Tuesday, January 22, 2008

Fullmoon Day of Pyartho! Myanmar Mother's Day!


ီေန. ျပာသိုလျပည့္ေန......။ google search မွာ ရွာၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ ဒီေန.ဟာ ျမန္မာျပည္က အေမေန.ျဖစ္ေနတာ ေတြ.လိုက္ရေတာ့ စိတ္၀င္စားတဲ့ အေၾကာင္းအရာ ေျပာင္းသြားရပါတယ္။ က်မ အေမမ်ားေန. ကို ေသေသခ်ာခ်ာ မသိပါဘူး။ ဆရာၾကီးဦးသုခ ဦးေဆာင္ျပီး အေမ့ေန.ကို သတ္မွတ္ခဲ့တာရယ္.. အေဖေန.အတြက္ မေက်နပ္တာတခ်ိဳ. ေတြ.ျမင္ခဲ့ဖူးတာ ျပန္အမွတ္ရပါတယ္...
က်မ ေမေမ့ကို ခ်စ္ေပမယ့္ က်မထံုးစံအတိုင္း လက္ပြန္းတတီးမရွိခဲ့ပါဘူး။ က်မတို. သားအမိဟာ အမ်ိဳးသမီး ၂-ေယာက္ထဲ ရွိတဲ့ မိသားစုထဲမွာကို ရင္းရင္းႏွီးႏွီး မရွိခဲ့ပါဘူး။ တုိးတိုးေဖာ္မျဖစ္ခဲ့သလို တိုင္ပင္ဖက္လည္း မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို.လဲ ဆိုတာ က်မလည္း နားမလည္ဘူး။ ေမေမ က်မကို သားေတြေလာက္ အေရးမေပးခဲ့တာကို အငံု.စိတ္ထဲမွာ ရွိေနတာခဲ့ေၾကာင့္မ်ားလား... ဒါမွမဟုတ္ ေမေမေျပာတိုင္း ေခါင္းမညိတ္တတ္ပဲ ကိုယ္မွန္တယ္ထင္တာကို စြတ္ေျပာတတ္တဲ့ က်မကို ျပန္မေျပာ နားမေထာင္လုပ္တတ္တဲ့ သားေတြေလာက္ စကားနားမေထာင္ဘူးလို. ေမေမ ယူဆခဲ့ပါသလား က်မ ဘယ္တံုးကမွ ဖြင့္မေမးခဲ့ပါဘူး။

အခုလည္း ၾကည့္ပါဦး။ အေမ့ေန.လို. က်မသိလိုက္ရတဲ့ အခုိက္မွာ က်မ အေမ့ကို အမွတ္တရ ဘာေပးရင္ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားမိေပမယ့္ တကယ္တမ္းက် အဲဒီလို လုပ္ဖုိ. က်မ ေနာက္တြန္.ဆဲပဲ..။ ေမေမ့ရဲ. ေက်းဇူးေတြကို သမီးမေမ့ေနေပမယ့္ စူးေနတဲ့ သမီးရင္ထဲက ဆူးေတြ အရင္နႈတ္လုိက္ပါ့မယ္။ ေမေမ့အတြက္ အေမ့ေန. လက္ေဆာင္ပါ။

ပထမဆူး... သံုးႏွစ္အရြယ္ ကေလးမေလးတေယာက္.. ေခါက္ကုလားထုိင္ေပၚတက္ျပီး စားပဲြေပၚတင္ထားတဲ့ ဖန္ေရခရားေလးေပၚက ၾကယ္ေရာင္စံုေလးေတြကို တအံ့တၾသ ၾကည့္ရင္း သူ.လက္ညိႈးေသးေသးေလးနဲ. ေျဖးေျဖးေလး တို.ၾကည့္လိုက္တယ္...ေခါက္ကုလားထုိင္က မခိုင္ေတာ့ အရွိန္လြန္ျပီး ....... ဖန္ေရခ်ိဳင့္ေလးက တစစီ..... အေမ့ရုိက္ခ်က္ေအာက္မွာ သမီးေလးရဲ. အသဲေလးလဲ တစစီ.....ေၾကကဲြ.....ဖန္ဆူးေလး တစ စိုက္စူးခဲ့ေပါ့။

