Wednesday, September 25, 2013

ဘ၀ေကာက္ေၾကာင္း အပိုင္းအစမ်ား (၁)

က်မ ေဖေဖက မႏၲေလးတုိင္း ေပ်ာ္ဘြယ္ ဇာတိ... ေဖ႔ေဖ႔အေဖ က်မ အဖုိးကေတာ႔ ေတာင္ငူ ကြ်ဲပဲြက သစ္ငုတ္တန္းဆိုတဲ႔ ရြာကေလးက....။ ေမေမကေတာ႔ အစိုးရ၀န္ထမ္းျဖစ္တဲ႔ သူ႔အေဖနဲ႔ လုိက္ေနရေတာ႔ (က်မတုိ႔လုိပဲ ဇာတိဆုိတာ လူႀကီးေတြ တာ၀န္က်တုန္း ကိုယ္႔ကို ေမြးခဲ႔တဲ႔ ေနရာေပါ႔) ေရႊဘုိသူလုိ႔ ဆိုတယ္။ ေဖေဖက ဇာတိခ်စ္သူ။ ေပ်ာ္ဘြယ္ကေတာ႔ ေဖ႔ေဖ႔ အေမ႔ဘက္က အမ်ိဳးေတြ ရွိတယ္။ က်မတုိ႔ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေဖေဖ႔ မိဘေတြ ေနခဲ႔ၾကတယ္။ ဖုိးဖုိး ဆံုးသြားေတာ႔ ဖြားဖြားနဲ႔ သမီးႏွစ္ေယာက္က ရန္ကုန္ကို လာအေျခခ်ၾကတယ္။ အခုဆို သူတုိ႔ ေမာင္ႏွမ အမ်ားစုက ရန္ကုန္မွာပဲေပါ႔။

ေဖေဖက သစ္ေတာပညာရွင္ပီပီ ေတာေတြ ေတာင္ေတြ၊ အပင္ေတြကို ခ်စ္တယ္ထင္ပါရဲ႕။ ေနာက္ၿပီး သူ႔ ေမြးရာဇာတိနဲ႔ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ေဆာ႔ကစားခဲ႔တဲ႔ ကြ်ဲပဲြတုိ႔ သစ္ငုတ္တန္းတုိ႔ဆုိတာ ခုခ်ိန္ထိ ရင္ထဲမွာ စဲြေနတဲ႔ အရာေတြ။ 

ေမေမက ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက ဖခင္ဆံုးပါးသြားေတာ႔ မားမားက ေနာက္အိမ္ေထာင္ထူေထာင္တယ္။ ကေလးငယ္ လူမမယ္ သံုးေယာက္နဲ႔ အသက္ သံုးဆယ္ေတာင္ မျပည္႔ေသးတဲ႔ အမ်ိဳးသမီး မုဆုိးမတေယာက္တြက္ ဘာမွ မေသခ်ာ မေရရာတဲ႔ အဲဒီအခ်ိန္ကာလဟာ ၾကမ္းတမ္းခက္ခဲခဲ႔မွာပဲ။ မားမားရဲ႕ ေနာက္အိမ္ေထာင္က ဖိုးဖုိးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းပါပဲ။ မားမားကို သံေယာဇဥ္ရွိသလား ဘာညာေတာ႔ ကိုယ္ေတြလည္း မသိဘူး။ ၾကားဖူးတာေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ မိသားစုကို ေစာင္႔ေရွာက္ကာကြယ္ေပးခဲ႔တဲ႔ လူပ်ိဳလူလြတ္ လူေကာင္းတေယာက္ပါပဲ။ ေမေမ႔ရဲ႕ ငယ္ဘ၀ေတြက ရန္ကုန္မွာ အေနမ်ားခဲ႔တယ္ထင္တယ္။ ( ေမေမက သူ႔အေၾကာင္းေတြ သိပ္ျပန္ေျပာေလ႔ မရွိဘူး)။ ေလာကဓံက သက္ညွာတဲ႔ သူဆုိတာ ဘယ္ရွိလိမ္႔မလဲေလ။ 

ေမေမနဲ႔ ေဖေဖ အိမ္ေထာင္က်ေတာ႔ ေမေမ႔ အသက္ နွစ္ဆယ္စြန္းခါစ။ သူ႔အတြက္ေတာ႔ က်ယ္ေျပာတဲ႔ ေလာကႀကီးထဲ ေရာက္လာသလုိ ျဖစ္ေနမလား။ ေမေမကလည္း ေတာေတြ ေတာင္ေတြကို ခ်စ္တယ္။ ခက္တာက ဖ်ာနဲ႔ မအိပ္တတ္ဘူး၊ ဖုန္နဲ႔ အလာ႔ဂ်ီ ရွိတယ္။ ထမင္းထက္ ေပါင္မုန္႔ကို စဲြမက္သူ။ ငယ္ငယ္ကဆို က်မတုိ႔တြက္ ထမင္းဟင္းေတြ ခ်က္ၿပီးရင္ ေမေမက ေမာၿပီး သူခ်က္ထားတာ သူ မစားႏုိင္ေတာ႔ဘူး။ ေမေမ စားေလ႔ရွိတာ ေပါင္မုန္႔နဲ႔ ၾကက္သားရုိ႔စ္ ....။

က်မ ေဖေဖက အစိုးရ၀န္ထမ္းမွ ေတာရွိတဲ႔ ေနရာ ေနရသူဆုိေတာ႔ နယ္ေတြ ေျပာင္းရတာ မၾကာခဏ။ က်မတုိ႔တြက္ေတာ႔ အေဟာင္းေတြကို ၀မ္းနည္းပက္လက္ စြန္႔ခြာရင္း အသစ္ေတြနဲ႔ ေနသားက်ဖုိ႔ ၾကိဳးစားရင္း ေနသားေတာင္ က်လုိ႔။ 

တခါတေလဆို ေ၀းလံေခါင္ဖ်ားတဲ႔ ခ်င္းေတာင္တန္းေပၚမွာလည္း မိသားစုနဲ႔ ေပ်ာ္ေမြ႔လုိ႔။ က်မတို႔တြက္ေတာ႔ အဖုိးမျဖတ္ႏုိင္တဲ႔ အေတြ႔အၾကံဳေတြေပါ႔။ ေနာက္တေခါက္ ျပန္ေရာက္ဖုိ႔ ဆုိတာ လြယ္တာမွ မဟုတ္တာပဲ။ 

က်မတုိ႔ ကေလးအခ်င္းခ်င္း မခံခ်င္ေအာင္ စ ေနာက္ ၾကတဲ႔ အခါ ခ်င္းကေလးေတြက ျမန္မာကေလးေတြကို ျမန္မာငပိလုိ႔ ေခၚၾကတယ္။ က်မတုိ႔ကေတာ႔ သူတုိ႔ကို ဘယ္လုိေခၚရမွန္း မသိေတာ႔ တစ္ခါတစ္မ်ိဳး မရုိးေအာင္ ေပါက္တတ္ကရေတြပဲ ေလွ်ာက္ေျပာတာေပါ႔။ အဲဒီမွာ ျမန္မာမိသားစုဆုိတာ အစိုးရ၀န္ထမ္းေတြပဲ ရွိတာကိုး။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ႔လည္း မိသားစု ေခၚမလာဘူး။ မိသားစု ေခၚလာတာဆုိလုိ႔ မွတ္မိသေလာက္ သာသနာဦးစီးမွဴးနဲ႔ ဘဏ္မန္ေနဂ်ာတုိ႔ေလာက္ပဲ ရွိတယ္။ အဲ... တခ်ိဳ႕ ရဲ၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ သားသမီးေတြ ရွိေသးတယ္။ 

က်မနဲ႔ အတန္းတူတာ စခန္းမွဴးရဲ႕ သမီးရယ္၊ ရဲ၀န္ထမ္းရဲ႕ သမီးရယ္...ႏွစ္ေယာက္ ။ ဒါေပမယ္႔ သူတုိ႔က မိန္းကေလးပီပီ ဘာသိဘာသာ ထုိင္ရာက မထ ေနသေလာက္ က်မကေတာ႔ အတန္းအားတာနဲ႔ အျပင္ထြက္ ေက်ာင္းပတ္တတ္ေတာ႔ တဲြျဖစ္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ခ်င္းမေလးေတြ။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဆုိလည္း သူတို႔အိမ္ေတြ လုိက္သြား၊ ဇီးျဖဴသီးဆားစိမ္ေတြ ၊ အုိးၾကီးနဲ႔ ႏွပ္ထားတဲ႔ မုန္ညင္းခ်ဥ္ေတြနဲ႔ ထမင္းလုိက္စားတတ္တယ္။ (ၾကီးလာမွ ဘယ္လုိ အားနာတတ္လာလဲ မသိ)။ ေအာင္ေလာက္ဆုိတဲ႔ ပဲနဲ႔ သီးရြက္စံုျပဳတ္ထားတဲ႔ ဆီမပါ ဆားမပါ ဟင္းရြက္စံုျပဳတ္ၾကီးကိုေတာ႔ က်မက ကေလးပီပီ မၾကိဳက္လွဘူး။ 

က်မ ဟားခါးမွာ တႏွစ္ခဲြေလာက္ပဲ ၾကာတယ္။ နယ္ေျပာင္းရမယ္ဆုိေတာ႔ ငါးတန္းႏွစ္တ၀က္ၾကီး..... အခု ျပန္ေတြးၾကည္႔မိေတာ႔ က်မ သားငယ္ အရြယ္ေလာက္။ အဲဒီတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြက က်မကို FAREWELL လုပ္ေပးဖုိ႔တဲ႔ .... ရုန္းေတာင္ေပၚမွာ ခ်ိန္းၾကတယ္။ သူတို႔အိမ္က သူတုိ႔ဘာသာ ထမင္းေတြ ဟင္းေတြ ခ်က္ရင္း ယူလာခဲ႔ၾကတယ္။ ထမင္းကေတာ႔ ကိုယ္႔ဘာသာ ယူလာရင္း ေပါင္းစားၾကတာ ထင္ရဲ႕။ က်မသူငယ္ခ်င္း ယူလာတဲ႔ က်မ စားတဲ႔ ထမင္းက တူးန႔႔ံေလး သင္းေနတာပဲ။ တရုတ္ကုန္စံုဆုိင္က သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ၀က္အူေခ်ာင္းေၾကာ္ကေတာ႔ ယူလာသမွ် ဟင္းေတြထဲမွာ တန္ဖိုးအရွိဆံုးေပါ႔။ ဒါေပမယ္႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ အကုန္လံုးအတြက္ေတာ႔ တန္ဖုိးဆိုတာ အဲဒီလုိ ေစ်းႏႈန္းသတ္မွတ္ထားတဲ႔ ဟင္းေတြမွ မဟုတ္တာ။ အဲဒီထဲမွာ ဗမာသူငယ္ခ်င္းေတြ ဘာလုိ႔ မပါသလဲဆုိတာ က်မ မမွတ္မိေတာ႔ဘူး။ သူတုိ႔ပဲ ေျပာင္းသြားၾကလုိ႔လား။ 

ပါရ္ဗန္ဆုိတာ က်မနဲ႔ အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္း။ က်မနဲ႔ တြဲမိတဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ႔ က်မထက္ လူႀကီးဆန္ၿပီး သည္းခံတတ္တဲ႔သူေတြ မ်ားတယ္။ ပါရ္ဗန္ကလည္း ခပ္ေအးေအးရယ္။ သူနဲ႔ က်မ ေက်ာင္းဆင္းၿပီးရင္ သူ႔အိမ္တြက္ ေက်ာင္းနားက ထင္းရွဴးေတာထဲမွာ ထင္းရွဴးသီးေတြ သြားေကာက္ေလ႔ရွိတယ္။ သူက ခ်င္းပလုိင္းကို ေခါင္းမွာ လဲြေလ႔ရွိတယ္။ အဲဒီပလုိင္းနဲ႔ ေကာက္တယ္။ က်မကေတာ႔ ဂံုနီအိတ္နဲ႔ ေကာက္တယ္။ သူက အဲဒီထင္းရွဴးသီးေတြကို ေလာင္စာတြက္ အိမ္မွာ သံုးတာ။ က်မ အိိမ္ကို ယူသြားတဲ႔ ထင္းရွဴးသီးေတြကေတာ႔ က်မတုိ႔ ကစားဖုိ႔သက္သက္ပဲ။ မီးခုိးထြက္တဲ႔ ဒီေလာင္စာကို အိမ္ထဲမွာ သံုးဖုိ႔ သိပ္အဆင္မေျပလွဘူးေလ။ ေနာက္ေတာ႔လည္း က်မက သူ႔တြက္ ကူေကာက္ေပးရံု သက္သက္ပဲေပါ႔။ ေနာက္ သူေၾကာင္႔ပဲ ျမင္းခြာရြက္ဆိုတာရယ္၊ ျမင္းခြာရြက္ကို သုတ္စား၊ တုိ႔စား လုိ႔ ရတယ္ ဆုိတာေတြကိုပါ သိသြားတာ။ လုိက္ခူးတတ္ သြားတာ။ ျမင္းခြာရြက္ ေတြကိုေတာ႔ ေမေမ႔ကို ေပးၿပီး သုတ္ေပးဖို႔ ပူဆာခဲ႔တာေပါ႔။ ကုိယ္တုိင္ ခူးထားတဲ႔ အေလ႔က် ေပါက္တဲ႔ ျမင္းခြာရြက္သုတ္ကို ေျမပဲေထာင္း၊ ၾကက္သြန္နီ ဆီခ်က္ေလးျဖဴး  သံပုရာရည္ ညွစ္စားခဲ႔တဲ႔ အရသာ ခုထက္ထိ စဲြေနတုန္း။

