Wednesday, August 6, 2008

ေရႊခဲ ေပးခဲ့တဲ့ သင္ခန္းစာ

ဟုိတေန႔က ေရႊခဲ ေလွာင္အိမ္တံခါးကို ဖြင့္ၿပီး ပ်ံထြက္သြားပါၿပီ..။

သူ႕ကို ေဖေဖတို႕ ခရီးထြက္ခဲ့တဲ့ နယ္ၿမိဳ႕ကေလးတျမိဳ႕က ေခၚလာခဲ့တာပါ။ ေတာင္ပံေတြျဖတ္ထားလို႔ ေကာင္းေကာင္း မပ်ံနုိင္ပါဘူး။ ေရႊခဲက လည္တယ္၊ စြာတယ္။ သူ ႏႈတ္သီးနဲ႔ ေတြ႕ကရာ အကုန္ေလွ်ာက္ဆိတ္လို႔ ေမေမက ဆူပါတယ္။ သူ အမိႈက္ေတြ ေလွ်ာက္ဖြလို႔ ေဖေဖက သူ႔ကို လွမ္းေအာ္ေနသံေတြလည္း ၾကားေနရတတ္ပါတယ္။ သူ႕ကို ေလွာင္အိမ္က ထုတ္ေပးလိုက္ရင္ အပ္ခ်ဳပ္စက္ ေအာက္က အတန္းေပၚတက္ေနပါတယ္။ ပန္းသီး အူတိုင္ဆို သိပ္ၾကိဳက္ပါတယ္။ ေမေမကလည္း ေရႊခဲ ႀကိဳက္တတ္တဲ့ ကီလို မာလကာသီးေတြ ေစ်းက ၀ယ္လာၿပီး ေကြ်းရေလ့ရွိပါတယ္။ အဖုိးအဖြားေတြက ေျမးေတြ လာလည္လို႔ မုန္႔ေကြ်းဖိုို႔ မုန္႔ဗူး ဖြင့္သံၾကားရင္ ေရာက္တဲ့ ေနရာက အေျပးလာပါတယ္။ သူ႕ေ၀စု ေပးရပါတယ္။ ေရာက္ကာစက နုိင္ငံျခားမုန္႔ေတြ စားရလုိ႔ သေဘာေတြ က်ေနပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း မုန့္ေတာင္မွ သၾကားပါတဲ့မုန္႔ ခရင္မ္ပါတဲ့မုန္႔မွ ေရြးစားပါေတာ့တယ္။ မုန္႔ကို ေျခနဲ႔ကိုင္ၿပီး အဲဒီ ခရင္မ္ေတြ သၾကားေတြကို နႈတ္သီးနဲ႔ ေကာ္ျပီးစားတတ္ပါတယ္။ သူ႔ကို ဆူရင္ ေတာက္ ေခါက္ပါတယ္။ က်မတို႔ကလည္း အထိမခံ စြာလြန္းတဲ့သူကို မခံခ်င္ေအာင္ စတတ္ပါတယ္။

က်မ သားၾကီးက အဖိုးအဖြားေတြနဲ႔ အိပ္တာပါ..။ ေရႊခဲ အနဲအက်ဥ္း အသံေတြ လိုက္တု တတ္ လုပ္တတ္မွန္း သိေပမယ့္ သူ႕ကို အခ်ိန္ေပးၿပီး မသင္ေပးမိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ မိုးဟန္၊ မိုးဟန္ နဲ႔ သားၾကီး နာမယ္ေတြ ေခၚေတာ့ အကုန္လံုး အံ့အားသင့္ၿပီး သားႀကီးကေတာ့ သေဘာေတြက်လို႔..။ အငယ္ ႏွစ္ေယာက္က ေရႊခဲ သူတို႔ကုိ မေခၚလို႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၿပီး တခ်ိန္လံုးေခၚခုိင္းေနေပမယ့္ တခါမွ မေခၚခဲ့ပါဘူး။ သားႀကီးကို ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အဖုိးအဖြားေတြ အေမအေဖေတြ တေၾကာ္ေၾကာ္ ေအာ္ေနရတယ္ဆိုတာ ေရႊခဲေတာင္ အလြတ္ရလို႔...။

ေနာက္ေတာ့ ေရႊခဲရဲ႔ အျဖတ္ခံထားရတဲ့ အေတာင္ေတြက ျပန္ရွည္လာေတာ့ အိမ္ထဲမွာပဲ ဟိုပ်ံ သည္ပ်ံ ပ်ံပါေတာ့တယ္..။ ေတာင္ပံညွပ္ဖို႔ကိုလည္း ဘယ္သူမွ မလုပ္၀့ံေတာ့ သူ႕ကို ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲမွာ အထည့္မ်ားလာပါေတာ့တယ္..။ ေနာက္ပိုင္း ဒီးဒီးဆိုတဲ့ ေခြးတစ္ေကာင္ အိမ္ထဲေရာက္လာတာက စၿပီး ေရႊခဲ ပိုအေနက်ံဳ႔လာပါေတာ့တယ္..။ အကုန္လံုးကလည္း မိုးလင္းက မိုးခ်ဳပ္ အိမ္မွာ ရွိမေနတတ္ေတာ့ သူ႕ကို ထုတ္ရ၊ ထည့္ရတာကို ေမေမတစ္ေယာက္တည္း မလုပ္နု္ိင္ပါဘူး။ သူ႕ခမ်ာလည္း ေညာင္းရွာေရာ့မယ္..။ ေျခေထာက္ကို ဆန္႔ ေတာင္ပံကားၿပီး တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ ေလွာင္အိမ္တြင္းမွာပဲ လုပ္ေနတတ္ရွာပါတယ္။ က်မတို႔လည္း မၾကည့္ရက္ေတာ့ လႊတ္လိုက္ဖို႔ ေျပာေတာ့လည္း ေဖေဖက အျပင္မွာ မလည္မ၀ယ္နဲ႔ ေသသြားမွာ စိုး..။

အခုတေလာ ေရႊခဲ အသံ သိပ္မထြက္ေတာ့ပါဘူး။ အေကာင္ကလည္း ႀကီးလာ၊ ေတာင္ပံကလည္း ရွည္လာဆိုေတာ့ သူ႔အိမ္ကေလးက သူ႔အတြက္ သိပ္က်ဥ္းေနပါလိမ့္မယ္။ တဖ်တ္ဖ်တ္ အသံေတြ ခတ္ၿပီး ဆႏၵျပေပမယ့္လည္း လူေတြက နားညည္းတာကလဲြလို႔ သိပ္ကရုမစို္က္ၾကပါဘူး။ သိပ္ၿပီး အေနွာင့္အယွက္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေရႊခဲကို တုတ္ျပၿပီး ဆူပူ ၾကိမ္းေမာင္းပါမယ္။ သူ႕ လြတ္လပ္ခြင့္ကို ေတာင္းဆုိလို႔မရေတာ့ပါဘူး..။ သေဘာေပါက္လာတဲ့ ေရႊခဲက ေလွာင္ခ်ိဳင္႔က တံခါးကို ဖြင့္တတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနတတ္ပါတယ္။ သားႀကီးက ထြက္သြားမွာစိုးလို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ တံခါးကို ကရုတစို္က္ပိတ္ပါတယ္။ တခါနဲ႔မရေတာ့ ႏွစ္ခါ၊ ႏွစ္ခါ မရေတာ့ အခါခါ။ သူ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ႀကိဳးစားခဲ့ရသလဲမသိ။ အခုေတာ့ ေအာင္ျမင္ လြတ္ေျမာက္သြားခဲ့ပါၿပီ။

သတၱ၀ါေတြေတာင္ ကိုုယ့္လြတ္ေျမာက္မႈကို ေတာင္းဆို ဆႏၵျပရံုနဲ႔ မရဘူးဆိုတာ သေဘာေပါက္ပါေသးတယ္။ အိမ္ကလူေတြကေတာ့ ေရႊခဲတစ္ေကာင္ မလည္မ၀ယ္နဲ႔ ဒုကၡေရာက္ေနမွာ စိုးေနပါတယ္။ က်မကေတာ့ ေရႊခဲကို အားေပးပါတယ္။ သြား ေရႊခဲေရ...သြားေတာ့ေနာ္... ကိုယ့္လြတ္လပ္မႈကို ကိုယ္တိုင္ ဖန္တီးယူသြားနုိင္တဲ့အတြက္ ၀မ္းသာပါတယ္..။ ေရႊခဲလိုပဲ က်မတို႔လူသားေတြလည္း ကုိယ့္လြတ္ေျမာက္မႈကို ကိုယ္ဖာသာ ရွာေဖြဖန္တီးယူသင့္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အႏၱိမလြတ္ေျမာက္တဲ့ အထိေပါ့...။

No comments: