Tuesday, August 19, 2008

အလဲြမ်ားနွင့္ က်မတို႔ဘ၀

က်မ ေဖေဖ့ဆီက ဘုိကေလးသတင္းေတြ ၾကားရပါတယ္။ သူတို႔အဖြဲ႔က လယ္သမားေတြကို ထြန္စက္ေတြလွဴၾကတာနဲ႔ ေနာက္ဆက္တဲြ ဇာတ္လမ္းေတြေပ့ါ။ ထြန္စက္ေတြ လွဴေပးမယ့္ သူတို႔ေတြ ကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္ မသံုးတတ္ၾကေတာ့ ရယ္စရာ ဟာသေတြ အေနနဲ႔ ျပန္ေျပာတာ ၾကားရတာပါ။ စက္ကို တက္ေမာင္းေတာ့ ေရွ႕မသြားပဲ ေနာက္ျပန္ဆုတ္သြားတာ၊ ထြန္စက္က တအားေျပးေတာ့ ထိန္းမရတာနဲ႔ လူက ခုန္ခ် ဆင္းရစ္ခဲ႔ရတာ၊ တခါ ဘရိတ္အုပ္လုိက္လို႔ အေပၚကေန ဂြ်မ္းျပန္က်တာ.. အုိ.. စံုလို႔ပါပဲ။ ရယ္လည္း ရယ္မိပါတယ္။ ျပီး ... က်မ တို႔ တုိင္းျပည္မွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ႔ဟာက ဟို ဟာသကား GOD MUST BE CRAZY ထဲကလုိ ျဖစ္ေနပါေပါ့လား လို႔ ေတြးမိျပန္ေတာ့ စိတ္မေကာင္းဘူး။

လြန္ခဲ့တဲ႔ ဆယ္နွစ္ေက်ာ္က က်မ ျပည္ပကို ပထမဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္ ေရာက္္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ က်မ အလုပ္လုပ္ခဲ႔တဲ႔ ေနရာက ျမိဳ.ေတာ္မဟုတ္ပါဘူး။ အလုပ္လုပ္ခဲ႔တဲ႔ စက္ရံုက လူေတြကလည္း သူတို.အေျပာအရ ေတာသားေတြပါပဲ။ သူတို႔ စက္ပစၥည္းေတြ ေကာင္းေကာင္းႏိႈက္တတ္တယ္။ ေမာ္ေတာ္ဆုိင္ကယ္ကိုယ္စီနီးပါးပိုင္ဆုိင္ၿပီး သူတို႔ စက္အေၾကာင္းသူတို႔ ေကာင္းေကာင္းသိၾကပါတယ္။ က်မတို႔ စက္ရံုက အနီးဆံုးၿမိဳ.နဲ႕ကို နာရီ၀က္ေလာက္ ေ၀းပါတယ္။ စက္ရံုကို ေစ်းလာေရာင္းတဲ႔ အမ်ိဳးသမီးေတြက pick-up ကားေတြကိုယ္တိုင္ေမာင္းလို႔ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ကအစ အသားငါး မ်ိဳးစံု တင္လို႔ လာေရာင္းၾကပါတယ္။ တခါတခါ ကားပ်က္ရင္ ကိုယ္တုိင္ႏိႈက္ခြ်တ္လို႔.....။ ဘုရားစူး.. ဘီအီးဘဲြ႔လက္မွတ္ကို က်မတို႔ ႒ာနမွႈး ကိုယ္တုိင္ေပးအပ္ျခင္းခံခဲ႔ရတဲ႔ က်မ အင္ဂ်င္နီယာပါ...။... air compressor ဘယ္လို ဖြင့္ရမွန္းမသိလို႔ ခြင့္ယူသြားတဲ႔ တာ၀န္ခံ အင္ဂ်င္နီယာဆီ လွမ္းဖုန္းဆက္ေမးခဲ႔ရေသးတယ္။ ေတာ္ေသးတယ္..။ ဗမာအခ်င္းခ်င္းမို႔ နားလည္ရွာလို႔... (ကိုယ္ည႔႔ံတာ ကိုယ္၀န္ခံတာပါ၊ ေတာ္ၾကာ ၀န္ႀကီးၾကားသြားရင္ ဘဲြ႔ျပန္သိမ္းသြားဦးမယ္)။

