Friday, August 7, 2009

ခရီးတစ္ခု အဆံုးသတ္ျခင္း (သို႔) ခရီးတစ္ခု စတင္ျခင္း။

သူမ ကို ျမင္ရတာ စိတ္မခ်မ္းေျမ႔စရာ...။
လြန္ခဲ႔တဲ႔ သားငယ္ေမြးေန႔တုန္းက မိသားစု စားေသာက္၀ုိင္းတုန္းကနဲ႔ေတာ႔ အေတာ္ကြာျခားသြားခဲ႔ၿပီပဲ။ အုိ..အရင္တေခါက္ ေဆးရံုတက္တုန္း လာေတြ႕တာနဲ႔ကို မတူေတာ႔။

ျပည္႔ေဖာင္းေနၿပီး ေျပာင္၀င္းေနတာကေတာ႔ သူ႔မ်က္နွာ ျဖဴျဖဴေလးေပၚမွာ မဲနက္စြာလွပေနတဲ႔ မ်က္ခံုးတစံုရယ္..သြယ္လ်စြာ ေျဖာင္႔စင္းေနတဲ႔ ႏွာတံေလးရယ္ေၾကာင္႔..ေအာ္.. တူမငယ္ေလးရဲ႕ အလွအပကို သတိထားမိလုိက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေစာင္မလႊမ္းထားတဲ႔ ေျခေထာက္အစံုက ေဖာင္းကားညိဳမဲေနတယ္..။ ေျခဖမိုးေတြသာ ေဖာင္းေနတာပါ။ ေျခသလံုးေလးေတြက တစ္လက္မ ပိုက္လံုးအရြယ္သာသာ...။ .

သူ႔ဆီလာေတြ႔တဲ႔ ဧည္႔သည္ေတြကို သြားေလးေတြေပၚေအာင္ ၿပံဳးျပ နႈတ္ဆက္ရွာေပမယ္႔ အသံထြက္ဖုိ႔ေတာင္ အေတာ္ေမာေနရွာၿပီ။ ေသြးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ႕ေရာဂါလုိ႔သာ ခန္႔မွန္း သိထားရေပမယ္႔ သူ႔မိခင္ဆရာ၀န္မရဲ႕ မ်ိဳသိပ္ထားမႈေၾကာင္႔ ဘယ္သူ႔မွ ဂဃနဏ မသိခဲ႔ၾက။ တစ္လတစ္လ ကုန္တဲ႔ ေဆးဖုိးကလည္း ေၾကာက္စရာရယ္... မိခင္ရ႕ဲ ပံ႔ပိုးအားေပးမႈေၾကာင္႔ သူ႔ဘ၀မွာ လုပ္နုိင္သမွ် အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ႔တဲ႔အတြက္ေတာ႔ သူ႔မိခင္ ေက်နပ္မွာပါေလ။

အခုတေလာ သူ ေဆးရံုအတက္အဆင္း စိပ္ လာတာရယ္ေၾကာင္႔ စိတ္ထဲ သူ႔ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ နီးလာၿပီလားလုိ႔ စိတ္မေကာင္းစြာ ေတြးခဲ႔မိပါတယ္။ ဆုတ္ယုတ္ပ်က္စီးလာလုိက္တာ.. ေျခသလံုးၾကြက္သားေလးေတြလည္း သိမ္ၿပီး လမ္းေတာင္ မေလွ်ာက္နုိင္ေတာ႔ဘူးတဲ႔။ ပြတ္မိတဲ႔ ေနရာတုိင္းမွာ ေသြးေျခဥလုိ႔ရယ္။ အိပ္ယာထဲမွာ ပက္လက္ေနရင္း ပင္ပန္းႀကီးစြာ  လႈပ္ရွားေနရတဲ႔ သူကေလးကို  ၾကည္႔ၿပီး ရုပ္ခႏၶာႀကီးရဲ႕  ေဖာက္ျပန္ပံုေတြကို တရားက်မိရင္း ေ၀ဒနာျပင္းျပကို ၾကိတ္မွိတ္ခံေနရရွာတဲ႔ သူ႔ကို သနားလုိက္တာ။  

