Wednesday, November 19, 2008

ဘေလာဂ္တေစၦေျခာက္ခံရျခင္း။

ဟုိတေန႔ညက က်မ ေတာ္ေတာ္ေမာပန္းစြာနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ လူပန္း၊ စိတ္ပန္းနဲ႔ေပါ့။ ရာသီအေျပာင္းအလဲျဖစ္ေနလို႔ မိသားစုတြင္းမွာလည္း ေနထုိင္မေကာင္းေတြျဖစ္၊ ေဘးပတ္၀န္းက်င္က ၾကားရတဲ႔ သတင္းေတြကလည္း သတင္းေကာင္းေတြက ခပ္နည္းနည္းရယ္။ မီဒီယာေတြထဲက နုိင္ငံတကာသတင္းေတြ ၾကည့္လိုက္.. စီးပြားေရး crisis ေတြက ပိုဆုိးသထက္ဆိုးလာ.. ရာဇ၀တ္မႈေတြ မ်ားျပားလာ.. အလုပ္လက္မဲ႔ေတြ ဒုကၡေရာက္ၾကနဲ႔...။ ျမန္မာျပည္ သတင္းေတြမွာေရာ.... ျမန္မာ့အလင္းတုိ႔ ေၾကးမံုတုိ႔ပဲ ဖတ္ျဖစ္ေတာ့ ငတုိ႔ ဗမာျပည္ႀကီးကေတာ့ ေအးခ်မ္းသာယာလွ်က္ပါပဲ.. ပံုမွန္အတုိင္း ေအးေဆးပါပဲ။

ဟုိေတြးသည္ေတြးနဲ႔ က်မလည္း ေမွးကနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။
က်မတို႔ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ထမင္းေစ႔ေတြ တက္နင္းမိရင္ ထမင္းလံုးတေစၦေျခာက္တယ္လို႔ လူႀကီးေတြက ေျပာေလ႔ရွိၾကတယ္။ က်မလည္း ဘေလာ႔ဂ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မက္ျဖစ္သြားေတာ့ ....

+++++++++++++

အသံေတြၾကားလုိ႔ က်မလန္႔နုိ္းသြားရတယ္(လို႔ ထင္လုိက္တာေပါ့)။ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ က်မကို လာေခၚတာ..တဲ႔။ ထူးဆန္းတာ တစ္ခုက စိတ္ထဲမွာ သိေနသလုိပဲ..။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ဆုိေတာ့ ကဗ်ာေရးလုိ႔တဲ႔။ ၆၅၂ ဆိုတဲ႔ ကဗ်ာဆုိပဲ။ က်မ စဥ္းစားရေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကပ္ေနတယ္။ ရီလည္း ရီခ်င္တယ္။ ငါ ကဗ်ာဆရာမ မွမဟုတ္တာပဲ။ ေနာက္ၿပီး အဲဒီ ဂဏန္းေတြနဲ႔ ကဗ်ာ... နွစ္လံုး၊ သံုးလံုးေရာ.. ေအာင္ဘာေလထီေရာ.. စိတ္မ၀င္စားပါတဲ႔ဟာ... ဒါေပမယ့္ အဲဒီဂဏန္းေတြေတာ့ ရင္းနွီးေနသလိုလို။

အံမယ္..က်မ တုန္လႈပ္မေနတာကိုပဲ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ျပန္အံံ့ၾသေနတယ္.. ဒီကိစၥက သမားရိုးက် ျဖစ္ေလ႔ ျဖစ္ထ ရွိတဲ႔ သေဘာမ်ိဳးလုိ႔ ခံစားေနရတာပါ။ ဒါေပမယ့္ အင္း.. တခုခုေတာ့ မွားေနၿပီ။ ငါ ကဗ်ာကို ေရးေတာင္ မေရးရေသးဘူး။ တခုခုေရးခ်င္စိတ္ေတြေတာ့ ျဖစ္ေနတုန္းပဲ ရွိေသးတာေလ...။ ဘာျဖစ္လုိ႔ပါလိမ္႔..။ က်မ သူ႔ လွမ္းေျပာလုိက္တယ္...။ မွားေနၿပီ ထင္တယ္။ က်မ အဲဒီကဗ်ာ ေရးမလို႔ စိတ္ကူးရံုပဲ ရွိေသးတာ.. ဆုိျပန္ေတာ့... ခင္ဗ်ားမွာ ဘေလာ႔ဂ္တစ္ခု လုပ္ထားတာ ရွိတယ္မဟုတ္လားတဲ႔။ ဟုတ္ကဲ႔။ ဖတ္သြားပါဦးလား ဆုိၿပီး က်မေတာင္ stand-by ျဖစ္ေနတဲ႔ ကြန္ျပဴတာဆီ လက္လွမ္းလိုက္ေတာ့မလုိ႔။ စိတ္ကူးတာက ဂ်ီေတာ့ခ္ကေန အမြန္ကို ရတနာသိုက္ စကား၀ွက္နဲ႔ လွမ္းအေၾကာင္းၾကားမလို႔ေပါ့ေလ။ (ဟဲဟဲ.. အိပ္မက္ထဲဆိုေတာ့ ျဖစ္ခ်င္သလို ျဖစ္ေနေတာ့တာေပါ့..။ )

ဒါေပမယ့္ သူက လည္တယ္...။ အဲဒီ ဘေလာ႔ဂ္စေပါ့ေတြဆီ ခင္ဗ်ားဘယ္္လိုသြားသလဲလို႔ ေမးပါတယ္။ က်မလည္း ဒါမ်ိဳးဆို ေ၀မွ်မယ္ေပါ့...ေအာ္.. ရွင္တုိ႔လည္း ေက်ာ္ ၾကည့္ခ်င္လို႔လား။ က်မ proxy site လိပ္စာ တခ်ိဳ႕ ခ်ေရးေပးလုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ultrasurf ကိုေတာ့ ခ်န္ထားခဲ႔တယ္။ စိတ္ထဲကလည္း .. ဘယ္ရမလဲ ႀကိမ္း၀ါးေနမိေသး။ အေဟး ေဟး။

အဲဒီမွာတင္...အဲဒီ site ေတြက ခင္ဗ်ားတုိ႔လို တုိင္းသူျပည္သားေတြနဲ႔ မသင့္ေတာ္လုိ႔ တားျမစ္ပိတ္ပင္ထားရတာ၊ ပိတ္ထားတယ္ဆုိကတည္းက မသြားရဘူးဆုိတာ နားမလည္ဘူးလား တဲ႔။ က်မလည္း ေခါင္းကုတ္လုိက္မိတယ္..။ ဟုတ္ကဲ႔...က်မလည္း အဲဒါကို နားမလည္နုိင္ဘူးျဖစ္ေနတာ။ ေျပးခုန္ပစ္ၿပိဳင္ပဲြေတြမွာ အတားအဆီးေတြခံထားတာ ရပ္ေစခ်င္လုိ႔မွ မဟုတ္တာပဲ။ အဲဒါကို မထိေအာင္ ခုန္ေက်ာ္လႊားသြားနုိင္တဲ႔ သူက winner ေလ....။ အဲဒီလိုမ်ိဳးေပါ့။ ရွင္တုိ႔က က်မတို႔ကို ဘယ္ေလာက္ေက်ာ္လႊားနုိင္သလဲလို႔ သိခ်င္လို႔ မဟုတ္လား။ တကယ္တမ္း မသြားေစခ်င္ေလာက္ေအာင္ တားျမစ္ပိတ္ပင္ထားေလာက္စရာ ဘာေတြမ်ား ရွိလုိ႔ပါလိမ္႔... က်မျဖင့္ ရွာမေတြ.ေပါင္...လို႔။

ကိိုယ္စိတ္၀င္စားတဲ႔ ရသ စာေလးေတြ.. တရားဓမၼေလးေတြ ဖတ္နာရေအာင္.(ဒါကေတာ့ ၾကားေကာင္းေအာင္ေျပာလုိက္တာ) ...ေနာက္ၿပီး က်မလည္း အယ္ဒီတာေတြ ရွိေနတဲ႔ မဂၢဇင္းေတြမွာဆုိ စာေရးဆရာမျဖစ္ဖို႔ အရည္အခ်င္းမရွိေလေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ႔ဂ္ေပၚမွာ ကိုယ္ပုိင္စာေရးဆရာမေလး ျဖစ္ခ်င္လို႔ ဘေလာ႔ဂ္ေလးတစ္ခု လုပ္ထားတာပါလုိ႔။

က်မ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းရွင္းျပေနတာကို စိတ္မရွည္တဲ႔ ဟန္နဲ႔... အုိဗ်ာ... ကြ်န္ေတာ့္ကို ဘာမွ ေျပာမေနနဲ႔။ ဘေလာ႔ (blog) ဆိုရင္ေတာ့ ဘေလာ႔ (block) ရမွာပဲတဲ႔။ က်မနားထဲမွာေတာ့ ဘေလာ႔ ဘေလာ႔ ဘေလာ႔နဲ႔ မိုးသံေတြလုိလို.. အဲယားကြန္းက ေရေတြက်ေနတဲ႔ အသံေတြလို ၾကားေနရတာပါပဲ။ မ်က္လံုးထဲမွွာလည္း ဘေလာ႔တံုးႀကီးေတြကို ေက်ာ္လႊားေနတဲ႔ အုိလံပစ္အားကစားသမားေတြ ျမင္ေနလို႔။ အင္း..

စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္အုိက္စ ျပဳေနပါၿပီ။ ငါေတာ့ မွားၿပီ လုိ႔အခါခါရြတ္...။ အို..အသင္ေလာက..လုိ႔ပဲ ေၾကြးေၾကာ္ရမလား..သည္ဒြႏၷယာေပၚမွာ.. လုိ႔ပဲ ေရရြတ္ရေတာ့မလား။ သစၥာဆုိဖို႔ကလည္း ... အင္း .. ခုိးေၾကာင္ေက်ာ္ခြ ဘေလာ႔ဂါဆိုေတာ့ သီလကလည္း မစင္ၾကယ္... အာလာဒင္ မီးခြက္ေလးကိုေတာင္ သတိရမိလိုက္ေသး။ ခက္တာက တီခ်ယ္ေဒၚအယ္နီဖြား ဆယ္တန္းနွစ္တုန္းက ဆုခ်ထားတဲ႔ ေရနံဆီမီးခြက္ေလးေတာင္ ဘယ္ေရာက္ေနမွန္းမသိ။ မ်က္စိထဲ အက်ၤ ီအနီ၀တ္ေဘာလံုးသမားကိုလည္း ျမင္ေယာင္ရင္း.... ။ ကိုသန္းလိႈင္ရဲ႕ အနွစ္နွစ္ဆယ္ေတး တပုဒ္ကို ေဆြးေဆြးေျမ႔ေျမ႔ ဆိုေနသံလည္း ၾကားေနရတယ္။ ဒီေလာက္ စိတ္အုိက္ေနတဲ႔ ၾကားထဲကကို... လြန္ခဲ႔တဲ႔ အႏွစ္နွစ္ဆယ္က အနွစ္နွစ္ဆယ္ေတးဆိုတာ အခုေတာ့ အနွစ္ေလးဆယ္ေတး ျဖစ္ရမွာေပါ႔လုိ႔ ေတြးမိေနေသး....။ တင္ဇာေမာ္လားမသိ.. ဆုိေနတဲ႔ ဘာမဆုိ ျဖစ္နုိင္တယ္ တဲ႔... ဘာေတြလဲ.. ျမတ္စြာဘုရား....။

++++++++
ေမေမ.. ေမေမ... ေရေသာက္ခ်င္တယ္.... ေမေမ မီးမီး ေရေသာက္ခ်င္လို႔......
အသံက ေ၀းေနရာကေန တျဖည္းျဖည္း နီးကပ္ ပီျပင္လာတယ္။ သမီးငယ္ အသံ....။ နႈတ္က အသံျပန္ျပဳမိလုိက္ရင္း...။
အင္း.. ဘာလဲ သမီး။
ေမေမ.. မီးမီး ေရဆာလို႔....
သမီးအသံ ေသခ်ာတာနဲ႔.... ကမန္းကတန္း လူးလဲ ၿပီး ျမန္ျမန္ ထလုိက္ရတယ္... ေတာ္ၾကာ ျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားမွျဖင့္.. ခုနအိပ္မက္ အခန္းဆက္..ထပ္မက္ေနရင္ ျပႆနာ.... သမီးငယ္ကို ေရမေပးခင္.. အရင္ ေရတစ္ခြက္ကို တဂြတ္ဂြတ္နဲ႔ ေသာက္ပစ္လုိက္ရတယ္။
အမေလး.. ေလး .... ငါ့သမီးေလး နႈိးေပလုိ႔ေပါ႔.........။

6 comments:

ThuHninSee said...

သွ်ီရဲ႔ ဂႏၵာရီ..သီခ်င္းေလးလိုေပါ႔။

:P

sin dan lar said...

ဘာမဆိုျဖစ္ႏိုင္တယ္ တဲ့လား
ဒီပို့စ္ေလး အရမ္းၾကိဳက္တယ္

သက္ေ၀ said...

ရည္ရည္လည္လည္မိုက္တယ္ကြာ...
ဘာမဆို ျဖစ္ႏိုင္တယ္ တဲ့လာ...
အတူတူလက္ခ်င္း ခိုင္ခိုင္ၿမဲၿမဲတြဲလို ့ ၾကိဳးစားၾကတာေပါ့ေနာ္...

sonata-cantata said...

က်မ နားလည္တဲ့ ဘေလာ့ဂါ ေရးတဲ့ tg ေရ..တေစၧေျခာက္ခံလိုက္ရေတာ့...
ပိုနားလည္သြားတယ္
ေက်းဇူး tg

PAUK said...

မသိဂီ ၤ..
ဖတ္သြားပါတယ္...

ဘာမဆို ျဖစ္နိုင္ပါတယ္....

tg.nwai said...

>မြန္ေျပာမွ ျမန္မာအမ္ပီသရီးသြားၿပီးသ်ွီရဲ႕ဂႏၶာရီသြားနားေထာင္လုိက္ရတယ္..:)
>sin dan lar ေရ.. ေက်းဇူးပါ။
>သက္ေ၀ေရ.. ဟုတ္.. အတူတူ လက္ခ်င္းတဲြလုိ႔ေပါ့...
>သီတာေရ.. အဲဒီအတုိင္းပါပဲ.. :P
>ေပါက္ေရ.. လာဖတ္တဲ.အတြက္ ေက်းဇူး...