Saturday, December 13, 2008

သဇင္ အမွတ္တရမ်ား.... မာလကာသီး ငတက္ျပား (ေရးသားသူ..K- မမ)

မာလကာသီး ငတက္ျပား
သိဂႌေရ သဇင္အမွတ္တရအမ်ားႀကီးထဲ ကတစ္ခုေပါ့။

ငါဟာ သဇင္ရဲ့ညေနဆည္းဆာ အလွကို လြမ္းေနသူပါ။ ညေန ၄-နာရီေလာက္က စလို႔ သက္ဝင္လႈပ္ရွားလာတဲ့ သဇင္ဟာ ဧည့္သည္၊ ဧည့္ေမွ်ာ္သူ၊ ေလွ်ာက္ျပန္သံေပး ေျခေအးဝမ္းေယာင္သူေတြေနတဲ့ ပ်ားပန္းခတ္ေနပါေတာ့တယ္။ ဦးေလးႀကီးရဲ႕ ဘယ္သူေရဧည့္သည္ ဘယ္ဝါေရဧည့္သည္ ဆိုတဲ့ဧည့္ေခၚသံ၊ ရယ္ေမာသံ၊ စကားသံေတြနဲ႔ ေဝစည္ေနပါေတာ့တယ္။

ညေနဆို သဇင္ေရွ႕က အဝိုင္းပတ္ပတ္လည္မွာေတာ့ ေနရာလပ္ မရွိေလာက္ေအာင္ပါပဲ။ ဧည့္သည္ရွိတဲ့သူေတြကေတာ့ ဧည့္သည္နဲ႔အတူ၊ ဧည့္သည္မရွိေသးတဲ့သူ (မၾကာခင္ရွိေတာ့မယ္ေလ)၊ ဧည့္သည္မရွိတဲ့သူေတြကေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္တဲ့သူနဲ႔၊ ဝိုင္းဖြဲ႔ထိုင္ၿပီး ေထြရာေလးပါးေျပာလိုက္ ရယ္ေမာလိုက္နဲ႔ ဘဝမွာ အပႈအပင္ကင္းမဲ့စြာ သဇင္ရဲ႕ ဆည္းဆာကိုျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတာပါ။

မ်ားေသာအားျဖင့္ ပထမႏွစ္ေတြဟာ အၿမဲတမ္း ဧည့္သည္ မ႐ွိေသးတဲ့ အတြက္ သူ႔အုပ္စုနဲ႔သူ သူ႔အဖြဲ႔နဲ႔သူ တခါတရံ အေဆာင္ေရွ႕က အဝိုင္းမွာ၊ တခါတရံ အေဆာင္မႈးအခန္းဆီ သြားတဲ့ဝင္ေပါက္မွာထိုင္ၿပီး ေလကန္ခဲ့ၾကတာေပ့ါ။ တစ္ညလံုး ဂူေအာင္းရမွာဆိုေတာ့ ရသေလာက္အခ်ိန္ေလးမွာေတာ့ အျပင္ေလကို တဝႀကီး႐ႈခ်င္ၾကတာ ဓမၼတာပါ။ အေဆာင္ Main တံခါးက မနက္ ၆-နာရီကေန ည ၆-နာရီထိ ဖြင့္ေပမဲ့ အေဆာင္မႈးအခန္းဆီ သြားတဲ့ဝင္ေပါက္ကေတာ့ သူ႔ဧည္သည္လာမွဖြင့္တာပါ။