ထံုးစံအတုိင္းပါပဲ... က်မနဲ႔ သူ စ ေျပာင္းကာစကေတာ႔ စာေတြ အျပန္အလွန္ ရွိၾကပါေသးတယ္။ ခက္တာက သူတုိ႔ေနရာက လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးခက္ခဲေလေတာ႔ .... ဒီလုိနဲ႔ပဲ အဆက္အသြယ္ေတြ ျပတ္ကုန္ၾကတယ္။ 

က်မ ခ်င္းေတာင္ ဟားခါးကို ထပ္သြားခ်င္ေသးတယ္။ မိဘနဲ႔ လူခ်င္းကြဲသြားၿပီး လမ္းေပ်ာက္သြားတဲ႔ ကေလးမေလးတေယာက္ကို ေဘးမသီ ရန္မခေအာင္ ေစာင္႔ေရွာက္ထားတဲ႔ ေတာင္ေစာင္နတ္အေၾကာင္း႔ ဒ႑ာရီ ရွိတဲ႔ ရုန္းေတာင္ကိုလည္း ထပ္တက္ခ်င္ေသးတယ္။ ေတာင္ေပၚမွာ ေဆာင္းတြင္းဆုိ ေရေတြ ခဲေနတတ္တဲ႔ (ခပ္ပါးပါးပါ) ေရကန္ႀကီး ရွိေသးရဲ႕လားဆုိတာ သြားၾကည္႔ခ်င္ေသးတယ္။ ေအာ္... အဲဒီမွာပဲ ေမေမနဲ႔ စန္ေတာ္ကီတုိ႔ ခုိစီးခဲ႔ၾကတဲ႔ ဧရာမ ႏြယ္ႀကိဳးေတြေရာ ရွိေနဦးမွာလား။

ဟုတ္တယ္။ က်မလည္း အသက္ေလး ရလာေတာ႔ ေဖေဖတုိ႔လုိပဲ ငယ္ငယ္က သူငယ္ခ်င္းေတြ အေၾကာင္းေတြ ေျပာခ်င္လာၿပီလား။ အဲဒီလုိေတာ႔လည္း မဟုတ္ေသးပါဘူး။ တုိက္ဆိုင္တုိင္း သတိရေနတာပါ။ က်မရဲ႕ ေမြးရပ္ဇာတိေျမ မဟုတ္ေပမယ္႔၊ က်မ ေနခဲ႔ဖူးတဲ႔ ေျမ၊ ရွဴခဲ႔ဖူးတဲ႔ ျမဴခုိးေတြ၊ ေတာင္ခုိးေတြ ေရာေထြးေနတဲ႔ ေတာေတာင္ရန႔ံ အျပည္႔နဲ႔ သန္႔ရွင္း လတ္ဆတ္လွတဲ႔ ေတာင္ေပၚေလ၊ ေသာက္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ေအးစက္လွတဲ႔ ေတာင္က်စမ္းေရေတြ၊  ေအာင္ခ်က္ မေကာင္းလွတဲ႔ ပညာေရးေပမယ္႔ သင္ေပးခဲ႔ဖူးတဲ႔ ဆရာေတြရဲ႕ ေမတၱာနဲ႔ ေစတနာေတြ၊ ရုိးသားပြင္႔လင္းၿပီ ခ်စ္စရာေကာင္းလွတဲ႔ က်မတုိ႔ရဲ႕ တုိင္းရင္းသား သူငယ္ခ်င္းေတြ ......။ ဒါေတြဟာ က်မဘ၀ရဲ႕ တစိတ္တပုိင္း ... က်မ ကိုယ္ထဲမွာ စီးေနတဲ႔ ေသြးေတြကို ျဖစ္ေစခဲ႔တဲ႔ အေၾကာင္းရင္းေတြထဲက  တစိတ္တပုိင္း ....။

1 comment:

သင္းႏြယ္ဇင္ said...

ဖတ္သြားပါတယ္ သူငယ္ခ်င္း... စိတ္၀င္စားဖို့ေကာင္းတယ္ ဆက္ေရးေနာ္။