာေလး ၀ယ္စားလုိက္ၿပီး ခဏေနေတာ့ သီခ်င္းဆိုဖို႔ အလွည့္က်တာက ရဲေလး။ သားငယ္နဲ႔ သမီးငယ္က နွင္းဆီပန္းပြင့္ေလးေတြကိုင္ၿပီး သြားေပးၾကပါတယ္။
ေနာက္ဆံုးပိတ္တစ္ေယာက္ကေတာ့ အခုေခတ္ ကေလးေတြ အႀကိဳက္ဆံုး အဆိုေတာ္.. စိုင္းစိုင္းဆိုေတာ့ ကေလးေတြက ေယာက္ယက္ကို ခတ္ကုန္တာပါပဲ..။ ပန္းေရာင္းတဲ႔ သူေတြကလည္း ရႈပ္ရွက္ခတ္လို႔ေပါ႔။ စိုင္းစိုင္းကိုေတာ့ သားႀကီးေရာ..သားငယ္နဲ႔သမီးေရာ ပန္းေတြ သြားေပးၾကပါတယ္။ က်မကလည္း ကင္မရာကို လံုး၀ႀကီးကို ေမ႔ထားခဲ႔မိေတာ့ ပံုေကာင္းေကာင္းေလးေတြ မရလုိက္ပါဘူး။

raffles ေတြမွာ ကံမပါတဲ႔ က်မတို႔ေတာ့ သူမ်ားေတြ ေပါက္တဲ႔ ဆုမဲႀကီးေတြကို သြားရည္က်ရင္း ငါးနာရီထိုးခါနီးေတာ့ သားငယ္အတန္းပိုင္ဆရာမနဲ႔ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီးကို နႈတ္ဆက္ရင္း အိမ္ျပန္လာခဲ႔ပါေတာ့တယ္။ မ်က္စိထဲမွာေတာ့ တျခားဆုၾကီးေတြ မျမင္မိပဲ microwave oven ကိုသာ ျမင္ေယာင္ရင္း... အင္း.. ေပါက္လုိက္လို႔ကေတာ့ အသစ္တစ္ခု မ၀ယ္ရေတာ့ဘူးေပါ့လို႔ မခ်င့္မရဲ ေလာဘေတြးေလးေတြ ပြားမ်ားရင္းေပါ့...။

No comments: