Monday, October 14, 2013

ဘေလာ႔ဂ္ေလးဆီ......


FACEBOOK မွာ အခ်ိန္ကုန္ေနတာ ၾကာေတာ႔ ဘေလာ႔ဂ္ဘက္ျပန္လွည္႔ခ်င္လာတယ္။ အဲဒီ လူမႈကြန္ယက္ႀကီးဟာ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ျမန္ဆန္လြန္းအားႀကီးေနတယ္။ ေခါင္းေနာက္စရာ အာရံုေနာက္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္လည္း အမ်ိဳးအမည္စံုစြာ ဆန္းျပားလွတယ္။ စာေတြ အမ်ားႀကီးေရးစရာမလုိပဲ status ေလးတခုကလည္း တုံ႔ျပန္မႈေတြ ခ်က္ခ်င္းရႏုိင္တယ္။ သူငယ္ခ်င္း အသိုင္းအ၀ုိင္းေတြၾကား မွ်ေ၀ခ်င္တဲ႔ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ လ်င္ျမန္စြာ ျပန္႔ႏွံ႔ေစသေလာက္ အျဖစ္ျမန္သလုိ အပ်က္ျမန္တယ္ ေျပာရမလား။ လြယ္ကူျမန္ဆန္ေတာ႔ သံုးတဲ႔သူေတြကလည္း လြယ္လြယ္ကူကူ သံုးႏုိင္တာေပါ႔၊ ဒါေပမယ္႔ အကုန္လံုးဟာ ေရာေထြး ရႈပ္ရွက္ကုန္သလုိပဲ။ တခါတခါ ကိုယ္ ျပန္ၾကည္႔ခ်င္တာကို ျပန္ရွာေတာ႔လည္း ေခါင္းေနာက္ေအာင္ ျပန္ရွာရတာကလည္း မေကာင္းျပန္ဘူး။ အဲဒီေတာ႔ ကိုယ္လုိခ်င္တာေလးေတြ႔လုိက္ရင္ ကိုယ္႔ wall ေပၚကို ျပန္ share ထားလုိက္တယ္။ အဲဒီေတာ႔ လုိခ်င္ မလိုခ်င္၊ ဖတ္ခ်င္ခ်င္ မဖတ္ခ်င္ခ်င္ က်မ share လုပ္လုိက္တဲ႔ ပို႔စ္ေတြက သူငယ္ခ်င္းေတြ မ်က္စိေနာက္ေအာင္ သြားလုပ္တတ္ၾကျပန္ပါေရာ။ ကိုယ္ကေတာ႔ ကိုယ္ၾကိဳက္တာေလးမ်ား သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ႏွစ္သက္တဲ႔သူမ်ား ပါေလမလားလုိ႔ Only me ကို မေရြးပဲ friends ကိုပဲ ေရြးထားမိတာလည္း ပါပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕က နင္ရွယ္တာေတြ မ်ားတယ္ေနာ္ ေျပာတဲ႔အခါက် အားနာရျပန္ေရာ။

ဒါနဲ႔ပဲ နားေအးပါးေအး ကိုယ္ေရးခ်င္တာေတြ ေရး၊ ေတာ္တန္ရံုလူေတြ မသိႏုိင္ မေရာက္ႏုိင္တဲ႔ ကိုယ္႔ဘေလာ႔ဂ္ေတာရြာေလးထဲပဲ ကိုယ္ျပန္လာျဖစ္ေတာ႔မယ္။  ဘေလာ႔ဂ္နဲ႔ အဆက္ျပတ္တာ ၾကာေနလုိ႔ ဘေလာ႔ဂါ အုပ္စုထဲ ၀င္ရင္ေတာင္ ကိုယ္က ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ရယ္၊ အဲ...အစကတည္းက ကိုယ္႔ဘေလာ႔ဂ္အသိုင္းအ၀ိုင္းေလး ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးမွာပဲ ေနေပ်ာ္ခဲ႔တာေၾကာင္႔လည္းပါပါတယ္ေလ။

ဘေလာ႔ဂ္ထဲက စာေလးေတြတခ်ိဳ႕ မမုိးရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင္႔ (မမုိးမုိးေစာ၀င္း) ပံုႏိွပ္စာမ်က္ႏွာအျဖစ္နဲ႔ ျမင္ခြင္႔ရခဲ႔တယ္။ ကိုယ္႔ရဲ႕သေဘာကိုက ကိုယ္႔ဘာသာ ပံုမွန္ေလးပဲ ေရးခ်င္တာကို ေရးေနခ်င္တာ တခုပဲေလ။ စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ တင္ခြင္႔ရတဲ႔ စာေရးသူတေယာက္ဆိုတာ တာ၀န္ေတြ ၾကီးေလးေတာ႔ ကိုယ္က အဲဒီေလာက္တာ၀န္မယူႏုိင္ဘူးေလ။ ဒါေၾကာင္႔ တခ်ိဳ႕ မိတ္ေဆြေတြက စာေတြေရးၿပီး ပို႔ဖုိ႔ေျပာတာကို ေက်းဇူးတင္ေပမယ္႔ မလုပ္ျဖစ္ခဲ႔ဘူး။ ကိုယ္႔အေၾကာင္းကိုယ္သိတာလည္း ပါတာေပါ႔ကြယ္။ စာေရးသူျဖစ္ဖုိ႔ဆုိတာ လြယ္တယ္မွတ္လို႔။ ကိုယ္ကေတာ႔ ရိုးရုိးသားသားေလးပဲ စာေရးခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္လာရင္ စာခ်ေရးဖုိ႔ပဲ စိတ္၀င္စားတယ္။ 

မမိုးဆီက ကိုယ္႔စာေလးေတြပါတဲ႔ စာေစာင္ေတြ စာမူခ ေတြရတယ္။ အဲဒီေန႔က အေပ်ာ္ကို ဘယ္လုိ ေျပာရမလဲ မသိဘူး။ စာမူခေတြ ဘယ္လုိသံုးရမလဲ စဥ္းစားလုိ႔ မရေသးေတာ႔ ဘုရားစင္ေအာက္စာ ဘုရားစာအုပ္ေတြထည္႔တဲ႔ ဗီရုိထဲမွာ ေသခ်ာထည္႔ထားတယ္။ ေမေမတုိ႔ကို ကန္ေတာ႔မလား၊ စာေပေလာကထဲက လူႀကီးေတြကိုပဲ ကန္ေတာ႔တဲ႔ အထဲ ထည္႔လုိက္မလား၊ စာေပနဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ ေဖာင္ေဒးရွင္းတခုခုမွာပဲ ထည္႔လုိက္မလား၊ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဆရာမင္းလူ ေနမေကာင္းတဲ႔ အခ်ိန္ဆိုေတာ႔ ဆရာ႔သမီး ယုယေလးဆီ လဲႊဖုိ႔ စိတ္ကူးမိေပမယ္႔ မလဲႊျဖစ္ခဲ႔ဘူး။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ ဟိုတေလာက ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္မွာ ႏွလံုးခဲြမယ္႔ ကေလးမေလးတြက္ မေမေအးဦး အလွဴခံတာ ေတြ႔လုိ႔ ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ကိုယ္တတ္ႏုိင္သေလာက္ရယ္ စာမူခေလးေတြရယ္ ေပါင္းၿပီး လွဴတဲ႔ အထဲ ထည္႔ျဖစ္လုိက္တယ္။ ဒါဆုိ အက်ိဳးရွိတဲ႔ ေနရာမွာ အသံုးခ်ခဲ႔တယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာ ေက်နပ္၀မ္းသာသြားရတယ္။ 

ဘေလာ႔ဂ္လုပ္ခဲ႔တာ အခ်ိန္ေတြကုန္၊ ကိုယ္႔စိတ္ေတြ ႏွစ္ခဲ႔ရရံုသက္သက္ေတာ႔ မဟုတ္ခဲ႔ပါဘူးေလ။ အခုလုိမ်ိဳး ေကာင္းမႈကုသုိလ္ေတြ လုပ္ႏုိင္သလုိ.... ကိုယ္႔မွာ အျပင္မွာ ရဖုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္တဲ႔ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြပါ တုိးပြားလာခဲ႔ရတာကို ဘယ္လုိ တန္ဖိုးျဖတ္လုိ႔ ရႏုိင္မွာလဲ။ ဘေလာ႔ဂ္ေၾကာင္႔သာ မဟုတ္ရင္ passive ဆန္တဲ႔ က်မအတြက္၊ စကားလံုးေတြထက္ စာလံုးေတြနဲ႔သာ ဆက္သြယ္ခ်င္တဲ႔ က်မအတြက္ ပိုၿပီးက်ယ္၀န္းတဲ႔ အသိုင္းအ၀ုိင္းနဲ႔ ေ၀းကြာေနမွာပါပဲ။ ကိုယ္႔စာေတြကို သူမ်ားဖတ္မွာ စုိးရိမ္ရွက္ရြ႔ံတတ္တဲ႔ က်မ ... ကိုယ္႔စာေတြကို ဖတ္ၿပီး သေဘာတက်ျဖစ္ေနတဲ႔ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမကို ၾကည္႔ၿပီး က်မ ေက်နပ္ေနခဲ႔တယ္။ အေမ႔အေၾကာင္းေရးထားတဲ႔ က်မရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္ကို မသိခဲ႔ရေလျခင္းလုိ႔ ေမေမကေတာ႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနခဲ႔တယ္။ က်မလည္း အဲဒီစာေရးခဲ႔မိတဲ႔အတြက္၊ အဲဒီစာကို ေမေမဖတ္ခဲ႔မိတာတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ႔ရပါတယ္ေလ။ ဒါေပမယ္႔ အဲဒါေတြက ရင္ထဲမွာ ရွိေနခဲ႔တဲ႔ အရာေတြပဲေလ။ ဖြင္႔အန္ထုတ္ပစ္ခဲ႔တဲ႔ အတြက္ က်မရင္ထဲမွာ အဆိပ္အေတာက္ေတြ ပုိၿပီး ျပန္႔မသြားတာကလည္း ဘေလာ႔ဂ္ေရးခဲ႔မိလုိ႔ဆုိတာ ျငင္းလုိ႔ မရေအာင္ ေက်းဇူးတင္မိပါရဲ႕။

ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္က အရွိန္အဟုတ္ျပင္းျပင္းနဲ႔ စီးဆင္းေနတဲ႔ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေရဆုိရင္ က်မတုိ႔ ခ်စ္တဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ကေတာ႔ တသြင္သြင္ နဲ႔ ၿငိမ္႔ေညာင္းစြာ စီးဆင္းေနတဲ႔ စမ္းေခ်ာင္းေလးပဲေပါ႔။  အဲဒီစမ္းေခ်ာင္းေလးဆီ က်မ ျပန္လာခဲ႔ၿပီ.......။

1 comment:

တန္ခူး said...

စမ္းေခ်ာင္းေလးဆီျပန္လာခဲ့ပါ မ ေရ. အားငယ္လို ့....တန္ခူး လဲ စာမူခေလးေတြအကုန္လွဴျဖစ္တယ္. ညီမေတြစိတ္ခ်င္းတူတယ္ေနာ္