တစ္ရက္မွာေတာ့ ဧည့္သည္လာလို႔နဲ႔တူပါတယ္ အေဆာင္မႈးအခန္းဆီ သြားတဲ့ ဝင္ေပါက္တံခါး ဖြင့္ထားတယ္။ ငါတို႔အုပ္စုလဲ အဲဒီနားမွာထိုင္ၿပီး ရယ္ေမာဖြဲ႔ေနၾကတာေပါ့။ သိဂႌ(ခရမ္း) တို႔အုပ္စု ေရာက္လာၿပီး ေပါင္းလိုက္ေတာ့ အင္းအားေတာ္ေတာ္ ေတာင့္သြားပါတယ္။ ေတာင္တစ္ေပါက္ ေျမာက္တစ္ေပါက္ ေျပာၾကရင္း မႏၲလာသူ Yellow Sweet က အေဆာင္မႈးအခန္းေရွ႕က မာလကာပင္က မာလကာသီး ဝင္းေနတာ ေတြ႔ခဲ့ေၾကာင္း၊ သူအရမ္းစားခ်င္ေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ စားခ်င္ရင္ခူးစားေပါ့ အေဆာင္မႈး သူ႔ဧည့္သည္နဲ႔ အလုပ္႐ႈပ္ေနမွာ ဝိုင္းၿပီးေျပာၾကနဲ႔ ဆူညံ့ေနတာပါပဲ။ သူ႔ကေတာ့ေျပာပါတယ္ ေၾကာက္တယ္တဲ့။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ငါ႐ဲ႕ဇာတာက ေစာရ ခြင္ထဲေရာက္ေနသလား မသိပါဘူး volunteer ငတက္ျပား ဝင္လုပ္မိပါေရာ။ အခန္းထဲက အရိပ္အေျခေနၾကည့္ၿပီး မာလကာသီး အဝင္းတစ္လံုး သြားခူးခဲ့တယ္။ မာလကာသီးတစ္လံုးကို ႏွစ္အုပ္စု တစ္ေယာက္ တစ္ကိုက္နဲ႔ ဝိုင္းစားလိုက္တာ မာလကာသီးဟာ ပါးစပ္ထဲတင္ေပ်ာက္သြားၿပီး လည္ေခ်ာင္းထဲေတာင္ မေရာက္လိုက္ဘူးနဲ႔တူပါတယ္။ ထပ္ၿပီးေတာင္းဆိုၾကျပန္ေရာ။ ေအာ္... ေျပာဖို႔ေမ့ေနတယ္ အဲဒီရက္မွာ ငါပိုက္ဆံေပးၿပီး သြားတစ္ေခ်ာင္းႏႈတ္ထားလို႔ ဆ႐ာဝန္က တစ္ပါတ္တိတိ အမာမစားပါနဲ႔ဆိုလို႔ မာလကာသီးက ခ်ိဳသလား ခ်ဥ္သလား ခါးသလားဆိုတဲ့ ခေခြး-သံုးလံုးကို မသိခဲ့ရပါဘူး။

လြယ္ရင္သူႂကြယ္ေတာင္ ဘာဆိုလားပဲ သူႂကြယ္မဟုတ္တဲ့ သြားက်ိဳးေလး ငါက ဒုတိယ အႀကိမ္ ငတက္ျပား လုပ္ျပန္ေရာ။ ပထမအႀကိမ္အတိုင္း အ႐ိပ္အေျခၾကည့္ အေျခေနေကာင္းပံု႔ရေတာ့ မာလကားပင္ကိုၾကည့္ အားပါး ပထမအႀကိမ္မွာ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ မျမင္ခဲ့တာ ဒုတိယအႀကိမ္မွာေတာ့ ခူးခ်င္စရာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ဒါနဲ႔ ဘယ္တစ္လံုး ညာတစ္လံုး ခူးအၿပီး ကၽြီဆိုတဲ့အသံနဲ႔အတူ တံခါးပြင့္လာၿပီး အဖြား (အေဆာင္မႈး မမေဒၚတင္ေဌးမႈ႐ဲ႕အေမ)၊ မမ ( အေဆာင္မႈး)နဲ႔ မမေဝ ( အေဆာင္မႈး သူငယ္ခ်င္း)တို႔ ထြက္လာပါေရာ။

