သဇင္ အမွတ္တရမ်ား....ဥယ်ာဥ္ေတာ္ထဲက သရက္သီး ငတက္ျပား (ေရးသားသူ..K- မမ)

 

ဥယ်ာဥ္ေတာ္ထဲက သရက္သီး ငတက္ျပား ..အပိုင္း (၁)

သိဂႌေရ သဇင္အမွတ္တရအမ်ားႀကီးထဲ ကတစ္ခုေပါ့။

ငါဟာ သဇင္ရဲ႕ေရႊအိုေရာင္ေန႔ရက္မ်ားကို လြမ္းေနသူပါ။ သဇင္ဟာ သစ္ပင္ပန္းမာလာေတြနဲ႔ ဝန္းရံေနတဲ့ ဥယ်ာဥ္ေလးထဲက ေဒဝီေလးတပါးေပါ့။ 

 

သဇင္အဝင္ Security Guest House အမ်ားေခၚ အနီးကပ္ က်ဳရွင္ခန္းရဲ႕ အမိုးမွာေတာ့ စကၠဴပန္းရံု၊ အနီးမွာ ဇီးပင္ရိွတယ္ေလ။ တရက္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာေတာ့ ပဲခူးဆားးပြင့္ေတြနဲ႔ အတူ အနီးကပ္ က်ဳရွင္ခန္းရဲ႕ အမိုးေပၚကတဆင့္ ေပါင္းမိုးေပၚ တက္ၿပီး ဇီးသီးခူးစားေနတာကို ျမင္သြားတဲ့ ျမင္းၿခံသား ေအာင္သင္း က ေက်ာင္းမွာ ငါတို႔ကိုျမင္ရင္ ဇီးသီးသူခိုးလို႔ လိုက္လိုက္စတတ္တယ္။ ငါတို႔ကလည္း သူ႔ကိုနာမည္ေပးလိုက္တယ္ (ဇီးသီး) လို႕။ (အရင္က သူ႔အမည္မသိဘူး၊ တကယ္ေတာ့ ေက်ာင္းမွာက မိဘေတြေပးထားတဲ့ အမည္ရင္းေတြသိစရာမလိုဘူးေလ။ လက္ဘက္ရည္ မုန္႔မေကၽြးရပဲ ကြယ္ရာမွာ အမည္သစ္ေတြရသြားတာပဲ။ အခုအခ်ိန္ထိ တခ်ဳိ႕ဆို အမည္ရင္းေျပာရင္မသိေပမဲ့ အမည္ေျပာင္ေျပာရင္ေတာ့ ေအာ္....ဆိုၿပီး သိၾကတာေလ။)

 

ထမင္းစားေဆာင္ ပတ္ပတ္လည္မွာေတာ့ ပိႏၷဲပင္၊ သရက္ပင္ေတြ အုပ္အုပ္ဆိုင္းဆိုင္းနဲ႔ အရိပ္အာဝါသ ေကာင္းတဲ့ ေနရာေလးပါ။ အေဆာင္မ်က္ႏွာစာ နဲ႔ ဝင္းအဝကေန အေဆာင္ေပါက္ထိသြားတဲ့ ေပါင္းမိုးတေလွ်ာက္ မွာေတာ့ ေရာင္စံုရြက္လွေတြ၊ စံပယ္ရံုေတြ၊ အရိပ္ေကာင္းတဲ့ ပိႏၷဲပင္ေတြ၊ ငုဝါ နဲ႔ ပိေတာက္ပင္ေတြ ေဝေဝဆာဆာၾကားမွာ ခံုတန္းရွည္ေလးမ်ားနဲ႔ အေဆာင္သူေတြသာမက လာေရာက္တဲ့ ဧည့္သည္အေပါင္းတို႔ကိုလဲ ေအးခ်မ္းေစခဲ့တာပါ။ အေဆာင္မွဴးေနတဲ့ အျခမ္းမွာ Basket Ball ကြင္း န႔ဲ သရဖီ၊ သမိုင္းဝင္း ကန္တင္းဘက္ သြားတဲ့ အျခမ္းမွာ Volley Ball ကြင္းတို႔ ဟာ ဥယ်ာဥ္ေလးကို အလွတိုးေစတဲ့ အရာေတြေပါ့။ 

 

အေဆာင္မွဴးအခန္းေရွ႕ မ်က္ႏွာစာမွာေတာ့ မာလကာပင္၊ အိုးေလးေတြန႔ဲစိုက္ထားတဲ့ ႏွင္းဆီ၊ kiss me quick ေတြ။ အေဆာင္မွဴးအခန္းေဘး မွာေတာ႔ သရက္ပင္၊ မာလကာပင္ ( ဒီမာလကာပင္ေတြကေတာ့ အပင္ႀကီးေတြေလာင္းရိပ္မိလို႔ အေဆာင္မွဴးရဲ႕ဧည့္ခန္းေရွ႕က အပင္လို အသီးလိႈင္္လိႈင္ မရွိပါဘူး) ။ ဧည့္ခန္း၊ TV ခန္း၊ ေရခ်ဳိးခန္းေဘးမွေတာ့ သရက္ပင္၊ ပိႏၷဲပင္။ အေဆာင္ေနာက္မွာေတ့ာ ရာသီမသိတဲ့ ဥဩနဲ႔ ေတာက္တဲ့တို႔ေနတဲ့ ကုကိၠဳပင္ေတြ ဝိုင္းရံေနတာပါ။ မရွိမျဖစ္ နယ္နမိတ္ သတ္မွတ္ဖို႔အတြက္ စိုက္တဲ့ စကၠဴပန္းရံု၊ ပုဏၰရိတ္ပင္ေတြေရာေပါ့။ (ရွိတာေတြ ျဖစ္ညွစ္ထုတ္ႂကြားတာ။ ဆရာ ေနဝင္းျမင့္သာ သဇင္ကို အလည္ေရာက္ခဲ့ဘူးရင္ သူ႔ရဲ႕ ေအးေအးလူလူအေတြးမ်ား ထဲက “ဥယ်ာဥ္ခ်စ္လွ်င္” ဆိုတဲ့ေဆာင္းပါးထဲမွာ ျပင္သစ္က ဥယ်ာဥ္ေတြနဲ႔ အၿပိဳင္ တခမ္းတနားေဖာ္ျပမွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲပါ။ ဒါေတာင္ သရဖီလို စီးပြားျဖစ္စိုက္တဲ့ သေျပ၊ စံပယ္ပန္းေတြ မရွိလို႔ ။ )

ဥယ်ာဥ္ထြက္ သရက္သီးနဲ႔ ပိႏၷဲသီးကိုေတာ့ ရာသီခ်ိန္မွာ အနည္းဆံုး ၂-ခါ၊ ၃-ခါ ေလာက္ အေဆာင္သူအားလံုးကို ညီတူမွ်တူေဝေပးေလ့ရွိပါတယ္။ တခါေဝရင္လဲ သရက္သီးဆို ၂-လံုးကေန ၁၀-လံုးထိ၊ ပိႏၷဲသီးဆိုအနည္းဆံုး ေလး၊ ငါး၊ ရွစ္မႊာေလာက္ရၾကတာပါ။ သရက္သီးေဝတဲ့ေန႔ဆို ေတာင္းႀကီး ေတာင္းငယ္ေတြနဲ႔ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ခ်ထားတာ။ ညေန Roll Call ခ်ိန္မွာ အဲဒီ အပတ္မွာ တာဝန္က် အေဆာင္ေကာ္မတီဝင္ေတြက တစ္ေယာက္ခ်င္း ေဝပါတယ္။ ပိႏၷဲသီးေဝမယ့္ေန႔ဆို ေန႔လည္ေလာက္ကတည္းက ထမင္းစားေဆာင္မွာ ပိႏၷဲသီးနံ႔ေလး သင္းေနတာပါ။ ပိႏၷဲသီးကေတာ့ အမာနဲ႔ အေပ်ာ့ရွိေတာ့ ကိုယ့္ကံေပၚ မူတည္ၿပီး အမာနဲ႔ အေပ်ာ့ရၾကတာပါ။ ကံကိုမယံုတဲ့ ငါကေတာ့ ဦးေလး ဦးစံလွ ဆီကျဖစ္ျဖစ္၊ ဦးေလးလာ ဆီကျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔ေဝစုထဲက ပိႏၷဲသီးအမာကို ေတာင္းစားထားၿပီးသားေလ။ ေဝမယ့္ ပိႏၷဲသီးေတြကိုေတာ့ ေလးေပအဝန္းေလာက္ရွိတဲ့ ဒန္အိုးေတြနဲ႔ ထည့္္ထားတာပါ။ 

 

အသီးမွာ ဘုရင္လို႔ တင္စားခံရတဲ့ သရက္သီးကေတာ့ မီးမီးတို႔ သြားရည္ယိုေစတဲ့ အသီးပါ။ ရာရွင္စနစ္နဲ႔ရတာ မတင္းတိမ္ႏိုင္ေတာ့ မနက္အိပ္ယာထ မ်က္ႏွာမသစ္ခင္ အေျပးအလႊား အေဆာင္အျပင္ထြက္ ပံ႔သကူ အသီးကို သူမ်ားထက္ဦးေအာင္ ေကာက္ရတဲ့ ဘဝအရသာကို တကယ္လြမ္းတာပါ။ ညက်ေတာ့ လူစုစကားေျပာၾကတဲ့အခ်ိန္.... မနက္က ေကာက္ထားတဲ့ သရက္သီးစိပ္ေလးေတြ ဟာလဲ လက္ဖက္သုတ္နဲ႔ အၿပိဳင္ မ်က္ႏွာပန္းပြင့္ခဲ့တာပဲေလ။ 

 

တစ္မနက္မွာ ေကာက္လာတဲ့ သရက္သီးေတြ ပိုက္ၿပီးျပန္အလာ အေဆာင္ဝမွာ Hall Tutor မမ ေဒၚၫႊန္႔ၫႊန္႔ေအး နဲ႔ေတြ႔ပါေရာ။ ငါကလည္း မမ အရမ္းလွတယ္လို႔ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့သလို မမ ေဒၚၫႊန္႔ၫႊန္႔ေအး ကလဲ သရက္သီးႀကိဳက္သလားလို႔ ျပန္ႏႈတ္ဆက္ခဲ့တယ္။ သြက္လက္စြာ ေခါင္းညိမ့္အေျဖေပးခဲ့တဲ့ ငါ ကေတာ့ အမွတ္တမဲွ႔ေပမွယ့္ ဆရာမက ေလးေလးနက္နက္ထားခဲ့တာကို တခ်ိန္မွာျပန္သိရေတာ့ အေတာ္ေလး ဝမ္းသာခဲ့ရပါေသးတယ္။ 

 

Hall Tutor ေဒၚၫႊန္႔ၫႊန္႔ေအး ဟာ နင္တို႔ ငါတို႔သိတဲ့ အတိုင္း အေဆာင္စည္းကမ္းနဲ႔ လြဲေခ်ာ္သူေတြနဲ႔ အၿမဲထိပ္တိုက္ေတြ႔တဲ့ Hall Tutor ေပ့ါ။ အေဆာင္မွဴး မမေဒၚတင္ေဌးမူ အားထားရတဲ့ Hall Tutor ဆိုလဲမမွားပါဘူး။ သူမဟာ RC2/Main က သခ်ာၤဌာနမွာ အသင္ျပ အရမ္းေကာင္းတယ္လို႔ နာမည္ထြက္တဲ့ ဆရာမ တစ္ေယာက္ပါ။ အေရာင္ႏုႏု ေျပာင္ဝမ္းဆက္ အမ်ားဆံုးဝတ္ၿပီး မ်က္ႏွာထားတင္းတင္းနဲ႔ ေခါင္းအနည္းငယ္ေမာ့ ခြာျမင့္ေဒါက္ဖိနပ္ကို တခြပ္ခြပ္နဲ႔ စည္းခ်က္က်က် လမ္းေလွ်ာက္တာ သူ႔ရဲ႕ Style ေလ။ စည္းကမ္းနဲ႔ပတ္သက္ရင္ တစ္လက္မေတာင္မေလွ်ာ့ခ်င္သူ။ သူမကေတာ့ စကားေျပာရင္ “မင္းတို႔ မင္းတို႔” ဆိုၿပီး ဆူတတ္သူပါ။ တျခားအခ်ိန္ေတြမွာ ေတာ့ “ကေလးတို႔ ကေလးတို႔” ဆိုၿပီး ခ်ဳိခ်ဳိသာသာေျပာတတ္တာလဲ သူ႔ရဲ႕ Style ပဲေလ။

အေဆာင္သူေတြ ကြယ္ရာမွာ “ခ်စ္ခ်စ္-” လို႔ေခၚၾကတဲ့ ဒီဆရာမကို အေဆာင္စည္းကမ္းေတြနဲ႔ အၿမဲလြဲေခ်ာ္ေနတဲ့ ငါ သတိတရ ရွိတာ အဆန္းမဟုတ္ဘူးလို႔ နင္ေတြးေနသလားဟင္။ တညမွာ ဆူဆူညံညံမဟုတ္ပဲ စကားေျပာေနတဲ့ ငါတို႔အခန္းတံခါးကို ေခါက္လို႔ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ေယာက္ထင္ၿပီး “အပိုေတြလုပ္မေနန႔ဲ တံခါးဖြင့္ထားတယ္ ဝင္ခဲ့လို႔” ေရဦးသူ လန္ဘားက ေအာ္ေျပာပါေလေရာ။ “မမပါ” လို႔ေျပာတဲ့ ေဒၚၫႊန္႔ၫႊန္႔ေအး အသံၾကားေရာ အခန္းလာလည္တဲ့ ပဲခူးဆား ေမာ္ႀကီးနဲ႔ ေရဦးသူ မႏိုင္တို႔က ေတြ႔တဲ့စာအုပ္ ေကာက္လွန္ၾကေတာ့တာပဲ။ ငါ့ကိုလဲ တံခါးဖြင့္ဖို႔ ေျခဟန္လက္ဟန္နဲ႔ တာဝန္ေပးပါတယ္။ ( ဘယ္ေလာက္ပဲ ေသာင္းက်န္းၿပီး ဆူေနပါေစ... အေဆာင္မွဴးအပါအဝင္ Hall Tutor အားလံုး တံခါးကို ရုတ္တရက္ဆြဲမဖြင့္ပါဘူး။ တံခါးေခါက္ၿပီး ျပင္ဆင္ခ်ိန္ အနည္းငယ္ေတာ့ ေပးပါတယ္။ အင္မတန္ ခ်စ္စရာေကာင္းပါတယ္) 

 

တံခါးဖြင့္တဲ့ ငါ ေတြ႔လိုက္တဲ့ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ အံ့အားသင့္သြားေစခဲ့တာ အမွန္ပါ။ သူရတဲ့ ေဝစုထဲက သရက္သီးသံုး၊ေလးလံုးကိုင္ၿပီး “ကေလးတို႔ဖို႔” ေျပာၿပီးေပးသြားခဲ့တာ။ “ဟာ မမ ရတယ္... မမ ရတယ္” ကေယာင္ကတန္းေျပာၿပီး ယူတဲ့ ငါ့ကို ေက်းဇူးတင္စကား မေျပာလိုက္ရေကာင္းလားဆိုၿပီး စပ္ၿဖီးၿဖီးမ်က္ႏွာေပး နဲ႔ အျပစ္တင္တဲ့ ေရဦးသူကို အသံတိတ္ ပါးစပ္လႈပ္ၿပီး ေကာင္းခ်ီးေပးလိုက္ပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္စကားေျပာဖို႔ ေမ့ေလာက္ေအာင္ အံ့အားသင့္ေစခဲ့တာပါ။ 

 

ပ်ဳိေမတို႔ အႀကိဳက္ သရက္ခိုင္ေတြက ပင္ျမင့္မွာပဲရွိေတာ့ ငတက္ျပားလုပ္ဖို႔ ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္မကူးခဲ့သလို ဘယ္သူကိုမွလဲ မတိုက္တြန္းခဲ့ဘူး။ ပ႔ံသကူအသီးပဲ ေကာက္စားလာခဲ့တာ တတိယႏွစ္ထိဆိုပါေတာ့။ တတိယႏွစ္မွာေတာ့ ေမဂ်ာေတြ ကြဲကုန္လို႔ အတန္းတက္ခ်ိန္လဲ မတူၾကေတာ့ဘူး။ တစ္ရက္ ငါတို႔ Chemical အတန္းကေန႔လည္မွ စမွာမို႔လို႔ အိပ္ယာထေနာက္က်တဲ့ ငါ့ကို ေက်ာင္းမသြားတဲ့ လန္ဘား မႏိူင္က သရက္သီးစားခ်င္ေၾကာင္း၊ TV အခန္းနဲ႔ ေရခ်ိဳးခန္းနားက အပင္မွာ သရက္သီးေတြမ်ားေၾကာင္း၊ ဝါးလံုးတေခ်ာင္းလဲေတြ႔ခဲ့ေၾကာင္း၊ မနက္ကေနာက္က်လို႔ သရက္သီး တလံုးမွမရလို႔ စိတ္နာနာနဲ႔ ေျပာေနပါေတာ့တယ္။ 

 

“ဟိတ္ေကာင္... မမ ငါ သရက္သီး တက္ခူးမယ္” လို႔ ၿကံဳးဝါးတဲ့ အသံၾကားမွပဲ ငါ အလန္႔တၾကား အမွန္တကယ္ အိပ္ယာက ႏိူးလာေတာ့တယ္။ “ဗုေဒၶါ.. နားရွိလို႔သာၾကားရတယ္” ဘယ္နဲ႔ အုန္းပင္လိုအပင္ကလြဲရင္ လက္တခုန္အကြာမွာ ကိုင္စရာကိုင္းရွိရင္ လဲႊၿပီး ဘယ္အပင္မဆို တက္နုိင္တဲ့ ငျပဴး..ငါက မၿပဲရပဲ ပထမႏွစ္တုန္းက ေရႊတိဂံုဘုရား အုတ္တံတိုင္းေပၚတက္ထိုင္ၿပီး ဓါတ္ပံုအရိုက္ခံဖို႔ အေပၚကဆြဲသူဆြဲ ေအာက္က တြန္းသူတြန္းလုပ္ရတဲ့ ငကန္းက ဆိုလာတယ္ဆိုေတာ့ ….။ အင္း... မနက္က ၿပိဳင္ဘက္ေတြထက္ စကၠန္႔ဝက္ခန္႔ ေနာက္က်သြားပံုရတယ္။ အတန္းေတာင္ဖ်က္တယ္ဆိုမွေတာ့ ေတာ္ေတာ္နာက်ည္းေနပံုပဲ။

ေစာရနတ္ဝင္ပူးေနမွေတာ့ တားလဲအပိုပဲေလ။ ပ့ံပိုးေပးရေတာ့မွာေပါ့။ ( အမွန္က မီးေလာင္ရာ ဓါတ္ဆီျဖန္းတာ … အင္း...အဲဒီေခတ္တုန္းက ေစ်းမႀကီးေသးဘူး။ ) 
 

“ေအး...ဒီအခ်ိန္က အခ်ိန္ေကာင္းဆံုးပဲ။ Hall Tutor ေတြအကုန္ေက်ာင္းသြားတယ္။ အေဆာင္မွဴးနဲ႔ မမေဝလဲ ေက်ာင္းသြားမွာပဲ။ အဖြားတစ္ေယာက္ထဲပဲ။ အဖြားက အသက္ႀကီးၿပီဆိုေတာ့ ျမင္မွာမဟုတ္ဘူး။ ၾကားမွာလဲမဟုတ္ဘူး။ လာသြားစို႔” ။

သူစိတ္မေျပာင္းခင္အျမန္ ေဆာ္ဩလိုက္ရတယ္။ စိတ္ခ်ရေအာင္ ႏွစ္ေယာက္သား အေဆာင္ေနာက္က မပတ္ပဲ အေဆာင္မွဴး အရိပ္အေျခအေနလဲ သိရေအာင္ဆိုၿပီး အေဆာင္မွဴးအခန္းေဘးက ပတ္သြားခဲ့ေသးတာ။ 

 

အားပါး.... ဟုတ္သားပဲ မႏိုင္ ေျပာသလို သရက္သီးေတြဆိုတာ ခဲေနတာပဲ။ အေဆာင္မွဴးကလဲ ဉာဏ္အေမွ်ာ္အျမင္ႀကီးစြာနဲ႔ ပင္ေျခက အကိုင္းေတြကို အကုန္ရွင္းထားတာ။ ေလွခါးေထာင္တက္ရမယ့္ အပင္ခ်ည္းပဲ။ ေတာ္ေလစြ တကား။ ပညာရွိတို႔ မည္သည္ အေျခအေန အခ်ိန္အခါလိုက္ၿပီး မီးစင္ၾကည့္ က တတ္ရတယ္တဲ့။ မ်က္လံုးတေဝ့မွာပဲ ေတြ႔ပါၿပီ.... ထိုင္စရာ မရွိတဲ့ ခံု၊ TV ခန္းက ျပတင္းေပါက္၊ ျပတင္းေပါက္ရဲ႕ သံဇကာ၊ Drawing ေလ့က်င့္ခန္းက တရုတ္ကပ္မွန္ေတြေနာက္က ထပ္ကာထားတဲ့ သံဇကာ၊ ေနာက္ TV ခန္းေခါင္မိုး အသံုးခ်စရာေတြက လိုအပ္တာအျပင္ ပိုလွ်ံေနေသးတယ္။

“ဟိတ္ေကာင္.....မင္းထမိန္ကို ခါးေတာင္းက်ိဳက္လိုက္။ .................................................

(ပို႔စ္ ရွည္သြားပါသျဖင့္ နွစ္ပိုင္းခဲြလုိက္ရပါေၾကာင္း... ပံု..tg...ဒန္တန္႔တန္႔....:)