Skip to main content

စက်တင်ဘာ ၆ ရက် ၂၀၁၄

မနေ့ညနေ ကျောင်းက ပြန်လာတဲ့ သမီးငယ်က ထုံးစံအတိုင်း ကျောင်းက သူငယ်ချင်းတွေ အကြောင်း ဖောက်သည်ချသည်။ ပြီး သမီးသူငယ်ချင်းတွေက အတွင်းခံ အင်္ကျီတွေ ဝတ်နေကြတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြောတယ်။ သူက အိုက်တတ်လွန်းလို့ အင်္ကျီတစ်ထပ်တည်းပဲ ဝတ်ချင်တဲ့သူ။ စိတ်ထဲ သတိထားမိပြီး သမီးငယ်ရဲ့ အသက်ကို ကမန်းကတန်း ပြန်တွက်မိ။ ဆယ်နှစ်ပြည့်ပြီးသွားတဲ့ သမီးငယ်က သေးသေးကွေးကွေးလေး။ အိမ်က အငယ်နှစ်ယောက်က သူတို့အတန်းထဲမှာ အသေးဆုံးလေးတွေဖြစ်နေကြတော့ မသိရင် အိမ်ကပဲ  အာဟာရပြည့်စုံအောင် မကျွေးထားသလိုလို။ အစားအသောက်ကြေးများတဲ့ သူတွေမို့ ဟိုဟာမစားဘူး၊ ဒီဟာကတော့ဖြင့် အရသာမရှိဘူး၊ အသီးအရွက်မကြိုက်ဘူးဆိုပြီး အတင်းကျွေးရင် ညာတာပါတေးနဲ့ အမှိုက်ပုံးထဲ သွားပစ်ထားတတ်တဲ့ ကလေးတွေ။

ဘာလိုပဲပြောပြော ဆယ်နှစ်ကျော်လာပြီဆိုတော့ ဆယ်ကျော်သက်ထဲ ဝင်လာတော့မယ့် သမီးငယ်တွက် ကိုယ်ဘာတွေ ပြင်ဆင်ရမလဲဆိုတာ ခေါင်းထဲ ရောက်လာခဲ့ပြီ။ သားကြီးကလည်း ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ပြည့်ပြီးသွားဆိုပေမယ့် သူ့အဖေကိုပဲ ရှင်တို့ သားအဖအချင်းချင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုဆုံးမထားလို့ ပြောပေမယ့် သူ့အဖေကတော့ အေးအေးဆေးဆေး လုပ်နေတာပါပဲ။ အင်း... သမီးကတော့ အမေ့တာဝန်ပေါ့။

ဆယ်နှစ်ကျော်ရင် ခန္ဓာကိုယ်အပြောင်းအလဲတွေ စတင်လာတော့မယ်ပေါ့။ သမီးငယ်က မသိသာပေမယ့် သူ့အရွယ် သူ့သူငယ်ချင်းတွေက ဖွံ့ဖြိုးထွားကျိုင်းနေတာကို သူတို့အချင်းချင်း Girl's talk တွေ ဘာတွေ ပြောကြမယ်ထင်တယ်။ သူများတွေ ဝတ်လာကြတော့ သူကျဉ်းကျပ်တယ်ဆိုပြီး မဝတ်ချင်ခဲ့တဲ့ အတွင်းခံအင်္ကျီတွေကို သူ့ဘာသာ ဝတ်ဖို့ စိတ်ကူးလာတယ်ထင်တယ်။ 

ကိုယ်တွေတုန်းကရော....။ ကောင်းကောင်း မမှတ်မိတော့ဘူး။ ကိုယ်က ငယ်ငယ်ကတည်းက တော်တော်ရှက်တတ်ခဲ့တယ်။ မှတ်မိသလောက်တော့ ခြောက်တန်းအရွယ်မှာ အိမ်က မိသားစုတွေရယ် တခြားမိသားစုတွေရယ် ချောင်းထဲလား မြစ်ထဲမှာလား ရေဆင်းချိုးကြတော့ ထဘီကို ရင်ရှားပြီး ရေထဲဆင်းခဲ့တာကို မှတ်မိနေတယ်။ အဲဒီတုန်းကလည်း ကိုယ်ဘယ်လိုလုပ်ရင် ကောင်းမလဲ ခေါင်းခဲခဲ့ရတာကိုး။ ဒါပေမယ့် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အပျိုူလုပ်ချင်တယ်ဆိုပြီး အဆူခံခဲ့ရတယ်။ ကိုယ့်မိဘတွေလည်း ကိုယ့်ကို အဲဒီအရွယ်ထိ ကလေးလို့ မျက်စိထဲ မြင်ယောင်နေလို့ဖြစ်မယ်.... သမီးငယ်ကို ကိုယ်မြင်သလိုပဲ မြင်နေခဲ့ပုံပါပဲ။