ဒုတိယဆူး....ထံုေပေပနဲ. လက္ပိုက္ရပ္ေနတဲ့ ၁၆-ႏွစ္အရြယ္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္... အေမက လက္ညိႈးထုိးျပီး ဆူေနတယ္.... စကားတစ္ခြန္းအဆံုး ေကာင္မေလး မ်က္လံုးေတြ ျပာေ၀သြားတယ္... နားႏွစ္ဖက္စလံုး ပူထူသြားခဲ့ရ... မၾကား၀ံ့တဲ့ စကားတစ္ခြန္း.... ေျပာရက္ေလျခင္း.... အထင္ေသးရက္ေလျခင္း၊ ကိုယ့္သမီးတေယာက္လံုး အေၾကာင္းကို ေမေမ တကယ္ နားမလည္ဘူးတဲ့လား.... ေမးခြန္းမ်ားစြာ နာက်ည္းမႈမ်ားစြာနဲ. .... စကားလံုးေတြနဲ. ေမေမ့ စူးေစခဲ့တဲ့ဆူးေတြ.....

တတိယဆူး........ ေမေမ သမီး ကေလးေတြ မ်က္နွာျမင္တဲ့အခါတိုင္း ေဆးရံုကို တခါေလာက္သာ ခဏတျဖဳတ္ ဧည့္သြားဧည့္လာ....။ သမီးမေက်နပ္ခဲ့ပါဘူး ေမေမ။

စတုတၳဆူး......သမီး ေမေမ့သားေတြနဲ.ဆို ေနာက္မွာပဲ ေနခဲ့ေပမယ့္ သမီးလိုအပ္လို. ေတာင္းခဲ့တဲ့ ပစၥည္းတခု (အဖိုးတန္ လက္၀တ္ရတနာေတြ မဟုတ္ဘူးေနာ္) ကို သမီးကို မေပးပဲ မေတာင္းခဲ့တဲ့ ေခြ်းမေလးကို ေပးခဲ့တာကို သမီး ရင္နာခဲ့ရတာကို ၀န္ခံပါတယ္... သမီး သူမ်ားကို မနာလို မေက်နပ္ မျဖစ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္. .


....ဆူး.... သမီးကို ေမြးရတာ အနာဆံုးတဲ့လားေမေမ.... ေမြးျပီးျပီးခ်င္း သမီးမ်က္နွာကိုေတာင္ မၾကည့္ခ်င္ဘူးတဲ့... နာလြန္းလို.လား ေမေမရယ္.... ငယ္ငယ္ထဲက ရင္းနွီးေနတဲ့ ဒီလိုေျပာသံေတြၾကားမွာ မ်က္နွာငယ္ခဲ့ရတဲ့ သမီးပါ.. ကိုယ့္အျပစ္မဟုတ္ေပမယ့္ ကိုယ့္အမွားလားလို. ဘာေၾကာင့္ သမီးခံစားေနခဲ့မိတာလဲ...

......ဆူး.......------ ကေလးတဲ့... ဘာျဖစ္လို. သမီးကို ႏွိမ့္ခ် ခ်င္ရတာလဲ....ရွက္တတ္ နာက်င္တတ္ အမွတ္သည္းေျခၾကီးတဲ့ သမီးအေၾကာင္းကို မိဘေတြ ဘာလို.မသိရတာလဲ...

