Thursday, November 15, 2007

ေစာင္းတန္းကေနတက္ျပီး ဘုရားဖူးတဲ့အခါတိုင္း က်မသတိရတဲ့ ကဗ်ာေလးတပုဒ္ ရွိပါတယ္။ ဆရာ ေမာင္စိန္၀င္း (ပုတီးကုန္း) ေရးတဲ့ “ဘုရားေစာင္းတန္းက ပန္းသည္မ်ား” တဲ့။ က်မတို. ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာလည္း ဘုရားေစာင္းတန္းက ပန္းသည္မ်ားနဲ.တူတဲ့ လူသားေတြကို ၾကံဳဖူးပါတယ္။ ကိုယ့္မို. ၾကံဳေတာ့ ခံရခက္သည္္။ ဒါေပမယ့္ ပုထုဇဥ္လူသားေတြရဲ. ျဖစ္တတ္တဲ့ စိတ္အေျခအေနကိုို နားလည္ သေဘာေပါက္ထားရင္ေတာ့ ၾကံဳေနရမယ့္ ေလာကဓံတရား ရွစ္ပါးကို ပိုျပီး ခံနုိင္ရည္ရွိလိမ့္မယ္လို. က်မေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္တာပါပဲ။

ဘုရားေစာင္းတန္းက ပန္းသည္မ်ာ


အတက္မွာ….

မ်က္ႏွာခ်ိဳျမ၊ ဟုိက သည္က

ႏႈတ္အာ စ,ရႊင္၊ အက်ြမ္း၀င္ျပန္

အျပင္ဟန္လုပ္၊ စက္ခလုတ္ အျပံဳးႏွင့္……။


အဆင္းမွာ….

သာသာေနလ်က္၊ နႈတ္မသြက္ေတာ့

မ်က္ႏွာတည္တည္၊ တစိမ္းပီျပန္

ရင္းႏွီးဟန္ေပ်ာက္

ေနာက္ထပ္တက္သူ

လူအသစ္ကို၊ ၾကိဳရန္ေစာင့္ေန…….။



ဆရာ့ရဲ.ေသာကေျခရာ ရတနာကဗ်ာစုကေတာ့ က်မ ငယ္ဘ၀ရဲ. တစိတ္တပုိင္းပါ။ သူ.အရြယ္နဲ.သူေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကို စဲြလမ္းခဲ့ပါတယ္။ ဆရာ.ကဗ်ာကို ကိုယ့္ေ၀ဒနာလုပ္လိုက္၊ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကို ဆရာ့ကဗ်ာထဲထည့္ ခံစားလိုက္နဲ.။ ဟုတ္ေနတာပါပဲ။ အခုခ်ိန္မွာ ျပန္ဖတ္ေတာ့လည္း ၾကည့္ျပီးသား ရုပ္ရွင္ကား ျပန္ၾကည္.ရသလိုပါပဲ္။ တစ္ခါက ခ်ိဳျမိန္တဲ့ သစ္သီးေလးရဲ. ခါးဆိမ့္ဆိမ့္ အရသာကို သတိရမိပါရဲ.။ (အဲဒီတုံးကေတာ့ “ဓားသြားထက္က ပ်ားရည္တစ္စက္” လုိ. နာက်င္စြာ အမည္တပ္ဖူးပါတယ္)။


ေသာကေျခရာ (၅)


တြယ္တာလွေပမယ့္

ကြယ္ရာကပဲ ခ်စ္ေတာ့မယ္။



အဆင္ခက္ေလေတာ့

မၾကင္ရက္တယ္ သခင္ဆိုမလား

ျငင္ျငိဳရင္ ကိုယ့္အျပစ္ပါပဲ

စိတ္ညစ္တယ္ကြယ္။


သံေယာဇဥ္ ေခြကာရစ္ေပမယ့္

ျပန္ေျပာရင္ ေ၀ဒနာျဖစ္ရုံမို.

ခ်စ္တတ္သူ အမူလုပ္ပါလို.

မပူရုပ္လို ဟန္ေဆာင္တင္းေပမယ့္

ရင္တြင္းမွာ မၾကည္ေမြ.ေလေတာ့

သည္ေန.လဲ စိတ္ညစ္တယ္

သိပ္ခ်စ္တယ္လို. မဆိုသာေတာ့။


ပါးစပ္ကေျပာမွလား

ႏႈတ္ဖ်ားမွာ ေမတၱာမရွိပါဘူး

အၾကည့္ဆံု ေ၀ဒနာေႏြးေတြက

အၾကင္နာေျခရာေလးေတြပဲ

အေတြးမွာ ရစ္တ၀ဲနဲ.

ခ်စ္သည္းရယ္ ဘာသာေျဖလုိ.