ကေလးမေလး  နုိးေနရင္ အၿမဲ  အၿပံဳပန္းေလးဆင္ၿပီး  တက္ၾကြလန္းဆန္းေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးစကားေတြကိုသာ ေျပာတတ္တဲ႔ ေယာင္းမ ဆရာ၀န္မလည္း ကေလး အိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီဆုိ ခဏတာ မ်က္နွာဖုံးခြ်တ္လုိက္သလုိပါပဲ။ ကေလး သိသြား  ၾကားသြားမွာစိုးလုိ႔  ေရာဂါအေၾကာင္း စိတ္ဓာတ္က်စရာအေၾကာင္း ဘာတစ္ခုမွ မေျပာေပမယ္႔ မိခင္ ရင္ခ်င္းမုိ႔ ေၾကကဲြစိတ္ကို ခံစားမိပါတယ္။  ဘယ္သူ႔မွ အေဖာ္မျပဳပဲ  သမီးတေယာက္ရဲ႕  ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ စိတ္တုိင္းက် ျပဳစုခြင္႔ရဖုိ႔  မိဘတာ၀န္၀တၱရားေက်ေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာ တဘက္ကလည္း အလုပ္တာ၀န္၀တၱရားေတြ  လစ္ဟင္းလုိ႔..။ 

တကယ္တမ္းျဖစ္လာၾကၿပီဆုိေတာ႔ သားသမီးခံစားေနရလည္း ေဘးက မိဘေဆြမ်ိဳးေတြက ငုတ္တုတ္ထုိင္ၾကည္႔ေနရံု...  မိဘေတြ ေ၀ဒနာျပင္းစြာ ခံစားေနရရင္လည္း သားသမီးေတြက ရင္ထုမနာ ထုိင္ၾကည္႔ေနရံု။  အတတ္နုိင္ဆံုးက ခံစားေနရတဲ႔ ေ၀ဒနာ သက္သာေအာင္  ေခတ္မီေဆး၀ါးေတြနဲ႔ ကူညီေပးရံုကလဲြလုိ႔  ဘာမွ..ဘာမွ မတတ္နုိင္။

ပါးစပ္ထဲမွာလည္း အနာေတြေၾကာင္႔  ေခါင္းမေထာင္နုိင္တဲ႔ သူ႔အဖို႔ ခံတြင္းသန္႔ရွင္းေရးလည္း မလုပ္နုိင္.. အသန္႔အရွင္းၾကိဳက္လွတဲ႔ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေနတတ္တဲ႔  တူမငယ္ခမ်ာမွာ အနံ႔အသက္ဆိုးကုိ မခံနုိင္ရွာျပန္ေပမယ္႔ ...။ ဗလံုးဗေထြးနဲ႔  အားယူၿပီး ေျပာတဲ႔စကားကို နားမလည္တဲ႔  မိခင္ကို  စိတ္ပ်က္အားငယ္စြာၾကည္႔ရင္း စကားေျပာဖုိ႔ကို  လက္ေလွ်ာ႔လုိက္တာလည္း အခါခါ။  ေနာက္ေတာ႔ သူေျပာခ်င္လြန္းတဲ႔  စကားေတြကို  အဂၤလိပ္လုိ ေျပာေတာ႔မွာ နားလည္လုိ႔ရေအာင္ ပီသေနျပန္ပါေရာ။ ဒီေလာက္ လက္ပြန္းတတီး တရင္းတႏွီးေနခဲ႔တဲ႔  သားအမိေတြ.. ဆက္သြယ္ေရးစနစ္ေတြ  ပ်က္စီးေတာ႔ တေယာက္ေျပာခ်င္တာ တေယာက္ နားမလည္နုိင္တာလည္း ၾကံဳေသးတာပဲ။  ဒီေလာက္ ေ၀ဒနာခံစားေနရတဲ႔  ၾကားက  သူ႔မိခင္နဲ႔ ဆက္သြယ္လို႔ ရသြားေတာ႔ ေနာက္သြားေသးတယ္..သူ႔အေမကို။ အဂၤလိပ္လုိ ေျပာမွ နားလည္တဲ႔ သူ႔အေမကို.. " You are Foreigner ”  လို႔ေျပာၿပီး  ရီသြားေသးတယ္။ တကယ္တမ္းက်ေတာ႔ ရယ္တယ္ျပံဳးတယ္ဆုိတာ သူ႔အမူအရာၾကည္႔ၿပီးသာ နားလည္ေနရတာပါ။ 