....ဆူး...... ဆယ္တန္းကို ေျခေခ်ာ္လက္ေခ်ာ္ျဖစ္သြားခဲ့တဲ့ သမီးကို အားမေပးရံုမက ဆယ္တန္းေတာင္ေအာင္ေအာင္ မေျဖနိုင္တဲ့..... ဘယ္ေနရာမွ အသံုးမက်တဲ့ ........... တဲ့...........တဲ့..........တဲ့။ နာမ၀ိေသသနေပါင္းမ်ားစြာေအာက္မွာ...... သမီးျပားျပား၀ပ္ ...။ ဒါေပမယ့္.. လက္သီးကိုတင္းတင္းဆုပ္၊ အံတင္းတင္းၾကိတ္၊ စာက်က္တိုင္း ..... နာၾကင္မႈေတြကို တြန္းအားေတြ ျဖစ္ေစခဲ့...။ ဒါေပမယ့္... နုသူမို. နာလွတယ္္။ ယံုၾကည္စိတ္ေတြေပ်ာက္ဆံုး သံသယစိတ္ေတြ ျဖစ္ေစခဲ့တဲ့ဆူး.....

...ဆူးနီနီ...

.....ဆူးခြ်န္ခြ်န္....

....ဆူးထက္ထက္...

သမီး ဒီဆူးေတြ စူးေနခဲ့တာၾကာပါျပီ။ အခုေတာ့ နာၾကင္မႈမွ လြတ္ေျမာက္ေတာ့မယ္ထင္ပါတယ္။ ေမ့တယ္ဆိုတာ ေမ့ပစ္ခ်င္တုိင္းရနိုင္တာမဟုတ္ေပမယ့္။ memory ထဲမွာ မွတ္မိတာေတြကို deleteလုပ္ purge လုပ္လို.ရတာမ်ိဳး မဟုတ္ေပမယ့္.... မပြားမ်ားျခင္းျဖင့္၊ ျဖစ္ပ်က္ျမင္ေအာင္ ၾကည့္ျခင္းနဲ့ သမီးေမ့ေပ်ာက္လုိက္ပါရေစေမေမ။

ဘာေတြေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္။ သမီးကို ေမြးေပးခဲ့တဲ့အတြက္၊ သမီးကို လူျဖစ္ေအာင္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ့တဲ့အတြက္၊ သမီးကို ဘ၀ရဲ. အႏွစ္သာရ သိေစခဲ့တဲ့ ဘ၀ကို ေပးခဲ့တဲ့အတြက္၊ အဖိုးမျဖတ္နိုင္တဲ့ သံသရာလြတ္လမ္းကို ေမေမတို. လမ္းျပခဲ့တာမဟုတ္ေပမယ့္ ဒီလမ္းေၾကာင္းကို သိေစနို္င္တဲ့ လူ.ဘ၀ေလးမွာနားခုိခြင့္ ေပးခဲ့တဲ့အတြက္ ေမေမ့ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ သံသရာမွာ တခါတေခါက္ေတြ.ၾကဆံုၾကရတာပါပဲ။ ရင္းနီွးကြ်မ္း၀င္မႈဆိုတာကလည္း ဘ၀အဆက္ဆက္က ေရစက္နဲ.လည္း သက္ဆိုင္တယ္ဆိုတာ သမီးသိပါျပီ။ ခ်စ္ခင္ျခင္းခံရတာ မခံရတာကလည္း သမီးရဲ.ကုသိုလ္နဲ.၊ သမီးရဲ. လုပ္ရပ္နဲ.လည္း ဆိုင္တယ္ဆိုတာကိုလည္း သမီးနားလည္ပါျပီ။ အကုန္လံုးဟာ အေၾကာင္းအက်ိဳးနဲ. မကင္းနိုင္သလို၊ ကိုယ္စိုက္တဲ့အတိုင္းပဲ အသီးအပြင့္ေတြကို ကိုယ္ခံစားခြင့္ရမယ္ဆိုတာလည္း သေဘာေပါက္ပါျပီ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း အျပစ္တင္စရာမလုိသလို ဘယ္သူ.အျပစ္မွလည္းမဟုတ္ပါဘူး။ လက္ရွိပစၥဳပၸန္အခ်ိန္ေလးမွာပဲ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားျပီး ေနထို္င္သြားေတာ့ပါမယ္ေမေမ...။ အရင္က အေမဆိုတာ အမွားကင္းရမယ္။ မွ်တမႈရွိရမယ္လို. နတ္သမီးပံုျပင္ထဲက အေမမ်ိဳးကို သမီးေမွ်ာ္လင့္ခဲ့မိတာကိုး..... တကယ္တမ္း သမီးကိုယ္တုိင္ အေမျဖစ္ေတာ့မွ သမီးလည္း အမွားမကင္းတဲ့၊ မမွ်တတဲ့ အေမျဖစ္ေနျပီထင္ပါရဲ.ေလ.....။