က်န္တဲ့သူေတြက အခုေတာ့သူတို႔နဲ႔ မဆိုင္သလို မ်က္ႏွာေလးေတြ လမ္းဘက္မႈေနၾကၿပီး တခြီးခြီးနဲ႔ ဘာေတြဆက္ျဖစ္မလဲဆိုတာ နားစြင့္ေနၾကတာေပါ့။ စားခ်င္လိုက္တာလို႔ဆိုသူက Yellow Sweet ေတာင္းဆိုသူကအမ်ား အခုေတာ့ ႀကံရာပါ သြားက်ိဳးေလး ငါ မွာ ေတာ့ သက္ေသခံပစၥည္း ဘယ္တစ္လံုး ညာတစ္လံုးကိုင္ၿပီး အေဆာင္မႈး တို႔ေမးတာကို ေျဖေနရပါေတာ့တယ္။

အဖြား။ ။ သမီးဘာလုပ္ေနတာလဲ။
မ ။ ။ ဟိုအဖြား မလကာသီးခူးတာပါ။ မာလကာသီးဝင္းဝင္းေလးေတြျမင္ေတာ့ အရမ္းစားခ်င္လို႔ပါ။
မႈး ။ ။ အေဆာင္စည္းကမ္းမွာ အေဆာင္ထဲမွာ႐ွိတဲ့ ပန္းတို႔ အသီးတို႔ မခူးရဘူးဆိုတာပါတယ္ေလ။ (ပထမႏွစ္ေက်ာင္းသူလဲျဖစ္ ဧည့္သည္လဲ႐ွိလို႔နဲ႔တူပါတယ္ ၿပံဳးၿပံဳးႀကီးနဲ႔ ဆူတာပါ။ အေဆာင္မႈး ဆူတာေလာက္ေတာ့ ပန္းေလးနဲ႔ေပါက္သလိုပါပဲ။ ပန္းဆိုလို႔ ေဂၚဖီပန္း မဟုတ္ဘူးေနာ္။ စပယ္တို႔ ႏွင္းဆီတို႔ပါ။)
မ ။ ။ ဟုတ္ကဲ့ မမ မသိလို႔ပါ။ ခူးစားလို႔ရတယ္မွတ္လို႔ပါ မမ။
(ကၽြန္ေတာ္ Volunteer ငတက္ျပားပါလို႔ ေျပာလို႔ဘယ္ျဖစ္မလဲေနာ့။)
အဖြား။ ။ သမီးစားခ်င္ရင္ အဖြားဆီမွာလာယူ သမီး ၊ ဆြမ္းေတာ္တင္စြန္႔ထားတဲ့ အသီးေတြ႐ွိတယ္။ အပင္ကအသီးေတြက ဘုရားဆြမ္းေတာ္တင္ဖို႔ထားတာ သမီးရဲ႕။ ေနာက္မခူးနဲ႔ေနာ္။ (သိပ္ေတာ္တဲ့ အဖြား ငါ့ကို ဘုရားနဲ႔ ကိုင္ေပါက္တယ္။)
မ ။ ။ ဟုတ္ကဲ့ အဖြား။
မႈး ။ ။ ေအးသြားေတာ့ ေနာက္စားခ်င္ရင္ နင့္အဖြားဆီမွာလာယူ သြားေတာ့။

ငါ့ဇာတ္လမ္းက အခုမွစတာ သူငယ္ခ်င္းေရ။ ေနာက္ေန႔ေတြကစၿပီး Roll Call အၿပီး TV က ၇-နာရီ သီးခ်င္း အစီစဥ္မစခင္ မာလကာသီး Mission စပါေတာ့တယ္။ မစလို႔လဲမရဘူးေလ။ ငါရတဲ့ အခြင့္ေရးက နည္းတာမွမဟုတ္တာ ကလား။ ငါ့ကိုေလာေဆာ္ ေနတဲ့ ငါ့အုပ္စုကလည္း႐ွိေနတယ္္ေလ။

ပထမေန႔

အခန္းနံပါတ္-၃၃ ကထြက္၊ Drawing ေလ့က်င့္တဲ့ အခန္းကိုျဖတ္၊ TV ခန္းကိုျဖတ္၊ ဧည့္ခန္းကိုျဖတ္၊ ေလွခါး ၃-ထစ္ႏွင္း ညာေကြ႕ Yellow Sweet တို႔ အခန္းကိုျဖတ္၊ အေဆာင္မႈးရဲ႕ အခန္းတံခါးကို ေခါက္၊
ေဒါက္ေဒါက္”
ကၽြီ” တံခါးဖြင့္သံ။ အဖြားထြက္လာ။
မ ။ ။ အဖြား မာလကာသီးလာယူတာပါ။
အဖြား။ ။ ေအာ္ေအးေအး သမီး အခန္းထဲျမန္ျမန္ဝင္ ေၾကာင္ေလးေတြထြက္မွာစိုးလို႔။
(ေၾကာင္အိမ္ထဲက ဆြမ္းေတာ္တင္စြန္႔ထားတဲ့့ မာလကာသီး ၂-လံုးယူၿပီးေပး။)
မ ။ ။ ဟုတ္ကဲ့ အဖြားေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
အေဆာင္မႈးအခန္းကထြက္၊ Yellow Sweet အခန္းကိုဝင္ မာလကားသီးတစ္လံုးေပး၊ ဘယ္ေကြ႕၊ ေလွခါး ၃-ထစ္ဆင္း၊ ဧည့္ခန္းကိုျဖတ္၊ TV ခန္းကိုဝင္ က်န္တစ္လံုးကို ကိုယ္အဖြဲ႕သားေတြကိုေပး။ အရမ္းကိုလွတဲ့ ေန႔ပါပဲ။

ဒုတိယေန႔

အခန္းနံပါတ္-၃၃ ကထြက္၊ Drawing ေလ့က်င့္တဲ့ အခန္းကိုျဖတ္၊ TV ခန္းကိုျဖတ္၊ ဧည့္ခန္းကိုျဖတ္၊ ေလွခါး ၃-ထစ္ႏွင္း ညာေကြ႕ Yellow Sweet တို႔ အခန္းကိုျဖတ္၊ အေဆာင္မႈးရဲ႕ အခန္းတံခါးကို ေခါက္၊

ေဒါက္ေဒါက္”
ကၽြီ” တံခါးဖြင့္သံ။ အေဆာင္မႈးထြက္လာ။
မ ။ ။ ကၽြန္ေတာ္ မာလကာသီးလာယူတာပါ။
မႈး ။ ။ ျမန္ျမန္ဝင္ င့ါေၾကာင္ေလးေတြထြက္ေတာ့မွာပဲ။ အဖြား မာလကာသီးတဲ့။(အဖြားမွ ေၾကာင္အိမ္ထဲက ဆြမ္းေတာ္တင္စြန္႔ထားတဲ့့ မလကာသီး ၂-လံုးယူၿပီးေပး။)
မ ။ ။ ဟုတ္ကဲ့ မမ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
အေဆာင္မႈးအခန္းကထြက္၊ Yellow Sweet အခန္းကိုဝင္ မာလကားသီးတစ္လံုးေပး၊
Y Sweet ။ ဟင့္အင္း ငါမစားခ်င္ဘူး။
မ ။ (ေနေပါ့ စားခ်င္သူေတြ အမ်ားႀကီး။)
ဆက္ေလွ်ာက္ ဘယ္ေကြ႕၊ ေလွခါး ၃-ထစ္ဆင္း၊ ဧည့္ခန္းကိုျဖတ္၊ TV ခန္းကိုဝင္ အခန္းေဖာ္ ေရဦးသူ လန္ဘားကို ဝမ္းသာအားရ ၂-လံုးစလံုးေပး၊ မေန႔က ၁-လံုးပဲလားဆိုၿပီး ညည္းလို႔။

ေရဦးသူ ။ ။ ဟင့္အင္း ေတာ္ၿပီ။
မ ။ ။ ဟင္ဘယ္လိုျဖစ္တာတုန္း ယူေတာင္မယူရေသးဘူး ေတာ္ၿပီ။ ဒါဆို တျခားသူေပးလိုက္မယ္။
ေရဦးသူ ။ ။ ေပးလိုက္။
မ ။ (အလဲ့ အစားမက္တဲ့ တေယာက္က ဒီတခါ ဟုတ္ေနပါလား။ ေနပါ ဒီေကာင္က ညညဆိုဗိုက္ဆာတတ္တယ္။ ညလည္ေလာက္မွ ထစားလိမ့္မယ္။ စားပြဲေပၚတင္ထားလိုက္မယ္။)

မနက္က်ေတာ့ စားပြဲေပၚက မာလကာသီးကို ေရခ်ိဳးခန္းက အမိႈက္ပံုးထဲ ပစ္လိုက္ရတယ္။ ႏွေျမာလို္ုက္တာ။
ဒုတိယေန႔ရဲ႕ က်ဆံုးခန္း။

တတိယေန႔၊ စတုတၳေန႔ …………

အခန္းနံပါတ္-၃၃ က ေလးလံတဲ့ေျခလွမ္းမ်ားနဲ႔ Drawing ေလ့က်င့္တဲ့ အခန္းကိုျဖတ္၊ TV ခန္းကိုျဖတ္၊ ဧည့္ခန္းကိုျဖတ္၊ ေလွခါး ၃-ထစ္ႏွင္း ညာေကြ႕ ေတာင္ေလွ်ာက္ အေဆာင္မႈးရဲ႕ အခန္းကိုသြား တံခါးကို ေခါက္၊

ေဒါက္ေဒါက္”
ကၽြီ” တံခါးဖြင့္သံ။ အဖြားထြက္လာ။
မ ။ ။ အဖြား မာလကာသီးလာယူတာပါ။
အဖြား။ ။ ေအာ္ေအးေအး သမီး ခဏေလးေစာင့္။(ေၾကာင္အိမ္ထဲက ဆြမ္းေတာ္တင္စြန္႔ထားတဲ့့ မာလကာသီး ၂-လံုးယူၿပီးေပး။)
မ ။ ။ ဟုတ္ကဲ့ အဖြားေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
အေဆာင္မႈးအခန္းကထြက္ မာလကားသီး ၂-လံုးကိုင္ၿပီး TV ခန္းထဲမွာ ငူငူႀကီးထိုင္ၿပီး ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုတဲ့အေျဖကို႐ွာေနမိတယ္။ အရင္က စားခ်င္လွပါတယ္ဆိုတဲ့ သူေတြေမးေတာ့လဲ အေျဖက တစ္မ်ိဳးထဲပဲ။

နင့္မာလကာသီးက အရမ္းမွည့္ေနၿပီတဲ့ေလ။ မာလကာသီးဆိုတာက ဝင္းဝင္းေလးပဲ စားလို႔ေကာင္းတာဆိုပဲ။ တကၽြတ္ကၽြတ္္နဲ႔ ဝါးစားလိုက္မွ အရသာ႐ွိတယ္ဆိုပဲ။ မ်ားမ်ားဝါးေလ အခ်ိဳဓါတ္ေလးထြက္ေလတဲ့ေလ။ အမွည္႔က်ေတာ့ ေပ်ာ့အိအိနဲ႔ ဝါးလို႔မေကာင္းေတာ့ဘူးတဲ့။ ခ်ိဳေကာင္းခ်ိဳလိမ့္မယ္ ဒါေပမဲ့ စားရတဲ့ Feeling မ႐ွိေတာ့ဘူးတဲ့။ မွန္မမွန္ေတာ့ ငါ့႐ဲ႕ တစ္ေတာင္တစ္မိုက္ ဉာဏ္နဲ႔ မစဥ္းစားတတ္ဘူးေလ။ ဗဟုတုတကလည္းနည္း လိုခ်င္တပ္မက္မႈလဲမ႐ွိတဲ့ ငါ အခုေနမ်ား သမိုင္းဝင္းကန္တင္းထဲက စာအုပ္ငွါးဆိုင္မွာ ဥတုေဘာဇနဘဂၤ ဋီကာ ဘာညာ က်မ္းမ်ားငွားလို႔ရရင္ ေျပးငွားၿပီး မာလကာသီးမွည္႕ အသံုးဝင္ပံုကို ဖတ္ခ်င္လွပါဘိ။

မာလကာသီးဝင္းေရာင္သည္ ေသြးေလဝမ္းကို ခ်ဳပ္ေစ၏။ အနည္းငယ္ ဖန္ေသာ အရသာ႐ွိ၏။ အ႐ြယ္ကိုရင့္ေရာ္ေစ၏။ ထိုင္းမိႈင္းေစ၏။ မာလကာသီးမွည့္သည္ ေလကိုေက်ေစ၏။ ဝမ္းကိုေပ်ာ့ေစ၏။ ဥတုသံုးပါးကို ညီၫြတ္ေစ၏။ ကင္ဆာကိုႏိုင္၏။ ဝါေယာဓါတ္ကိုေပး၏။ အသားအေရကို စိုေျပႏွပ်ိဳေစ၏။ စသည္စသည္ျဖင့္ေပါ့ေလ ေရးထားေလမလားလို႔ သိခ်င္စမ္းပါဘိႏွယ္။ တကယ္ ေရးထားရင္ေတာ့ အဲဒီ ဋီကာက်မ္းႀကီးကိုျပၿပီး မာလကာသီးမွည့္ မစားခ်င္ပါဘူးဆိုတဲ့သူေတြကို ေကၽြးျပစ္ခ်င္ပါဘိကြယ္။

အခုေတာ့ တကူးတက ကိုယ္ကလည္းသြားယူ၊ ေပးသူကလည္း ဂ႐ုတစိုက္ေပးတဲ့ မာလကာသီးမွည့္ေလးမ်ားမွေတာ့ အမိႈက္ပံုးထဲေရာက္ရေတာ့မွာပါလား။ (ဘာေျပာတာ နင္စားလိုက္ပါလား ဟုတ္လား။ ဘယ္ႏွဲ႔ေျပာပါလိမ့္ေနာ္ ငါ့မွာ ပိုက္ဆံ ၂၅-က်ပ္ႀကီးေတာင္ အကုန္ခံၿပီး လွည္းတန္းက ေဒါက္တာ သန္႔ဇင္ ဆီမွာ သြားတစ္ေခ်ာင္းလံုးကို ႏႈတ္ထားရတာ။) ဒီလိုနဲ႔ မာလကာသီးမွဲ႔ေတြ အမိႈက္ပံုးထဲေရာက္ ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။ အရမ္းစားခ်င္လို႔ပါ လို႔သနားစဖြယ္ ေလွ်ာက္လဲခ်က္ေပးခဲ့တာကို တကယ္ထင္ၿပီး ေပးတဲ့ အဖြားကို အားနာလို႔ သြားေတာ့ယူရအံုးမယ္ေလ။

ေနာက္ဆံုးေန႔

အခန္းနံပါတ္-၃၃ ကေန ငိုက္စိုက္ငိုက္စိုက္နဲ႔ သြားလိုက္တာ အေဆာင္မႈးရဲ႕ အခန္းေ႐ွ႕ေရာက္မွပဲ ေအာ္ေရာက္ၿပီဆိုတာ သိေတာ့တယ္။ ထံုစံံအတိုင္း တံခါးကို ေခါက္၊

ေဒါက္ေဒါက္”
ကၽြီ” တံခါးဖြင့္သံ။ မမေဝ ထြက္လာ။

မ ။ ။ ကၽြန္ေတာ္ မာလကာသီးလာယူတာပါ။
ေဝ ။ ။ ေအာ္ ေအး ဟဲဲ့ဟဲ့ ပူစီ ဘယ္လဲ ျပန္လာခဲ့ ျပန္လာခဲ့စမ္း၊ သမီး အခန္းတံခါး ပိတ္လိုက္ဟဲ့ပူစီဘယ္ေရာက္သြားၿပီလဲ။ (ေၾကာင္နာမည္ကို အတိအက်ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ဒီအခ်ိန္ေရာက္ရင္ မအူမလည္ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ လာေတာ့မွာ ဆိုၿပီး ဘယ္အခ်ိန္ထဲက ေခ်ာင္းေနလဲမသိဘူး လစ္ကနဲ ေက်ာင္းသူေတြေနတဲ့ အခန္းေတြဘက္ ေျပးသြားပါေတာ့တယ္။ အင္း …ေၾကာင္မ ေတာ့ မျဖစ္နုိင္ပါဘူး။)

ေျပာေျပာဆိုဆို အေဆာင္ထဲေျပးဝင္သြားတဲ့ ေၾကာင္ေလးကို လိုက္ဖမ္းေနတဲ့ မမေဝ နဲ႔ မမေဒၚတင္ေဌးမႈတို႔ကို အရမ္းလည္းအားနာ ဘာလုပ္လို႔ဘာကိုင္မွန္းမသိတာနဲ႔ မမေဝတို႔ အခန္းနားမွာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ေလး ရပ္ေနလိုက္တယ္။ နာရီဝက္ေလာက္ၾကာမွ ေၾကာင္ေလးပိုက္ၿပီး ႏွစ္ေယာက္သားျပန္လာၾကေတာ့တယ္။ ငါလည္း မာလကာသီး ၂-လံုးယူၿပီး အခန္းကိုျပန္လာခဲ့ေတာ့တယ္။

ေနာက္ရက္ေတြမွာေတာ့ Tutorial Test ႐ွိသလိုလိုနဲ႔ ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ငါ့႐ဲ႕ မာလကာသီး Mission ကိုရပ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။

ငါ့႐ဲ႕အခန္းေဖာ္ ေရဦးသူနဲ႔ ပဲခူးဆားတစ္ပြင့္ျဖစ္တဲ့ ေမာ္ႀကီးတို႔ကေတာ့ သတိတရ ခိုင္းပါေသးတယ္။ အပယ္ခံ မလကာသီးမွဲ႔ေလးရဲ႕ ရင့္နင့္ဘြယ္ အျဖစ္ကို ငါ မၾကည့္ရက္တာ အမွန္ပါ။ အမိႈက္ပံုးထဲ ပစ္ကာနီး မ်က္ရည္လည္႐ြဲ နဲ႔ ေတာင္းပန္တဲ့ အသံကိုလည္း မၾကားရက္ေတာ့ပါ။ တကယ္လို႔သာ ေနာက္ဘဝဆိုတာ ႐ွိခဲ့ရင္ အသီးဘဝမွာေတ့ာ မာလကာသီး မျဖစ္ရလိုပါ၏ လို႔ဆုေတာင္းလိုက္ရပါတယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ေလ က်န္တဲ့အသီးေတြက အစိမ္းဘဝနဲ႔ ဝင္းေရာင္ဘဝမွာ ဘုရားစားၿပီး (ဆြမ္းေတာ္တင္) လူေတြစားတဲ့အလွည့္မွာေတာ့ မွည္႔ေနေပမယ့္ အားရဝမ္းသာစားၾကတာေလ။ မာလကာသီးမွည္႕က်ေတာ့ ……..

ကုတင္ေပၚမွာ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္လွဲရင္း ေျပာေနတဲ့ ငါ့ကိုၾကည့္ၿပီး ငါဘာေျပာေျပာ ရီရမယ္ဆိုတာကို သမိုင္းေပးတာဝန္တစ္ရပ္တစ္ခုကဲ့သို႔ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၾကတဲ့ ေရဦးသူနဲ႔ ပဲခူးဆား ေလးပြင့္ထဲက တစ္ပြင့္တို႔ကေတာ့ တာဝန္ေၾကပြန္စြာ ရီေမာေနၾကပါေတာ့တယ္။ ငါလည္းပဲ အခုမွပဲ ေပါ့ပါးလြတ္လပ္စြာ အတူရီေမာ ႏိွိုူင္ပါေတာ့တယ္။

(Mission = mission in life, special work which a person feels called upon to do. ကိုယ္ပိုင္အသိျဖင့္ မိမိလုပ္သင့္လုပ္ထိုက္သည္ဟု ယူဆေသာ ဘဝေပးတာဝန္.)

8 comments:

tg.nwai said...

တစ္ေတာင္တစ္မိုက္ ဉာဏ္နဲ႔...တဲ.။ ဟားဟား.. တစ္ထြာတစ္မုိက္ပဲ ၾကားဖူးတာ..နင္ကေတာ့ ပိုမွာေပါ့ေနာ္..။

ငါ ဒီဇာတ္လမ္း မၾကားဖူးေသးဘူး..။ ေနာက္ထပ္က်န္ေနေသးရင္ ထပ္ေျပာျပဦး. ရယ္ရတယ္။ နင့္ဟာကလည္း.. ဆြမ္းေတာ္တင္ၿပီးသား မာလကာသီးအမွည့္ ဘယ္သူက စားခ်င္မွာလဲ.. ငါ့လာမေကြ်းလုိ႔ေတာ္ေသးတာေပ့ါ။ ေဟး..အဲတုန္းက ငါဘယ္ေရာက္ေနပါလိမ့္။

Ma Ma said...

နဲနဲေလး ပိုလံုၿခံဳ ေအာင္ပါ။ နင္ ဆြမ္းေတာ္တင္ၿပီးသား သရက္သီးတို႔ သေဘာၤသီးတို႔ၾက မစားဘူးလား။ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ စလံုးမွာ က်င္းပတဲ့ အာစရိယ ပူေဇာ္ပြဲ လာတဲ့ မမေဒၚတင္ေဌးမႈ႐ဲ႕ ေအာ္တိုစာအုပ္ထဲမွာ “သဇင္ရယ္၊ မမရယ္၊ မမေဝရယ္၊ အဖြားရယ္ ၊ မာလကားသီးရယ္ ကို ကၽြန္ေတာ္ အၿမဲသတိရေနမွာပါလို႔” ငါေရးခဲ့တယ္။
ေနာင္မ်ားမွ အိမ္႐ွင္ဆိုၿပီး ေတာ္ပါေတာ့လို႔ မတားနဲ႔ ………..

ThuHninSee said...

မာလကာသီးမွည္႔ေတာ႔ မႀကိဳက္ဘူး။
ပြပြ..ေလးမွ စားေကာင္းတာ။
အပင္ေပၚတက္ၿပီး ကိုယ္တိုင္ခူးစားရတာမွ
ပိုအရသာရိွသလိုပဲ။

သင္းႏြယ္ဇင္ said...

ဒီ Mission Impossible ကိုမသိခဲ့တာနာလိုက္တာ။

sonata-cantata said...

မမရဲ႕ mission က မင္းသားလည္းပါဘူး.. ဒါေပမဲ့ ဒိုင္ေတြအမ်ားႀကီးပါတယ္ တကယ္လို႔သာ ေနာက္ဘဝဆိုတာ ႐ွိခဲ့ရင္ အသီးဘဝမွာေတ့ာ မာလကာသီး မျဖစ္ရလိုပါ၏ လို႔ဆုေတာင္းလိုက္ရပါတယ္။ရွယ္ပဲ...
မင္းသားပါတဲ့ကား တင္ပါဦးဗ်ိဳ႕

PAUK said...

မ မမလည္း အသားကုန္ရီရတယ္ေနာ္..
ဆက္ေရးပါ..မ မမ

tg.nwai said...

တန္ခူး said..

တင္ေပးတဲ့ မမသိဂီၤကိုေရာ ေရးေပးတဲ့ မမကိုပါ ေက်းဇူးပါ…
မမ စာေရးေကာင္းလြန္းလို ့ ဇာတ္ေကာင္ေတြ မ်က္လံုးထဲ ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ ေပၚလာတယ္… မမ ေရ… ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ့
...အဲဒီအပူအပင္ကင္းတဲ့ ေရြွေရာင္ေန ့ရက္ေတြ အေၾကာင္းက အျမဲတန္း စိတ္ကိုနုပ်ိဳေစတယ္ေနာ္…

Me Me said...

hey tg, kmm, who is yay oo thu? I think I know leh, I know bake thu,
who is Pegu sar(pegu salt)?
kmm, if you write such novels at our magazine, you will famous like ma lei lei Ye(ma lay chauk), I think.
methant