သူ႕မွာလည္း အေမက  ေျပာမျပေပမယ္႔  သူ႔ေရာဂါအေၾကာင္းေတာ႔  သိသြားတဲ႔ ပံုပါပဲ။ ညဖက္ အိပ္မေပ်ာ္ရင္ မိဘေတြအိပ္မွ ဦးေအးေမာင္ေရးတဲ႔  ေသသည္၏ အျခားမဲ႔၌  စာအုပ္ကို ခုိးေၾကာင္ခုိး၀ွက္ဖတ္ခဲ႔ရတဲ႔ သူ႔ခမ်ာ.. သူ႔အတြက္ နီးကပ္ေနၿပီျဖစ္တဲ႔ တဦးတည္းသြားရမယ္႔  ခရီးအတြက္ စိတ္ပူေတြးေတာေနခဲ႔မွာပါပဲ။  က်မ  အနားမွာ ရွိေနၿပီး  သူ႔အေမ  ခဏေလာက္နားရင္း  အိပ္ေမာက်သြားတဲ႔  အခ်ိန္မွာ က်မကို မ်က္လံုး၀ုိင္းၾကီးနဲ႔ ၾကည္႔ရင္း ငိုေနတဲ႔ သူ႔ကို  ေမးမိေတာ႔ ေၾကာက္တယ္..တဲ႔။  က်မ နားလည္လုိက္တာနဲ႔  အတူ ရင္ထဲ မေကာင္းလွဘူး..။ သူေၾကာက္တာ ဘာလဲ ဆုိတာ က်မ  သိေပမယ္႔ “  မေၾကာက္ပါနဲ႔ သမီးရယ္.. ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး.. ေကာင္းသြားမွာပါ.. အန္တီလည္း ရွိတာပဲ..ေကာင္းေအာင္ လုပ္ေပးမယ္ေနာ္” လုိ႔ အားေပးလုိက္ရေပမယ္႔ အယံုအၾကည္ကင္းမဲ႔ေနတာ ကိုယ္တုိင္အသိပဲေလ။ ကဲ.. က်မ ဘာလုပ္ေပးနုိင္မွာလဲ...။ 

ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြကေတာ႔ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ  ဘ၀ကူးေကာင္းဖုိ႔ အာရံုေကာင္းဖုိ႔ လုိပါတယ္။  ေဒါသ ေလာဘ ေမာဘေတြနဲ႔ ေသသြားရင္ လားရာဂတိ မေကာင္းတတ္ဘူးဆုိတာ နားလည္ၾကေတာ႔  ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ သြားမယ္႔သူရဲ႕စိတ္ထဲ အာရံုေကာင္းေလး ရသြားေစခ်င္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကံဆုိတာ ကိုယ္ပုိင္ဥစၥာပဲလုိ႔  ဆုိထားေလေတာ႔ ကိုယ္လုပ္ထားခဲ႔တဲ႔ အာရံုေတြကိုပဲ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ အမွတ္ရၾကမွာေပါ႔ေလ...။ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ကို မျပင္ဆင္ရေသးတဲ႔ တူမ ငယ္အတြက္ေတာ႔ သူ ေနမေကာင္းလို႔  ဘုရားစာရြတ္ရင္ေတာင္ သူ သြားရခါနီးလုိ႔လားဆုိၿပီး ေၾကာက္ေနတတ္သူကိုး။ ေ၀ဒနာခံစားေနရတဲ႔  အခ်ိန္မွာ ၾကီးမားျပင္းထန္တဲ႔ ေ၀ဒနာက တဖက္.. ၾကားမႈအာရံုကို ဆူညံသံအျဖစ္ မွတ္ယူၿပီး ေဒါသထြက္မွာလည္း စိုးရတာ တဖက္။ 