ရံုးမွာ သံုးတဲ႔ coffee-maker ကို ဘယ္နားေရထည္႔ရမယ္မွန္းမသိလို႔ pot ထဲေရေတြ အျပည့္ထည္႔လိုက္မိလို႔ ထုိင္းမန္ေနဂ်ာက... ဟဲ႔... နင့္ေကာ္ဖီကလည္း ေပါ့လိုိက္တာ ေျပာေတာ့ က်မတို႔ေတြ ၾကိတ္ရီခဲ႔ၾကဖူးတယ္။ (အဲဒါ က်မ လုပ္တာမဟုတ္)..... ဘန္ေကာက္ေရာက္ခါစ Automatic Telling Machine ဆိုတာ ေဗဒင္ေဟာတဲ႔စက္လို႔ ထင္ဖူးတဲ႔ သူေတြ ရွိခဲ႔တယ္.. တကယ္..တကယ္။ အငွားကားေတြေတာင္မွ တံခါးေတြပိတ္၊ ေလေအးစက္ဖြင့္ေမာင္းလို႔ တအံ့တၾသေတြ ျဖစ္တဲ႔သူက ျဖစ္ေပါ့။ အဲဒါ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ဆယ္ႏွစ္က ထို္င္းနုိင္ငံေနာ္...။

စေန တနဂၤေႏြေတြမွာ ကေလးေတြ remote controlနဲ႔ ကားေလးေတြ ၿပိဳင္တဲ့ ေနရာေတြ ရွိပါတယ္။ shopping center ရဲ႔ အေပၚဆံုးထပ္မွာ ကေလးေတြ ကားေျပးကြင္း အႀကီးႀကီးေတြ ရွိပါတယ္။ ၇-ႏွစ္ ၈-ႏွစ္ အရြယ္ကေန ၁၃-၁၄ ႏွစ္ေလာက္အထိ ကေလးေတြ လာေဆာ့တတ္ၾကပါတယ္။ သူတို႔ရဲ. kits ေလးေတြလည္း ကိုယ္စီပါတယ္။ သူတို႔ကားေလးေတြ ကြင္းထဲမွာ ေမာင္းၾကည့္တယ္။ ဘာလုိသလဲ ၾကည့္ၿပီး လုိအပ္တာ သူတို.ဖာသာ fix လုပ္ၾကတယ္။ သူတုိ႔ကို ကူညီတဲ႔ လူႀကီးတစ္ေယာက္ ႏွစ္ေယာက္လည္း ရွိတယ္။ သူတို႔လုိအပ္တဲ႔ အပိုပစၥည္းေတြကို အဲဒီေနရာမွာပဲ လြယ္လြယ္ကူကူ ေစ်းသက္သက္သာသာ (မုန္.ဖိုးေလာက္နဲ႔) ရတတ္ၾကတယ္။ သူတို႔ေဆာ့ေနၾကတယ္လို႔ကို က်မ မ်က္စိထဲ မျမင္ေတာ့ဘူး။ သူတို႔ေတြ သင္ယူေနၾကတာ.. ။ အဲဒီကေလးေတြက လူကံုထံအသိုင္းအ၀ုိင္းက ကေလးငယ္ေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒါ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ဆယ္ႏွစ္က ထုိင္းနုိင္ငံမွာ...။


ၿပီးခဲ႔တဲ႔ ငါးႏွစ္ေလာက္က ထင္ပါရဲ႔..။ ရန္ကုန္ၿမိဳ.ရဲ႕ Blazon shopping centre မွာ အဲဒီလိုကားမ်ိဴးေလးေတြနဲ႔ ကားေျပးကြင္း ခပ္ေသးေသး ေတြ.လုိက္တယ္။ ခဏပါပဲ... ျပန္ေပ်ာက္သြားတယ္.။ ကားေလးေတြ ကလည္း ေစ်းႀကီး၊ အပိုပစၥည္းကလည္း ေစ်းၾကီး... အေထာက္အကူ ျပဳေပးမဲ႔ သူေတြလည္း မရွိ။ ေလ႔လာသင္ယူလို႔ေတာ႔ ရပါလိမ့္မယ္ ။ တႏွစ္ကေတာ့ ILBC The first ILBC science fair 2007 လုပ္တယ္တဲ႔...။ သိပၸံပညာကို အားေပးတာေတာ့ ေက်းဇူးတင္စရာပါ။ something is better than nothing ဆိုသလုိပဲေပါ့ေနာ္..။ ဘာမွ မရွိတာထက္စာရင္ေတာ့..။