မာယာေတြ ဟန္ေဆာင္ထိန္းကာ

တစိမ္းေတြေပါ့။


ေသာကေျခရာ (၇)


မေျပာသာေတာ့

ကြာခဲ့ျပီေကာ၊ ေမာလ်ရင္မွာ

ဟာလိႈက္ႏြမ္းနယ္၊ မွီတြယ္ရာကင္း

သင္း မသိေလ၊ ေနမြန္းတည့္တည့္

ရင္မွာ ရိွသူ၊ ေသာက ဆူ၏။


ေနပါေစလား

မသနားေတာ့၊ ကစားသလို

ဟိုေ၀းေ၀းမွ၊ ပ်ပ်သံမွ်ဥ္း

ညွင္းဆဲျပီထင့္၊ ေမွ်ာ္လင့္စရာ

နားမွာတီးတိုး၊ ပိုးၾကိဳးညႈိ.ငင္

သံစဥ္ဂီတ၊ အိပ္မက္ညကို၊ အလွဖန္ဆင္းထားျပန္သည္။


ရုိးရိပ္၀ိုး၀ါး

ဖန္ဆင္းထားရစ္၊ ခ်စ္သူ.အရိပ္

တေစၦစိတ္လွန္.၊ ပ်ံ.ဆြတ္ေမာဖြယ္

တြယ္တာသလို၊ ကိုယ္မွာပူးကပ္

မလြတ္လပ္ေခ်၊ ေနဆဲေနရ

ပစၥကၡမွ၊ ခဏဖယ္ခြာ ေ၀းပါသခင္။


တကယ္ဆိုက

တစ္စစီကဲြ၊ ဘ၀တစ္ဆစ္၊က်န္ခဲ့ရစ္ေသာ

ႏြမ္းေမာတင္းက်ပ္၊ အေဟာင္းဇာတ္ထုပ္

ေျမမွာျမ်ဳပ္၍၊ ပစၥဳပၸန္မွာ၊ ခံစားလြတ္လပ္ခြင့္ေပးပါ။


ေသာကေျခရာ (၉)


ဘယ္သူျမင္ ဘယ္သူသိမွာလဲ

သူရွိတယ္ ကိုယ့္ရင္ထဲ

အျမဲျငိတြယ္။


အရိပ္ကေလးလို အစဥ္ေျခာက္သူရဲ.

စိတ္အေတြးကို တမင္ေႏွာက္တာလား

သခင္ေရာက္ပါလို. တ၀ဲ၀ဲလည္လည္။


ေငြလသာ အရိပ္ထိုးယင္လဲ

ေႏြညမွာ အအိပ္ခိုးျပန္ေပါ့

စိတ္ဆိုးဟန္ တမင္လႊဲေပမယ့္

ရင္ထဲက အရိပ္ငယ္

ဆိတ္ကြယ္လို. ေပ်ာက္မသြား။


အစဥ္ေ၀းျပီပဲ

ရင္မေအးေအာင္ မႏွိပ္စက္ပါနဲ.

အအိပ္ပ်က္ေအာင္ ေနမရေအာင္

ေႏြညကို က်ိန္စာတိုက္သူရဲ.

စိတ္ၾကိဳက္သလို ခြာခြာေနေပါ့

မာယာေတြ အဆင္ခဲြကာ

ရင္ထဲမွာ ေျခရာမခ်န္နဲ.

ေ၀ဒနာဒဏ္ အရိပ္ခြာခ်လို.

(အခ်စ္ရယ္…..) အိပ္ပါရေစလား….။


ေသာကေျခရာ (၁၂)


မျပံဳးသာ မရယ္သာ

ရင္မွာ သိုသိပ္ေမာ

ေသာက၏ ေျခရာတို.သည္ လည္းေကာင္း။


မရုန္းသာ မဖယ္သာ

အၾကင္နာ ယိုဖိတ္ေသာ

ေမာလ်သည့္ ေ၀ဒနာတုိ.သည္ လည္းေကာင္း။


ခ်စ္၏ ၾကင္၏ သူမသိေလ

ေ၀ဒနာကို၊ ဘာသာသို၀ွက္

တစ္ရက္တစ္ေန.၊ ေရြ.ေရြ.ကုန္ျပန္

မနက္ျဖန္ေပါ့၊ ေျပာေတာ့ေျပာမည္

ရည္ရြယ္ခဲ့လ်က္၊ ႏႈတ္ကခက္ေတာ့

အိပ္မက္ေတြပဲ က်န္တယ္ေလ။


တစ္ခါတစ္ခါ၊ လာေလေခၚယူ

အတူေလွ်ာက္စို.၊ ဟိုအနားမွာ

ကဗ်ာပင္ေအာက္၊ ကြန္းတစ္ေထာက္ခို

ပန္းေကာက္မယ္ေနာ္၊ ေပ်ာ္တယ္မို.လား

ရင္ၾကားမွာေလ၊ ပန္းေတြပိုက္ေပြ.