အေမာေဖာက္လာေတာ႔  ေအာက္ဆီဂ်င္ေပးတာကိုလည္း သူအဆင္မေျပ။ တကယ္ဆုိ တီထြင္တဲ႔သူေတြ လူမမာအျဖစ္ ခံစားၿပီးမွ တီထြင္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္လုိ႔ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔  ေတြးမိေသး။ ေမာေနတဲ႔ၾကားက လက္သီးတင္းတင္းဆုပ္ၿပီး  တင္းခံေနပံုကလည္း ေကာက္ရုိးတမွ်င္ကို အားကိုးတႀကီးလုိက္ဆဲြေနသလို။ ေတာ္ၾကာ နဂို၀ုိင္းတဲ႔  မ်က္လံုးေလးက ျပဴးက်ယ္ၿပီး ေၾကာက္လန္႔တၾကား စူးစိုက္ၾကည္႔ေနတတ္တာကလည္း စိတ္မခ်မ္းသာစရာ။ ဗုဒၶံ သရဏံ  ဂစာၦမိ  ကို နားနားကပ္  ရြတ္ဆုိေနတဲ႔  မိခင္ခမ်ာလည္း ဆရာ၀န္တေယာက္မုိ႔ သူ႔သမီးရဲ႕  ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အတြက္ ဘယ္လုိ ေျဖလုိ႔ရပါ႔မလဲ။ အသံမထြက္ေတာ႔တဲ႔  သူ႔အေမကိုယ္စား  က်မက အစား၀င္ ရြတ္ဆုိေပးရျပန္ပါတယ္။ ဇာတ္တုိက္ထားတာ  မဟုတ္တဲ႔ ဘ၀ဇာတ္ခံုေပၚမွာ အားလံုးက အဆင္ေျပသလုိ  ၾကည္႔က်က္ က ေနၾကတာကိုး။ ျပဇာတ္တပုဒ္လုိေတာ႔ အစစ အရာရာ ခ်ိန္သားကိုက္ အဆင္ေျပဖုိ႔ေတာ႔ မလြယ္လွပါဘူးေလ..။

သူ အိပ္ေမာက်သြားတယ္.. အားလံုးက ေဘးမွာ လုိက္ေမာတာ နဲနဲ ရပ္ၿပီး အျပင္ထြက္ အသက္၀ ေအာင္  ရွဴၾကျပန္ပါတယ္။  တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ျခင္းမွာ သူကေတာ႔ အိပ္ေမာက်လုိ႔.. ခုနတုန္းက ေမာပန္းခက္ခဲေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ လာလုိက္ၾကတဲ႔ ဖုန္းသံေတြလည္း အခုက်ေတာ႔ တိတ္ဆိတ္သြားျပန္ၿပီ။  တခါတခါ လူေတြရဲ႕ မသိတတ္မႈက စိတ္ကုန္စရာပါပဲ။  က်မအလွည္႔ဆုိရင္ေတာ႔ ဟမ္းဖုန္းေတြ အကုန္ပိတ္ထား.. မပိတ္နုိင္ရင္လည္း အျပင္မွာသာ ထားခဲ႔ၾကဖုိ႔ မွာထားခဲ႔ရမယ္လုိ႔  စိတ္ထဲ ေတးထားလိုက္ပါတယ္။  

သူ႔ရဲ႕ ဆရာ၀န္ေရာက္လာပါတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္က သတိလစ္သြားတာလဲ.. တက္သြားေသးလား.. ဘယ္ေနရာ bleeding ရေသးသလဲ.. ေခါင္းတအားကိုက္တယ္ဆုိတာကေတာ႔ ဦးေႏွာက္ထဲ bleeding ရသြားတဲ႔ ပံုပါပဲ ဆုိတဲ႔ ေနာက္မွာေတာ႔ အားလံုးက ၿငိမ္သက္။ ဘုရားစာရြတ္ဖုိ႔ စိတ္ကူးေနတဲ႔ က်မလည္း သူ မၾကားနုိင္ေတာ႔ၿပီပဲ လုိ႔ အားေလ်ာ႔သြား။  သူ႔အေမကေတာ႔ တိတ္တိတ္ရိႈက္ကာငို...။ ကုိးရီးယားကားေတြထဲမွာေတာ႔ သတိလစ္သြားလည္း စကားေျပာေနၾကေသးတာပဲ.. ၾကားရင္လည္း ၾကားနုိင္တာပဲလုိ႔ အားတင္းၿပီး သူသတိရွိစဥ္က ရြတ္ဖုိ႔ ေတြေ၀ေနခဲ႔တဲ႔ ပရိတ္ႀကီး ဆယ္႔တစ္သုတ္ကို  သူၾကားရရံုသာ ရြတ္ေပးေနမိပါတယ္။ ခဏအၾကာမွာေတာ႔ သူတခ်က္လႈပ္ရွားလာၿပီး တက္သလုိ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ခဏေလးမွ  တကယ္႔ခဏေလးပါ.. ေျမွာက္ေနတဲ႔ လက္ ဖုတ္ကနဲ ျပဳတ္အက်မွာေတာ႔  တခါတည္း ၿငိမ္သက္သြားပါေတာ႔တယ္။ မ်က္ခံြက တုန္႔ျပန္မႈေတြ ၿငိမ္သက္သြားတာ အတည္ျပဳၿပီးတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ေန႔လည္ ၁၂  နာရီတိတိ။ ECG နဲ႔ ထပ္ဆင္႔ အတည္ျပဳၿပီးသြားေတာ႔ လြတ္လပ္စြာ ငိုေၾကြးနုိင္ၾကပါၿပီ။

သြားေတာ႔ ပံု႔ေလးေရ.. သြားေပေတာ႔... သံသရာခရီး မဆံုးသေရြ႕ေတာ႔ တုိ႔ေတြ အားလံုးဟာ သံသရာခရီးသည္အခ်င္းခ်င္းေတြပဲေပါ႔ေလ။ ကိုယ္႔လမ္းကိုယ္ေလွ်ာက္ၾကရင္း တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အက်ိဳးျပဳျဖစ္ခဲ႔ၾကတယ္ဆုိရင္ေတာ႔ ၀မ္းသာစရာပါ။ ႀကီးတယ္ ငယ္တယ္ မဟူ ဒီတရားေတြကို ေရွာင္လဲႊလုိ႔ မရစေကာင္းတာ လက္ေတြ႔ တရားျပခဲ႔တဲ႔အတြက္လည္း က်န္ရစ္သူမိသားစုက ေၾကကဲြမႈေတြၾကားက သံေ၀ဂ ရေနၾကတဲ႔အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ပံု႔ေလးေရ.. ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစကြယ္...။ 
(၃၀.၇.၂၀၀၉ ၌ ဘ၀တစ္ပါးသို႔ ကူးေျပာင္းသြားရွာတဲ႔ တူမေလးအား ရည္စူးပါသည္)

14 comments:

မီယာ said...

အမရယ္ စိတ္မေကာင္းလုိက္တာ သနားစရာေလး။ သြားေလသူ အတြက္ေတာ့ ေ၀ဒနာ ခံစားရတဲ့ ဒုကၡက ကင္းသြားတာေပါ့။ ကုိယ့္အရင္ သြားႏွင့္တဲ့ သားသမီးအတြက္ ေၾကကြဲရတဲ့ မိဘေတြကုိလည္း ကုိယ္ခ်င္းစာပါတယ္။ အားလုံးကုိ အခ်ိန္က ကုစားႏုိင္ပါေစလုိ႔ပဲ ဆုေတာင္းပါတယ္ အမရယ္။

Moe Cho Thinn said...

စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ မမရယ္။
ကေလးတေယာက္အေနနဲ႔ ခံစားရတာ မမွ်လိုက္တာ။
ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစလို႔သာ...

ပံုရိပ္ / Pon Yate said...

ကေလးကုိ ေသခ်ာ မသိေပမယ့္ ဖတ္ၿပီး စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိတယ္။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ လူ႔ေလာကထဲက ထြက္သြားရတာ ႏွေျမာစရာ။ သူ႔မိဘက ေတာ္ေတာ္ ခံစားရမွာပဲ။

PAUK said...

ဖတ္ျပီး စိတ္မေကာင္းဘူး..
အသက္ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔..

ThuHninSee said...

ဟယ္.အားနာလုိက္တာ အစ္မရယ္.။ အစ္မစိတ္ညစ္ေနတာ မသိလုိ႔ ဟိုကေလးေလး အေၾကာင္းေျပာမိတာ။ ေၾသာ္.. ထြက္ခါသြားတာျခင္းတူေပမယ္႔ ထြက္ခြာသြားပုံမတူဘူးေပါ႔အစ္မရယ္။ တကယ္စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ အနားမွာ ဘုရားစာရြတ္ေပးတဲ႔ သူ႔ကုိခ်စ္တဲ႔ မိသားစုရိွတာ သူ႔အတြက္ကံေကာင္းပါတယ္ေလ။

MANORHARY said...

သူမ မိခင္နဲ႔အတူ
ထပ္တူထပ္မွ်
ငိုေၾကြးခဲ့ရပါတယ္။
ကၽြန္မ တို႔ ေလာကမွာတတ္ႏိုင္တာ
သိပ္မ်ားမ်ားစားစာ မရွိဘူး မသိဂီ ၤ.....
တတ္ႏိုင္သေလာက္ေမတၱာတရားကိုပဲ
ေပးႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားၾကတာေပါ့

sin dan lar said...

စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ အစ္မေရ... မေသခင္ ခံစားသြားလုိက္ရတာ...။

sonata-cantata said...

သိဂႌေရ တူမေလးလိုပဲ ငါလည္းေၾကာက္တယ္။
သြားေလသူေလးေရ ရပ္ျပစ္ရွစ္ပါးမွ ကင္းလြတ္ပါေစ...

မဆုမြန္ said...

စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ အစ္မရယ္

ခင္မင္းေဇာ္ said...

တူမေလးက ဘာေရာဂါလဲဟင္.....
ငယ္ငယ္ေလးနဲ႕ ႀကံဳရတာ စိတ္မေကာင္းလုိက္တာ...
ကိုယ္လဲအေမတေယာက္ဆိုေတာ့ သူ႕အေမနဲ႕ ထပ္တူခံစားရတယ္။

myatnoe said...

ဖတ္ရင္းနဲ႔ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ အမရယ္...

သက္ေဝ said...

သူငယ္ခ်င္းေရ...
လူကီးမီးယား ထင္တယ္ေနာ္...
စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ...
တူမေလး ေကာင္းရာမြန္ရာေရာက္ပါေစ လို႕ ဆုေတာင္းေပးေနပါတယ္...။

Craton said...

လူကီးမီးယားလား.. ဘာျဖစ္တာလဲဟင္
ဘာလို႔အဲ႔လိုျဖစ္တာလဲမသိဘူး.. သနားပါတယ္..
သူ႔ေနရာမွာ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ေရာ ကိုယ္႔ႏွမ၊ ကိုယ္႔ညီေလးေတြအစားထိုးျပီး ခံစားၾကည္႔ရင္ တကယ္ကို မ်က္ရည္က်ရပါတယ္.. သူ႔မိသားစု ထပ္တူထပ္မွ်ပါပဲ အန္တီtg

ဒီပုိ႔စ္ေလးအတြက္ တကယ္ကိုေက်းဇူးပါ..

Me Me said...

စိတ္မေကာင္းလုိက္တာ သနားစရာေလး။ ဘာေရာဂါလဲဟင္? အသက္ ဘယ္ေလာက္လဲ?
ေကာင္းရာမြန္ရာေရာက္ပါေစ။