က်မတုိ႔ မႏွစ္က ဘန္ေကာက္က ျပန္လာေတာ့ ကေလးေတြ အတြက္ remote control နဲ႔ ဟယ္လီေကာ့ပတာေလးကို ၀ယ္လာခဲ႔ပါတယ္။ ေလဆိပ္ေရာက္ေတာ့ စစ္ပါေလေရာ....။ remote control နဲ႔ ကေလး ကစားစရာေတာင္ မသယ္ရဘူးဆုိပဲ..။

မေန႔က က်မသားႀကီး သူတို႔ ေျခာက္တန္းက ပံုကို အေမ႔လာဆဲြခုိင္းေနတယ္။ သူေသေသခ်ာခ်ာမျမင္ရလို႔တဲ႔။ ဖတ္စာအုပ္က reader's digest စာအုပ္ အရြယ္။ စာရြက္က ျမန္မာေက်ာင္းသံုးစာအုပ္သံုး စာရြက္..။ ပံုက ေသးၿပီး မကဲြျပားတဲ႔ၾကား စာေတြနဲ႔ေရာလို႔..။ ဒါနဲ႔ သားႀကီးကိုေမးလုိက္မိတယ္...။ မင္းတုိ႔ဆရာမ သင္ပုန္းေပၚမွာ ပံုဆဲြျပေတာ့ မကူးဘူးလားဆိုေတာ့... ဆရာမက မဆဲြျပဘူး.. ပံုဆဲြဖုိ႔ တစ္ရြက္ခ်န္ခဲ႔လုိ႔ပဲ ေျပာတယ္တဲ႔။ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ မွန္ဘီလူးနဲ႔ ၾကည့္ရမလုိလို....။ ဒါနဲ႔ အင္တာနက္ထဲမွာ ရွာ။ တန္းစီၿပီးထြက္လာလိုက္တာ...။ အဲဒီထဲက ေရြးၿပီး သင့္မယ္ထင္တဲ႔ ပံုေလးကို ပရင့္ေအာက္ထုတ္ၿပီး သားႀကီးကို ေပးလိုက္ေတာ့ သေဘာေတြက်လို႔....။ ေရာင္စံုနဲ႔ကိုး။

ဟိုတေလာက သူတို႔ေက်ာင္းမွာ ကြန္ပ်ဴတာ သင္ေပးမယ္ဆိုၿပီး ေခၚတယ္တဲ႔။ ဘယ္လုိေခၚသလဲဆုိေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာသံုးတတ္တဲ႔သူ၊ အင္တာနက္ သံုးတတ္တဲ႔သူ အတန္းထဲမွာ ဘယ္သူေတြရွိလဲ ေခၚၿပီး သပ္သပ္သင္ေပးတယ္။ က်မက ေမးလိုက္တယ္။ မင္းတို႔ သိၿပီးသားေတြ ပိုတတ္လာေပမယ့္ လံုး၀ မသိေသးတဲ႔ကေလးေတြကေရာလို႔.....။

တခုခုေတာ့ မွားေနတာပဲ..။ တခုေတာင္ က မယ္ မထင္ပါဘူး။ အလဲြမ်ားႏွင့္ ျမန္မာ... အဲေလ.... အလဲြမ်ားနွင့္ က်မတို႔ဘ၀ လုိ႔႔႔ပဲ ေျပာရေတာ့မယ္ ထင္ပါတယ္ေလ....။ ထားပါေတာ့။ အလဲြေတြ မ်ားလြန္းေတာ့ တေနရာေရာက္ရင္ ျပန္တည့္သြားပါလိမ့္မယ္။ အဲ.... တစ္စစီ မျဖစ္ေသးရင္ေပါ့။

1 comment:

Thinn Nwe Zin said...

ၾကာ ရင္ အလြဲ ေတြ ကို အမွန္ ေတြ လို႕ ထင္ မွာ စိုး ရတယ္