Monday, April 4, 2011

ျပန္မေျပာခ်င္တဲ႔ အခ်စ္အေၾကာင္း...

 
ဒီဘ၀မွာ အခ်စ္ဆုိတာ ဘာလဲလို႔ သိရွိခံစားခြင္႔ရခဲ႔လုိ႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေမာင္.....။ လူတေယာက္ကို ခ်စ္ဖုိ႔ဆုိတာ ကိုယ္႔အတၱ မာနေတြ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြနဲ႔ပါ လဲလွယ္ရေအာင္ ထိုက္တန္လို႔လားလို႔ မေမးပါနဲ႔ ေမာင္ရယ္...

သူမ်ားေတြအတြက္ တေလာကလံုးဟာ လွပဆန္းၾကယ္ လင္းလက္ေတာက္ပတဲ႔ အခ်ိန္မွာ အခ်စ္ကို စ ေတြ႔တတ္ၾကတာလို႔ ၾကားဖူးေပမယ္႔.... အဲဒီေန႔က မုိးမရြာသလုိ တိမ္ျပာ ေနသာတယ္လုိ႔ မွတ္မိခ်င္စရာေကာင္းေနတဲ႔ ေန႔တေန႔မဟုတ္ခဲ႔ပါဘူး....  

က်ဴရွင္မွာ ဆရာမလာခင္ သူငယ္ခ်င္းေတြ စကားေျပာၾကရင္း ဘာမဆုိင္ ညာမဆိုင္နဲ႔ အေသးအဖဲြ အေၾကာင္းအရာတခုေၾကာင္႔ က်မ စိတ္ေကာက္သြားခဲ႔မိတယ္.... ထူးဆန္းတာက သူနဲ႕ က်မက စိတ္ေကာက္ရေလာက္ေအာင္ ရင္းရင္းႏွီးနွီး အကြ်မ္းအ၀င္ရွိတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ မဟုတ္ခဲ႔တာ.... ပိုၿပီး ထူးဆန္းတာက သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားၾကီးၾကားမွာ ျဖစ္သြားခဲ႔ေပမယ္႔ သူနဲ႔ က်မနဲ႔ နွစ္ေယာက္ထဲပဲ သိလုိက္ၾကတာ။ အေဆာင္ျပန္ေရာက္လုိ႔ အခန္းထဲမွာ တေယာက္တည္း ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္ေတာင္ ဘာျဖစ္သြားပါလိမ္႔လုိ႔ မင္သက္အံ႔ၾသရင္း နားမလည္ႏုိင္ျဖစ္ေနခဲ႔တဲ႔ က်မကို သူက အေဆာင္ထိ တေယာက္တည္း လာၿပီး ေတာင္းပန္တာကလည္း ေတာ္ေတာ္ ရယ္စရာေကာင္းတဲ႔ တလဲြတေခ်ာ္အျဖစ္ပါ...... ဒါေပမယ္႔ အဲဒီအခ်ိန္က စၿပီး က်မအတြက္ ရယ္ေမာျခင္းေတြ ရွားပါးသြားခဲ႔ရတယ္.....အဲဒီညမွာ ေန႔စဥ္ ေရးေနက်မဟုတ္တဲ႔ ဒိုင္ယာရီထဲမွာ ခ် ေရးျဖစ္ခဲ႔တာက... ခုိင္ထူးရဲ႕ ဆုိင္သူကို္ယ္စီ......သီခ်င္းစာသားေတြ။


ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ပိုထင္ထားမိခဲ႔တာပဲလား... အခ်စ္ဆိုတာကို စိတ္လႈပ္ရွားမိတာသက္သက္ပါပဲလုိ႔ ေလ်ာ႔ေပါ႔ တြက္မိသလားေတာ႔ မေျပာတတ္ပါဘူး..... က်မရဲ႕ ကန္႔သတ္ခ်က္နဲ႔ ဘယ္လုိမွ မကိုက္ညီတဲ႔ ဒီအေျခအေနကို က်မ ေရွာင္ထြက္ႏုိင္မယ္လုိ႔ ထင္ခဲ႔မိတယ္....က်မရဲ႕ မာနနဲ႔ အတၱကို ေဘးဖယ္ထားၿပီး လူတေယာက္ကို အဲဒီေလာက္ ခ်စ္မိသြားလိမ္႔မယ္လို႔ က်မ တခါမွ ေတြးေတာင္ မေတြးၾကည္႔မိခဲ႔ဘူးေလ...။

ကိုယ္တေယာက္တည္းဆိုရင္ ဒီကိစၥက လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ အဆံုးသတ္သြားႏုိင္ေပမယ္႔  ...တညမွာ ေမာင္ အေဆာင္မွာ လာဆုိသြားခဲ႔တဲ႔... ရင္မွာ ကိုယ္စီရယ္...ခ်စ္စိတ္ရွိခဲ႔မွန္းလည္း နွစ္ဦးသား လံုး၀  သတိမထားမိတယ္.... ဆုိတဲ႔ ဆရာစိုင္းခမ္းလိပ္ရဲ႕ သိပ္ သိပ္ခ်စ္ရတဲ႔ ႏြဲ႔တင္ရယ္ သီခ်င္းကေတာ႔ က်မကို ပိုၿပီး ရူးသြပ္ဖုိ႔ ေလာင္စာျဖည္႔ေပးသလုိပါပဲ.....။ တေက်ာင္းတည္းတက္ တလမ္းတည္းသြားသူေတြ အခ်င္းခ်င္းမုိ႔ တခါတရံ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ ဆံုမိေတာ႔မယ္ဆိုရင္ တျခား တလမ္းဘက္ ေကြ႔ပတ္ေရွာင္ထြက္သြားတတ္သူက တခါတေလေတာ႔လည္း BUILDING 1 ရဲ႕ သံုးထပ္ ၀ရန္တာကေန က်မအတန္းတက္တဲ႔ အခန္းေတြဆီကုိ က်မ မသိေအာင္ ေငးေမာ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည္႔ေနတတ္ေသးရဲ႕။

သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆံုျဖစ္ၾကတဲ႔ အေဆာင္ညေနခင္းေတြမွာ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ထုိင္ၿပီး စကားလက္ဆံု ေျပာေနၾကတဲ႔အခါတုိင္း ေဆးလိပ္မီးခုိးေငြ႔ေတြကို အကာအကြယ္ယူရင္း ခုိးၾကည္႔တတ္တဲ႔  ရီေ၀ေ၀ ေမာင္႔အၾကည္႔ေတြကို မသိမသာ လိုိက္ဖမ္းေနခဲ႔ရင္း သက္ျပင္းေမာေတြ ခ်ခဲ႔ရတဲ႔ ညေနခင္းေတြလည္း မနည္းမေနာပါပဲ။

ေက်ာင္းဖြင္႔ရက္ေတြမွာ သူစိမ္းဆန္မႈမ်ားစြာ ထိန္းခ်ဳပ္မႈမ်ားစြာေတြနဲ႔ ပင္ပန္းလြန္းခဲ႔ေပမယ္႔ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြ မွာက်ေတာ႔ ဖုနး္ေတြ စာေတြထဲမွာ သူမဟုတ္တဲ႔အတုိင္း  ရင္းႏွီးေနတတ္ ျပန္တာကေရာ ေယာက်ာၤးေတြရဲ႕ မာယာေတြထဲက တခုပဲလား။ 

အၾကိမ္ၾကိမ္ရုန္းထြက္ရင္း အၾကိမ္ၾကိမ္ လဲက်ရင္းနဲ႔ပဲ ဒုိင္ယာရီေတြလည္း တအုပ္ၿပီး တအုပ္ ကုန္သြားလုိ္က္တာ....သံုးအုပ္ေျမာက္ ဒုိင္ယာရီ အဆံုးသတ္ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ႔ ေမာင္က က်မကို တိတ္ေခြေလး တေခြ လက္ေဆာင္ ေပးပါတယ္.... ၀ီလွ်ံရဲ႕ ေ၀းလုခါ ေ၀းေနခ်ိန္အပါအ၀င္ သူၾကိဳက္တဲ႔ သီခ်င္းေလးေတြပါတဲ႔ .....အဲဒီသီခ်င္းေတြထဲက ခင္ေမာင္တုိးရဲ႕...သံေယာဇဥ္ျပာစမ်ား သီခ်င္းကို နားေထာင္ရင္း က်မ တေယာက္တည္း တိတ္တိတ္ေလး ၀မ္းနည္းေၾကကဲြ.... က်မကိုိ ေနရစ္ေတာ႔ မင္း...ခ်စ္သူနဲ႔ လုိ႔ ေျပာရေလာက္ေအာင္.... ေမာင္ ရက္စက္လြန္းတယ္ မထင္ဘူးလားဟင္။

ေနာက္ဆံုးေန႔မတုိင္မီ တရက္ ေမာင္နဲ႔  ၄၆ လမ္းက woody house မွာ ဆံုျဖစ္ခဲ႔တယ္.... စေတာ္ဘယ္ရီ မစ္ခ္ရွိတ္ေသာက္ၾကတယ္...အားလူးေၾကာ္စားတယ္... စကားေတြ ေျပာၾကတယ္... သူၾကိဳက္တဲ႔ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ႔ သီခ်င္းေတြက တဆင္႔ စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာၾကတယ္....ဒါ ေနာက္ဆံုးပဲလုိ႔ သူေျပာတယ္....ဘာကို ေနာက္ဆံုးေျပာတာလဲ က်မ မေမးလုိက္ဘူး... အျပန္မွာ ခရစ္လမ္းကို သူနဲ႔ အတူ လမ္းေလွ်ာက္ျပီး ျပန္လာေတာ႔ မ်က္ရည္က်တာ ေပ်ာ႔ညံ႔တယ္လုိ႔ ယူဆခဲ႔တဲ႔ က်မ.... ေယာက်ာၤးတေယာက္ကိုေဘးမွာ ထားရင္း မ်က္ရည္ေတြေတြ က်လုိ႔..... ေမာင္နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ က်မ မျဖစ္ခ်င္တာေတြ က်မ မလုပ္ခ်င္တာေတြပဲ လုပ္ေန ျဖစ္ေနခဲ႔ရပါလား..... သူက သက္ျပင္းခ်ရင္း  မ်က္မွန္အနက္ေအာက္ကေန က်မကို အေပၚစီးက ၾကည္႔ရင္း ေျပာတယ္... စိတ္ထိန္းလို္က္စမ္းပါကြာ...တဲ႔။ ဒါပဲေလ...က်မ ခ်စ္ေသာေမာင္က ဘယ္ေတာ႔မွ ႏူးနူးည႔႔ံညံ႔နဲ႔ ဂရုတစိုက္ရွိတတ္သူမွ မဟုတ္ခဲ႔တာ....

အဲဒီေန႔... ေမာင္ျပန္သြားတဲ႔ ေနာက္ဆံုးေန႔မွာ ေမာင္ ဘူတာကေန လွမ္းဖုန္းဆက္တယ္.... က်မ က်န္ရစ္ခဲ႔တဲ႔ ခံစားမႈမ်ိဳး မလုိခ်င္လုိ႔ ဘူတာကို လိုက္မပို႔ျဖစ္ခဲ႔ဘူး.....ဒါ ေနာက္ဆံုးပဲ ဆိုတဲ႔ အသိက က်မ ႏႈတ္ဆံြ႔ေနမႈကို တြန္းအားေပးခဲ႔တယ္ ထင္ရဲ႕......"  ေနာက္ဆံုး စကားတခြန္းေတာ႔ ေျပာခဲ႔ပါလား..."  လုိ႔ အရဲစြန္႔ ေျပာလုိက္မိတယ္။.. ေမာင္႔ ဘက္က ခဏေတာ႔ ႏႈတ္ဆိတ္သြားရဲ႕.... " သိေနၾကတာပဲမဟုတ္လား. .. .ေျပာစရာလုိေသးလုိ႔လား."" လို႔ သူ ညည္းေျပာ ေျပာေတာ႔....  ေျပာခဲ႔ေပးပါ လို႔... က်မ အရူးတေယာက္လုိ ေတာင္းဆုိမိရင္း ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ အၾကီးအက်ယ္  မုန္းတီးေနမိခဲ႔တယ္......

" မ်က္လံုးတစ္ၾကည္႔၊ အၿပံဳးတစ္ခ်က္နဲ႔ ရင္ထဲ ရွိတာကို တစ္ေယာက္က ေျပာတယ္။ ဒီစကားကို တစ္ေယာက္ကလည္း နားလည္တယ္။ နားလည္လုိ႔ မ်က္လံုးတစ္ၾကည္႔ အၿပံဳးတစ္ခ်က္နဲ႔ပဲ ျပန္ေျပာတယ္။ နားလည္လုိက္ၾကၿပီပဲ မဟုတ္လား။ ႏႈတ္က ဖြင္႔ဟတဲ႔ စကားဆုိတာ လုိေသးရဲ႕လား အမြန္ရယ္"
(ဆရာၿငိမ္းေက်ာ္ရဲ႕ ပဥၥမေျမာက္ ေဆာင္းရက္မ်ားမွ)