 ပြောရရင်တော့ အဲဒီအချိန်တွေကို ကိုယ်တယောက်ထဲ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသလိုပဲ...  မေမေက ဘာမှ ကူညီ ပြင်ဆင်မပေးခဲ့ဘူးလားပဲ။ အချိန်တန်ရင် သူ့အလိုလို ဖြစ်သွားမယ်လို့ ထင်နေပုံပါပဲ။ အလိုလိုနေရင်းကို အကုန်လုံးကို ဖုံးဖိပြီး ရှက်စရာကြီး လူမမြင်စေနဲ့လို့ တဖွဖွ ပြောတတ်နေခဲ့တဲ့ မိခင်ကို ကိုယ့်မှာ ဘာမှ ပြောစရာ တိုင်ပင်စရာ မရှိခဲ့တာကပဲ ကိုယ်တို့ သားအမိကြား မနီးစပ်စေခဲ့တာဖြစ်မယ်ထင်ရဲ့။ အမျိုးသမီးဆိုင်ရာ ဆေးပညာပေးဆိုင်ရာ ဆောင်းပါးေတွေကို လစဉ်ပုံမှန်ယူတဲ့ မဂ္ဂဇင်းတွေထဲကနေ ခိုးဖတ်ရတယ်။ တွေ့သွားရင် မဆိုင်တဲ့ စာတွေ ဖတ်တယ်ဆိုပြီး အဆူခံရသေးတယ်။ တခါတလေ မေမေ့စိတ်ကို ကိုယ် တကယ်နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အခုချိန်မှာ မေမေ့ကို ကိုယ်ပြန်မေးမိရင် ညည်းတို့လို ငါက ပညာတွေမှ မတတ်တာလို့ ခနဲ့တဲ့တဲ့ အပြောခံရတယ်။ အဲလိုတော့လည်း မဟုတ်သေးဘူးလေ... မေမေ စာတွေ ဖတ်နေခဲ့တာပဲ။ သူတို့ ခေတ်က child psychology တို့ ဘာတို့ အင်္ဂလိပ်လိုရေးထားတာတွေ ဖတ်နေခဲ့တာပဲ.... မေမေက အဲဒီလို အသင်ကြားခံခဲ့ရလို့လားဆိုပြန်ေတော့လည်း သူနဲ့ အတူတူ ကြီးပြင်းလာတဲ့ မေမေ့ညီမ အန်တီဆွေကျတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ပြန်ဘူး။ အန်တီဆွေ့သမီးနှစ်ယောက်စလုံးက အဲဒီ့အချိန်တွေကို သူတို့ အမေ၊အဖွားလေးတွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်ကျော်ခဲ့တယ်ဆိုတာ နောင်ကြုံတော့ သိခဲ့ရတယ်။ အဒေါ်အစ်မတွေနဲ့ နီးနီးနားနားလည်း မရှိ၊ အချင်းချင်း ပြောစရာစကားမဟုတ်ဘူးလို့ သင်ကြားခံခဲ့ရတော့ သူများတွေ ပြောရင်နားထောင်ပြီး တိတ်တိတ်သင်ယူခဲ့ရတာ။ 

ခုခေတ်မှာတော့ ကိုယ်တို့မိသားစုက အချင်းချင်း မပြောရဲ မဆိုရဲစကားတွေ မရှိသလောက်ပါပဲ။ ဟိုတလောက အိမ်မှာမွေးထားတဲ့ ဆယ်လအရွယ် ခွေးမလေး အယ်လ်စာ အပျိုဖြစ်တော့ တအိမ်လုံး အုံးအုံးကျွက်ကျွက်နဲ့ပေါ့။ အဲဒီနေ့မတိုင်ခင်က သူက အောက်ကျနေတဲ့ ဆေးတွေကို ကိုက်ဖို့လုပ်နေတာ တွေ့သွားခဲ့တော့ သူများ မတည့်တဲ့ ဆေးတွေ စားမိလို့ သွေးယိုတယ်လို့ ထင်ကြတာပေါ့။ အဲဒါနဲ့ အမေ့ကို လာမေးတော့ အယ်လ်ဇာက အပျိုဖြစ်သွားပြီလို့ အတည်ပြုပေးလိုက်တော့ သူတို့တွေ တိုးတိုးကျိတ်ကျိတ် စကားဝိုင်းကြတယ်လေ။ သမီးငယ်က ဟိုစပ်ဒီစပ်နဲ့ အပျိုဖြစ်တယ်ဆိုတာကို နားလည်သဘောပေါက်တဲ့ ပုံစံပေမယ့် သားငယ်က ယောင်ဝါးဝါး။ သူ့အစ်ကိုအကြီးဆုံးက လူပျိုပေါက်ဆိုတာကို သိနေပေမယ့် ခွေးမလေး အပျိုဖြစ်တာကို သိပ်နားမလည်ဘူး။ သူ့ယောင်ဝါးဝါးကို ဆရာကြီးလုပ်ပြီး တတ်ယောင်ကား ဒိုင်ခံရှင်းတာက သူ့ညီမတော်။ နောက် ထုံးစံအတိုင်း သူ့အစ်ကို အူကြောင်ကြောင်ရဲ့ အကြောင်းလာဖွပါလေရော... မေမေ တောက်တောက်က သူ အပျိုဖြစ်ရင်လည်း အဲဒီလို သွေးတွေ ထွက်မှာလားလို့ မေးနေတယ်ပြောပြီး ရယ်ပွဲဖဲ့ွနေလေရဲ့။ တောက်တောက်က ယောင်္ကျားလေးလေ... အဲဒီလို မဖြစ်ပါဘူးလို့ သူကပဲ ဖြောင့်ဖြပေးလိုက်ရတဲ့ပုံပါပဲ။ 

အဲဒီတော့ ဘာပဲပြောပြော ဆယ်ကျော်သက်ထဲ ဝင်လာပြီဖြစ်တဲ့ အဲဒီအငယ်နှစ်ယောက်အတွက်တော့ အမေ ဘာတွေ ကြိုတင်လေ့လာပြီး ပညာပေးရမလဲဆိုတာ လေ့လာဖို့ အချိန်ရောက်နေပြီဆိုတဲ့ အချက်ပေးခေါင်းလောင်းသံကြားလိုက်တဲ့ အခိုက်မှာ မိခင်တယောက်ရဲ့ တာဝန်တွေကို ကျေပွန်ဖို့ ဆက်လက် ထပ်မံကြိုးစားလိုက်ပါဦးမယ်လေ။

Comments

Popular posts from this blog

တို႔မ်ားလည္း က ဖူးပါတယ္..

 ဒီေန႔  ခ်ိဳသင္းရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း အိအိ နဲ႔ ကၾကတဲ႔ အေၾကာင္းဖတ္ၿပီးေတာ႔ ကိုယ္႔ရဲ႕ အနုပညာ အကဘက္မွာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ပါရမီပါလုိက္သလဲဆုိတာ သူငယ္ခ်င္း ညီအစ္မေတြကို အမွတ္တရအျဖစ္  လက္တုိ႔ၿပီး ၾကြားခ်င္လုိ႔ တင္လုိက္တာပါ..  : P     အဲဒီပံုေလးေတြက က်မ မူၾကိဳတက္တုန္းက ေက်ာင္းကပဲြမွာ ကခဲ႔တဲ႔ပံုေလးေတြပါ... ဘယ္ပံုကေတာ႔ က်မပါလုိ႔ ေျပာျပစရာ မလုိဘူး ထင္ပါရဲ႕ေနာ္.. သူမ်ားေတြနဲ႔ မတူ..တမူထူးျခားတဲ႔ ကကြက္နဲ႔ေလ..။ လက္ခ်ိဳးတာမ်ား လြယ္တယ္မွတ္လို႔...တကယ္ဆုိ ယာဥ္ထိ္န္းရဲေမ လုပ္သင္႔တာေနာ္... ကိုယ္မွားလည္း ခပ္တည္တည္ပဲ.. ေဘးမၾကည္႔ လုိက္မညွိပဲ ေနတတ္တာကေတာ႔ ငယ္ငယ္ထဲကပဲ...။

ျမန္မာ႔နုိင္ငံေရးသမုိင္းေလ႔လာခ်က္၊ အမ်ိဳးသားေန႔ေပၚေပါက္လာပံု- (တင္နိုင္တုိး)

ျ မန္မာ႔နုိင္ငံေရးသမုိင္း ေလ႔လာခ်က္ အမ်ိဳးသားေန႔ေပၚေပါက္လာပံု တင္ႏုိင္တုိး ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္း တန္ေဆာင္မုန္း လဆုတ္ ၁၀ ရက္ေန႔ကို အမ်ိဳးသားေန႔အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားပါသည္။ ယင္းသုိ႔ တန္ေဆာင္မုန္းလဆုတ္ ၁၀ ရက္ေန႔အား အမ်ိဳးသားေန႔အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳပါရန္ အဆုိျပဳခဲ႔သူမွာ ဂ်ပ္ဆင္ေကာ္လိပ္ေက်ာင္းသားေဟာင္း ကိုျမင္႔ ဆုိသူျဖစ္သည္။ ဂ်ီစီဘီေအ န၀မေျမာက္ ကြန္ဖရင္႔၏ ေနာက္ဆက္တဲြအျဖစ္ ၁၉၂၂ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၁၇ ရက္ေန႔တြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ဂ်ဴဗလီေဟာ (ယခုစစ္သမုိင္းျပတုိက္ေနရာ) ၌ ဂ်ီစီဘီေအ အထူးကြန္ဖရင္႔ကို က်င္းပခဲ႔ရာ ယင္းအစည္းအေ၀းႀကီးက အတည္ျပဳေပးခဲ႔ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အမ်ိဳးသားေန႔ သတ္မွတ္ေရး မႏၲေလးၿမိဳ႕တြင္ ၁၉၂၁ ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလ ၂၀ ရက္ေန႔၌ စတင္က်င္းပခဲ႔သည္႔ ဂ်ီစီဘီေအ န၀မေျမာက္ကြန္ဖရင္႔၏ စတုတၳေန႔ျဖစ္ေသာ ေအာက္တုိဘာလ ၂၄ ရက္ေန႔တြင္ အမ်ိဳးသားေန႔ သတ္မွတ္ေရးကိစၥကို ေဆြးေႏြးခဲ႔ၾကသည္။ ထုိေန႔ အစည္းအေ၀း၏ သဘာပတိမွာ ဦးခ်စ္လိႈင္ျဖစ္ၿပီး အမ်ိဳးသားေန႔ သတ္မွတ္ရန္ အဆိုသြင္းခဲ႔သူမွာ ကန္ႀကီးေထာင္႔မွ ဦးဘေသာ္ဆုိသူ ျဖစ္ပါသည္။ ဦးဘေသာ္က ျမန္မာ တမ်ိဳးသားလံုးအတြက္ အေရးႀကီးလွေသာ အမ်ိဳးသားေန႔ဟူ၍ သတ္မွတ္သင္႔ေၾကာင္း အဆုိတင္သြင္းခဲ႔ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဥ...

အမွတ္တရ...

၁၉၈၈-ခုနွစ္ရဲ႕ မတ္လ ၁၁-ရက္ေန႔... အဲဒီေန႔က ၾကိဳ႕ကုန္းက ရန္ကုန္ စက္မႈတကၠသိုလ္၀င္းထဲမွာ  စည္ကားေနၾကတယ္ေလ..။ စုေပါင္း ေသြးလွဴပဲြ ရွိတာကိုး။ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြလည္း စိတ္အားထက္သန္စြာ ကိုယ္႔ေသြးေတြကို ေပးလွဴခဲ႔ၾကတယ္..။  (အဲဒီေန႔ ေသြးလွဴပဲြကေတာ႔ ၀မ္းေျမာက္စြာနဲ႔ေပါ႔...) က်မလည္း ေသြးလွဴဖို႔ ရည္စူးထားခဲ႔လို႔  အဲဒီ အလွဴပဲြ ၀င္ႏဲႊခြင္႔ၾကံဳခဲ႔ေသးပါတယ္.... အဲဒါ ပထမဆံုးအၾကိမ္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္မ်ားေတာင္ ျဖစ္မလားမသိ...။ ၿပီးေတာ႔ ေသြးလွဴရွင္တံဆိပ္ေလးတစ္ခုရယ္.. ေသြးလွဴမွတ္တမ္းကဒ္ေလးရယ္.. ၾကက္ဥျပဳတ္ေလး တစ္လံုးရတာေတာ႔ မွတ္မိေနခဲ႔တယ္...။ ၿပီးေတာ႔ အဲဒီ ေသြးလွဴရွင္တံဆိပ္ကေလးကို တစံုတေယာက္ကို ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးခဲ႔လုိက္တယ္... အဲဒီေန႔က သူ႔ ေမြးေန႔ပါ.....။ သူ႔ေမြးေန႔မွာ ကိုယ္ရည္စူးလွဴျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ ေသြးအလွဴဟာ  လုိအပ္ေနတဲ႔ တစ္စံုတစ္ေယာက္အတြက္ အေထာက္အကူျဖစ္ခဲ႔ရင္.. သူေရာ ကုိယ္႔အတြက္ပါ မြန္ျမတ္တဲ႔ အလွဴျဖစ္ေစဖုိ႔ပါ...။ ေသြးလွဴၿပီးၿပီးခ်င္းပဲ  ရန္ကုန္ကေန  မိဘေတြရွိတဲ႔ ပဲခူးကို လုိင္းကားနဲ႔ ျပန္လာေတာ႔ ေခါင္းေတြ  တအားမူးေနလို႔ မရပ္နုိင္ပဲ အတူလုိက္လာတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ လက္ကိ...