+ + + + + + + + + +


က်မ ေဒါသေတြက သားၾကီးကိုယ္ေပၚမွာ အရိႈးရာ မ်ားစြာထင္ေစခဲ့တယ္....။ ဒါေပမယ့္ ရပ္လို.မရနိုင္ဘူး..။ သူ ဒီလိုလုပ္ေနတာၾကာျပီ.... ငါတကယ္လုပ္မယ္မွန္းသိရက္နဲ...ငါ့ကိုစမ္းတာ...ငါ့ကို တမင္စိတ္ဆိုးေအာင္ တမင့္ကို လုပ္ေနတာ.. ေတြးရင္းေတြးရင္း `ငါ´ေတြထပ္ျပီးရင္း ထပ္ေပၚလာ..ေဒါသေတြ အလိပ္လုိက္ထြက္လာ.... ငုိေနတာကိုလည္း မသနားနိုင္။ သူ ဒီလို ဟန္ေဆာင္ေနက်ပဲ...။ ဘယ္လိုမွ လုပ္လို.မရ။ ေခ်ာ့ေျပာလဲ မရ။ ေခ်ာက္ေျပာလည္းမရ။ ရိုက္လို.လည္း အသားသာနာ။ အေမလည္း အသဲနာလွပါျပီ။ ဘာျဖစ္လို.မ်ား ဒီေလာက္ေတာင္ ဆိုး၀ါးသြားရသလဲ။ အငယ္ေလးနွစ္ေယာက္ကို မနာလိုျဖစ္ရင္း ကေလးေတြနဲ.တန္းတူ အခြင့္ထူးခံခ်င္ရဲ.။ ကေလးမို.လည္း မညွာ၊ လုပ္လိုက္ျပန္သည္။ လုလို္က္ျပန္သည္။ သူရွိရင္ ကေလးေတြ ငုိရင္ ငုိ၊ မငို္ရင္ ေအာ္မယ္။ အေမက အလုပ္သာ ၾကံဳးလုပ္လိုက္ခ်င္သည္။ ဒီလို ေအာ္ဟစ္ငိုယို ရန္ျဖစ္ေနသည္ကိုေတာ့ သည္းမခံနိုင္။ ေဒါသထြက္တာ မေကာင္းမွန္းလည္း သိတယ္။ နည္းပါးေအာင္ က်င့္လို.ကိုမရ။ ေမတၱာပြား...။ မရ..။ က်မလည္း စိတ္ညစ္သည္။ ေမာသည္။ သူတို.နဲ.ဆို က်မ သည္းခံနိုင္စြမ္းအား ေအာက္ဆံုးနီးပါး....။ တေန.တေန. ဒီအသံေတြခ်ည္းပဲ ၾကားေနရေတာ့ ရူးခ်င္လာသည္။