ပဥၥမေျမာက္ ေဆာင္းရက္မ်ားကို ၾကိဳက္နွစ္သက္ခဲ႔တဲ႔ ေမာင္႔အတြက္ ႏႈတ္က ဖြင္႔ေျပာတဲ႔ စကားဆိုတာ အေႏွာင္အဖဲြ႔တခုလို႔ သေဘာထားေနသလား မသိေပမယ္႔.... ၾကားခြင္႔မရခဲ႔လုိက္တဲ႔...ေျပာခြင္႔မရခဲ႔လုိက္တဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေတြက တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ လြင္႔ပါး ေပ်ာက္ကြယ္သြားေကာင္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားရင္ ေနာင္တ ဆိုတာ က်မတို႔နွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ဘယ္ေတာ႔မွ ရွိမေနေစဖို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္ေလ...။


( သူငယ္ခ်င္း သက္ေ၀ တက္ဂ္ေသာ အခ်စ္အေၾကာင္းေျပာဖုိ႔အတြက္ ေအးခဲေနေသာ အခ်စ္မ်ားကို မုိင္ခရုိေ၀႔ဖ္ မီးဖိုထဲတြင္ ထည္႔ေႏႊးၿပီး ၾကိဳးစားပမ္းစားေရးပါသည္။  း))

11 comments:

ေရႊရတုမွတ္တမ္း said...

ခုေတာ့ ေအးခဲေနျပီေတြ ဘာေတြ ေျပာတဲ့အခ်ိန္ေရာက္ျပီေပါ့ေလ...

မိုးခါး said...

လြမ္းစရာၾကီး ...

သက္ေဝ said...

ၾကားခြင့္မရ... ေျပာခြင့္မရ... ႏွလံုးသားျခင္း နားလည္... ဆိုတဲ့စကားေတြက ေတာ္ေတာ္ေလး ထိခိုက္နာက်င္စရာေကာင္းလွတယ္...
သိေနၾကတာပဲ မဟုတ္လား... ေျပာစရာလိုေသးလို႔လား ဆိုေတာ့လဲ... း((

ဒီပိုစ့္ေလးကို သိပ္ၾကိဳက္တယ္...
ဖတ္ခြင့္ရတာ ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္တယ္ သူငယ္ခ်င္း...

အခု ေနာက္တပိုစ့္ တက္ဂ္ထားပါတယ္... အခ်ိန္ရရင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေရးေပးပါအံုးေနာ္... း))

http://thet-wai-blog.blogspot.com/2011/04/daily-likes.html

ThuHninSee said...

ပလုတ္တုတ္.. နာမည္တူေနပါလား..
ဒီကလဲ..ဖြင္႔ဟမေျပာပဲ..နားလည္ပါတယ္ေလ..မမဂီရယ္
:D

တန္ခူး said...

မ... ခံစားရတယ္... လြမ္းဆြတ္ရတယ္... ျပီးေတာ့လြင့္ေမ်ာသြားတယ္... တမင္တကာေမ့ထားခဲ့တဲ့ ျပန္မေျပာခ်င္တဲ့ အခ်စ္အေၾကာင္းေတြက မုိက္ခရိုေ၀့ထဲမွာ ပူေႏြးေလာင္ျမိဳက္လို ့... ထပ္တူပါပဲ မ ရယ္

★Craton said...

သနားပါတယ္ အန္တီtgေလး..

Kay said...

အခ်စ္ေၾကာင့္ ဘေလာ့ေလး ျပန္နိုုးလာေပါ့.. း)

သင္းႏြယ္ဇင္ said...

ခုမွပဲ သိရေတာ့တယ္.. ဟဲဟဲ.. မိုက္္ခရုိေ၀႔ဖ္ျကီးကိုေက်းဇူးတင္လိုက္တာ.. း))

PAUK said...

မသင္းဇင္ႏြယ္ေျပာသလိုပဲ..
မိုက္ခရိုေဝ့ဖ္ၾကီးကို ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ။

ယုန္ကေလး said...

ၾကားခြင္႔မရခဲ႔လုိက္တဲ႔...ေျပာခြင္႔မရခဲ႔လုိက္တဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေတြက တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ လြင္႔ပါး ေပ်ာက္ကြယ္သြားေကာင္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားရင္... လာေရာက္ဖတ္႐ႈသြားပါတယ္ မမ။ ဒီစကားေလးကုိ ဖတ္မိေတာ့ အရမ္းခံစားရတယ္။ :)

comeonkiss said...

တကယ္ ၇သေၿမာက္တဲ့ စာတစ္ပုဒ္ပါလား
ႀကိဳက္တယ္
မ်ားမ်ားေရးေစခ်င္တယ္