ေပ်ာ္ရႊင္ေမြ.လို.၊ တစ္ေန.ကုန္မွ ျပန္ရေအာင္။


ပန္းခင္းေမြ.ရာ၊ ကဗ်ာႏွင္းဆီ

သည္ပန္းေတြၾကား၊ ႏွစ္ကိုယ္ၾကားရံု

ၾကိဳးစားေျပာမယ္၊ တကယ္ေတာ့ေလ

ေပ်ာ္ပါေစလား၊ ကိုယ့္စကားေၾကာင့္

ပန္းမ်ားကိုခြာ၊ သူစိတ္နာလို.

ခမ်ာ ပန္းမုန္းေလမလား။


ပန္းေတြမုန္းရင္၊ လံုးလံုး ကိုယ့္ေၾကာင့္

စုိးေနွာင့္ဗ်ာဆူ၊ ကိုယ့္အပူကို

သူမသိေစ၊ ေနေတာ့ ေနေတာ့

စိတ္္ကိုေလွ်ာ့မယ္၊ တြယ္တာသမွ်

သည္ဘ၀ေတာ့၊ လ နဲ.ေျမလႊာ

ကြာၾကီး ကြာစမ္း၊ ကိုယ္ပဲ လြမ္းမယ္

ပန္းမုန္း လူမုန္း၊ အျဖစ္ရႈံးယင္

ႏွလံုးကဲြျပီးေသမွာပဲ။


အခ်စ္ရယ္

တြယ္တာတတ္လို.၊ အျပစ္ဖို.ယင္

ကိုယ့္အဆိုးပဲ ရွိေစေတာ့။


မရုန္းသာ မဖယ္သာ

အၾကင္နာ ယိုဖိတ္ခိုက္ပါတည့္။


မျပံဳးသာ မရယ္သာ

ရင္မွာ သိုသိပ္လိုက္ပါ၏။


ေသာကေျခရာ (၁၃)


ေ၀းၾကျပီတည့္၊ သိကားသိေန

ေ၀ဒနာစု၊ သူ.မွာ ကိုယ့္မွာ

ဘာသာဟန္လုပ္၊ မပူရုပ္နွင့္ ႏႈတ္ဆက္သည္။


ေနရစ္ေပေတာ့

ႏြမ္းေလ်ာ့ရႈိက္ငင္၊ ေသာကပင္ပ်ဳိး

ရင္မွာ ဆတ္ဆတ္၊ စိတ္မြန္းက်ပ္ေန

ေ၀ဒနာကို၊ သိပါ ၾကည့္ပါ

လွပ္ဟာမျပ၊ တစ္ဘ၀စီ။


ပုထုဇဥ္ေတြ

ရင္ထဲလိႈက္ေႏြး၊ မ်က္လံုးေလးမ်ား

တအားေႏွာင္ညိႈ.၊ ၀န္းစုိ.ေ၀ရီ

သည္မွာစည္းစု၊ ခံစားမႈစ်ာန္

လြန္.လူးပ်ံ.ၾကြ၊ ခဏျဖစ္ျဖစ္

ပစၥကၡကို ေမ့ထားသည္။


ဦးေႏွာက္ေတြက၊ ျပညြန္ထိန္းခ်ဳပ္

ဟန္ေဆာင္ရုပ္ေတြ၊ ႏႈတ္ကစည္းေစာင့္

တစ္ေထာင့္တစ္ည၊ မေျပာရဦး

ႏွလံုးသားက

ခဏနိဗၺာန္ ဖန္ဆင္းသည္။



က်မ ႏွစ္သက္ခဲ့ရတဲ့ ရတနာကဗ်ာစုကို ေတာ့ ေနာက္ေန.မွပဲဆက္တင္သြားပါမယ္။ တခ်ိန္က ေမာင္စိန္၀င္း (ပုတီးကုန္း) ကဗ်ာေတြၾကိဳက္ခဲ့ဖူးသူအတြက္ အမွတ္တရျဖစ္ေစမယ္ ထင္ပါတယ္။ အၾကိဳက္ခ်င္းမတူခဲ့ရင္လည္း လူခ်င္းမတူလို. လို. ျဖည့္ေတြးေပးေစလိုပါတယ္။

1 comment:

သက္ေဝ said...

သူငယ္ခ်င္းေရ...
ေမာင္စိန္ဝင္း (ပုတီးကုန္း) ကဗ်ာေလးေတြ ရွာရင္း ေရာက္လာခဲ့တယ္...
မေတြ႕တာေတာင္ အေတာ္ၾကာေနၿပီ...
အားလံုးေနေကာင္းၾကတယ္ မဟုတ္လား....
သတိရေနတယ္...
ေပ်ာ္စရာ ၂၀၁၀ ကို အတူတူၾကိဳဆိုၾကမယ္ေနာ္...

ခ်စ္တဲ့
သက္ေဝ