Sunday, June 8, 2014

သူ႔အတြက္ ေနာက္ဆံုးေရးတဲ႔စာ။

သူ႔ကို မၾကာ မၾကာ သတိရမိတယ္။ 
အတူတူတက္ခဲ႔ၾကတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ တခါတေလ ျပန္ဆံုၾကတုိင္း သူ ဘယ္ေတာ႔မွ မပါခဲ႔။
သတင္းလည္း မၾကားသလုိ အရိပ္အေယာင္လည္း မျမင္ရတာ ၾကာၿပီ။
ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္ေပၚမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္ဆံုၾကေတာ႔ သူမ်ား ရွိေနမလား ရွာၾကည္႔မိတယ္။ 
ေပ်ာက္ခ်က္သား ေကာင္းပံုမ်ား .....။
မထီတရီ၊ ဂ်စ္ကန္ကန္ ခပ္မုိက္မုိက္ မထင္ရင္ မထင္သလုိ လုပ္ကုိင္ျပဳမူတတ္တဲ႔ သူ႔ကို ပံုမွန္ေလာက္ပဲ ဆက္ဆံရင္းႏွီးခဲ႔ၾကတယ္။ ညိဳေခ်ာေလး သူဟာ အရုိင္းဆန္ဆန္....။

ကိုယ္တုိ႔ေတြ အုပ္စု ေက်ာင္းက Field Trip ထြက္ရေတာ႔ မူဆယ္ဘက္ သြားျဖစ္ၾကတယ္။ ရထားနဲ႔ မႏၲေလး၊ မႏၲေလးကေနမွ ကားနဲ႔ လားရိႈး၊ မူဆယ္.. ေနာက္ တရုပ္ျပည္ ၾကယ္ေဂါင္ ေရႊလီဘက္ သြားၾကတယ္။ ျပင္ဦးလြင္မွာ ကိုယ္နဲ႔ သူ တခန္းထဲ အတူက်တယ္။ သူ အခန္းထဲကေန ဖုန္းနဲ႔ စကားေတြ ေျပာတယ္။ စီးကရက္ေတြ ေသာက္တယ္။ ဒဏ္ရာရထားဖူးတဲ႔ က်ားသစ္မေလးလုိပဲ .... ေနာက္ လားရိႈးဟုိတယ္က်ေတာ႔ သူရယ္ ကိုယ္ရယ္ ေနာက္တေယာက္ရယ္ သံုးေယာက္တည္းရတယ္။ ညဖက္ သူ စီးကရက္ေသာက္တယ္။ မေသာက္ခင္ ေသာက္လုိ႔ ရမလားလုိ႔ သူေမးပါတယ္။ ကိုယ္ေရာ ေနာက္တေယာက္ကပါ ရပါတယ္ လုိ႔ ေျပာေတာ႔ သူက အေဖာ္စပ္မရေတာ႔ တေယာက္ထဲ စီးကရက္ေတြ ေသာက္တယ္။ စီးကရက္ေငြ႔ေတြ တခန္းလံုးမႊန္လုိ႔ ထင္ရဲ႕ ။ ကားေပၚေရာက္ေတာ႔လည္း သူနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္အတူထုိင္တယ္။ ေနပူတဲ႔ဘက္ဆုိေတာ႔ အကုန္ ခန္းဆီးေတြ ခ်ၾကေပမယ္႔ သူက အရိပ္ထဲ ေနဖုိ႔ စိတ္ကူးပံု မရဘူး။ ေနပူေနတဲ႔ကိုယ္က သူ႔ လွမ္းၾကည္႔ေတာ႔ ရွဴခင္းေတြကို ေငးရင္း သူ႔စိတ္ေတြ လြင္႔ပ်႔ံေနပံုပဲမုိ႔ ကိုယ္ပဲ စိတ္္ေလွ်ာ႔လုိက္တယ္။ 

သူဟာ သူထင္ရာ လုပ္တတ္တဲ႔ မိန္းကေလးတေယာက္ပဲ ထင္ရဲ႕။  တခါတခါ ကိုယ္႔ရဲ႕ ေလးႏွစ္အရြယ္ သားေလးအေၾကာင္းေမးရင္း သူ႔သားေလးအေၾကာင္းပါ ေျပာတတ္တယ္။ သူမ်ားအေၾကာင္းကို ေျပာသေလာက္ပဲ နားေထာင္တတ္တဲ႔ အက်င္႔ရွိခဲ႔လုိ႔ သူေျပာတာထက္ ဘာမွ ပိုမေမးခဲ႔ဘူး။ မစပ္စုခဲ႔ဖူးဘူး။ အဲဒီေတာ႔ သူ႔ဘဝအေၾကာင္းလည္း ေသခ်ာ မသိခဲ႔ဖူးဘူး။

 ေမျမိဳ႕က အဆင္း ေန႔လည္စားထမင္းစားေတာ႔ အုပ္စုလုိက္ႀကီး ဝင္လာတဲ႔ ဆာေလာင္ေနတဲ႔ ကိုယ္တုိ႔အတြက္ ဟင္းပဲြေတြက အဆင္သင္႔ျဖစ္မေနခဲ႔ဘူး။ ဟင္းပဲြေတြ လုစားၾကရင္း နီးစပ္ရာ လက္သင္႔ၾကရင္း၊ စည္းေတြ ေဘာင္ေတြ ေက်ာ္ၾကရင္း..... ကိုယ္ လူေတြကို ေက်ာခုိင္းခဲ႔လုိက္တယ္။  စိတ္ပ်က္သြားခဲ႔တယ္ ထင္ရဲ႕။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူကေတာ႔ သူလုပ္စရာေတြ ရွိတာ လုပ္ခဲ႔ၿပီးၿပီမုိ႔ တေယာက္ထဲ ထုိင္ေနတဲ႔ ကိုယ္႔အနား အတူတူ လာထုိင္တယ္။ သူက ကိုယ္႔ ရဲ႕ ခ်ဥ္တူးတူး ခံစားခ်က္ကို နားလည္သလုိ ျပံဳးၾကည္႔ရင္း မုန္႔လာေကြ်းတာ။ သူနဲ႔ ကိုယ္ ရင္ဘတ္ခ်င္း နီးစပ္သြားခဲ႔ၾကတယ္။ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ ေရွ႔တမ်ိဳး ေနာက္တမ်ိဴးး ပါးစပ္ေလးေတြ ခ်ိဳတဲ႔ ေလာကႀကီးအေၾကာင္းေျပာၿပီး ရယ္သြမ္းေသြးတာက စရင္း နွစ္ေယာက္သား ဟားတုိက္ရယ္ေမာလုိက္ၾကတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ေလာကႀကီးက သာယာသြားခဲ႔တယ္။ လူတခ်ိဳ႕က နားမလည္သလုိ ၾကည္႔ခဲ႔ၾကတယ္။ 

အျပန္လမ္းမွာ ရထားေပၚက ထမင္းစားခန္းတဲြမွာ ကိုယ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ သြားထုိင္ရင္း အဲဒီခရီးစဥ္ဟာ အဆံုးသတ္မွာ ပိုအသက္ဝင္လာခဲ႔သလုိလုိ ။ သာစည္က ႏြားႏုိ႔အစစ္နဲ႔ ေကာ္ဖီခါးခါး ေကာင္းလြန္းလုိ႔ အမေသာက္ေစခ်င္လုိ႔ ဆုိၿပီး သူ က်မအတြက္ ပါဆယ္တခြက္ ပိုဝယ္လာခဲ႔တယ္။ တန္ဖိုးႀကီးတာေတြ လုိသလား။ တန္ဖိုးထားတာပဲ လုိသလား။ 

ဒီေလာက္ပါပဲ.... ေနာက္ သူတုိ႔ ေက်ာင္းၿပီး ဘဲြ႔ယူတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္က ႏွစ္ဘာသာ မေျဖပဲ က်န္ခဲ႔တာကို ဆက္္ေျဖေနရတာရယ္ သားငယ္ေလး ေမြးဖြားတာနဲ႔ အလုပ္ေတြ ရႈပ္ရင္း အဆက္အသြယ္ေတြ ျပတ္ေနခဲ႔တယ္။ ေနာက္ သားငယ္ေလး ေမြးတဲ႔ အခ်ိန္မွာ သူ အိမ္လာလည္တယ္။ သားေလးတြက္ လက္ေဆာင္ေလး ပါလာခဲ႔တယ္။ ေနာက္ဆံုးတခါက သူနဲ႔ အိမ္က အမ်ိဴးသားနဲ႔ တင္ဒါတခုမွာ အတူတူေတြ႔လုိ႔ ဖုန္းနံပါတ္ရၿပီး ဖုန္းတခါဆက္တယ္။ သူ အေမရိကားသြားဖုိ႔ ၾကိဳးစားေနတယ္တဲ႔။ သူ႔သားေလးတြက္ သူလုပ္ခ်င္တာေတြ ေျပာတယ္။ ေနာက္ပိုင္း သူလည္း သူ႔အလုပ္မွာ မရွိေတာ႔သလုိ ဘယ္ကို ေရာက္သြားလဲ မသိေတာ႔ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကေနလည္း သူ႔အေၾကာင္း မၾကားမိသလုိ အရိပ္အေယာင္ေလးေတာင္ မျမင္မိေတာ႔ဘူး။

စိတ္မေကာင္းဘူး ေကြး.... သူ႔ ဘဝ ခရီးအစကိုလည္း ကိုယ္မသိခဲ႔သလုိ သူျဖတ္သန္းလာခဲ႔တဲ႔ ခရီးေတြ ၾကမ္းတမ္းသလား ေခ်ာေမြ႔ခဲ႔သလား ကိုယ္မသိခဲ႔ဘူး။ သူ ဘာေတြ လုပ္ေနသလဲ ကိုယ္မသိသလုိ သူ ဘယ္လုိလူစားလဲ ဆုိတာလည္း ကိုယ္ ေသခ်ာ မသိခဲ႔ပါဘူးေလ။ 

ေသခ်ာတာ တခုကေတာ႔ အခ်ိန္ပိုင္းေလး တခုမွာ သူ႔ရဲ႕ ပကတိစိတ္ႏွလံုးသားေလးနဲ႔ ကိုယ္႔ ႏွလံုးသားတစံု ထပ္တူက်လုနီးပါး နီးစပ္ရင္းႏွီးခဲ႔ၾကတာ တကယ္႔ကို အဖိုးတန္တဲ႔ အခ်ိန္ေလးတခုတြက္ ကိုယ္ သူ႔ကို ေက်းဇူးတင္ ခင္မင္ရင္းနဲ႔ သတိရေနမွာပါေလ။ 

ေကာင္းမြန္ရာဘံုဘဝမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ စံစားပါေလ ေကြးေရ...
အခ်ိန္လြန္ ေနာက္က်ၿပီးမွ သိခဲ႔ရတဲ႔အတြက္ ေနာက္ဆံုးခရီးကိုေတာင္ လုိက္ပို႔ခြင္႔မရခဲ႔တာကို နားလည္ ခြင္႔လႊတ္ပါေလ။

1 comment:

ခင္မင္းေဇာ္ said...

သူငယ္ခ်င္းက ဆံုးသြားတာလား။ ေစာလိုက္တာေနာ္။