အခုလည္း သူ ေက်ာင္းကစာေတြ ေရးမလာ.။ က်က္စရာစာလည္းမရွိ။ က်က္ဖို.စာအုပ္ေပးေတာ့လည္း ဟိုနားထား၊ သည္နားထားနဲ.ေပ်ာက္ျပန္။ ေျပာရင္ေတာ့ စာက်က္ေနပါတယ္ ေမေမ။ ပထ၀ီ ေျမပံုဆဲြေနပါတယ္ေမေမ နဲ..... အခု က်မအားလို. စာလာျပန္ခိုင္းေတာ့ သူျပန္ေနတဲ့စာက အရင္ ႏွစ္လေလာက္ကစာေတြ... ပံုဆဲြတာျပ ဆိုေတာ့လည္း ဟိုလိုလို ဒီလိုလို...။ ကဲ .... စာအုပ္ယူလာခဲ့ဆိုေတာ့ ေပ်ာက္ေနျပန္။ အခုမွ ဟုိလွန္ သည္လွန္...။ ေဒါသကထိန္းလို.မရေတာ့...။ ဆရာေတာ္ေတြေျပာတဲ့ ေဒါသကို အစာေကြ်းတာကိုလည္း သတိမရေတာ့။ လာစမ္းဆိုျပီး တီးလိုက္တာ... မျပီးနိုင္ေတာ့တဲ့ ရိုက္ခ်က္ေတြၾကားမွာ ရိႈက္သံ၊ ေအာ္သံေတြ။ ေမာလာျပီ။

`ကဲ ေျပာစမ္းပါဦး... နင့္ကို ဘယ္လိုေျပာမွ ရမွာလဲ..´

ေပေစာင္းေစာင္းေမာ့ၾကည့္သည္။

`ကဲ... ေျပာေလ။ ဘယ္လိုလုပ္မွ ရမွာလဲ။ နင္မွတ္မိမွာလဲ´

က်မကို မ၀ံ့မရဲ ၾကည့္ျပန္သည္။
ေဒါသကအရွိန္မေသေသး။ ဘာမဟုတ္တာေတြ ေျပာဦးမလဲ ဟု ေမွ်ာ္လင့္ေနဆဲ.....

`ေမေမ ခ်စ္မွ.....´ မပြင့္တပြင့္သူေျပာေတာ့.

က်မ လန္.ဖ်တ္သြားရျပီ။ သားၾကီးရင္မွာ စူးေနတဲ့ ဆူး .. က်မကို စူးသြားခဲ့ျပီ။

သားၾကီးကို ေပြ.ဖက္ျပီး က်မ မ်က္ရည္က်မိသည္။ သားၾကီးကို က်မဆူးစူးေစခဲ့ျပီေကာ။

`သားၾကီးကို ေမေမ မခ်စ္ဘူးလို. ဘာျဖစ္လို.ထင္ရတာလဲ။ သားၾကီးကို ေမေမခ်စ္တာေပါ့´ ။

သည္စကားကိုပဲ ထပ္ခါထပ္ခါေရရြတ္ရင္း က်မ မ်က္ရည္ေတြေတြက်ေနမိသည္။ သံုးနွစ္သမီးအရြယ္က စူးခဲ့တဲ့ဆူး.. အခုထိ အမာရြတ္ မေပ်ာက္ခ်င္ေသး။ က်မ ဘာျဖစ္လုိ. ကေလးကို အနာတရျဖစ္ေအာင္လုပ္မိပါလိမ့္...။ က်မရဲ. အားမလုိအားမရမႈေတြက သားၾကီးကို ထိခုိက္နာက်င္ေစခဲ့ျပီပဲ။ မျဖစ္ေစရေတာ့ပါဘူး။ ေမေမေၾကာင့္စူးေနတဲ့ သားၾကီးရင္ထဲက ဆူးေတြ ေမေမလို နွစ္ခ်ိဳ.ဆူး မျဖစ္ေစရပါဘူး။ မိဘေတြလည္းမွားတတ္ပါတယ္။ မွန္ေအာင္ၾကိဳးစားရင္းနဲ.ကို အမွားေတြ လုပ္ေနတတ္တဲ့ ပုထုဇဥ္လူသားေတြပဲေလ... ။ သားလည္း ၾကီးလာတဲ့အခါက်ရင္ နားလည္ေပးနိုင္မယ္လို. ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ေလ။ ေမေမတို.သားၾကီးကို နာက်င္ေစတာေတြ ရွိခဲ့လည္း ေစတနာမွန္နဲ. မွားခဲ့တာေတြပါ။ သားၾကီးကို ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ ေစတနာေလးတစ္ခုေၾကာင့္ဆိုတာကိုေတာ့..........။ ။



No comments: