Saturday, January 10, 2009

သဇင္အမွတ္တရမ်ား... ကိုယ္ ႏွင့္ လွဧကရီ ( ၂ )(ေရးသူ- K-မမ)

၂။ လွဧကရီ ေၾကာက္တဲ့ ေတာက္တဲ့

"သစ္ပင္ေပၚမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ေတာက္တဲ့ ေတာက္တဲ့ …. မိုးေလဝသ ေဟာေနတယ္ ေတာက္တဲ့ ေတာက္တဲ့ …. အို ေဟာလိုက္စမ္းပါ .. အို ေတာက္တဲ့ …. "
" ေႏြအႀကိဳေ႐ႊဥဩ ပန္းပိေတာက္ကိုျမင္မွ ေႏြေရာက္တာ ကိုယ္သိတယ္ … ေအာ္ ...ေႏြတဲ့လား…"


ေႏြအလွဟာ ဥဩငွက္ေၾကာင့္ ပိုပီျပင္လာတယ္လို႔ ကဗ်ာေတြ သီခ်င္းေတြမွာ ဆိုခဲ့ၾကတာပါ။ ဒီလိုပါပဲ မိုးရာသီနဲ႔ ေတာက္တဲ့ေအာ္သံ ဟာ ပနံသင့္ခဲ့တာေပါ့။

သရက္သီး ငတက္ျပားမွာေရးခဲ့သလို သဇင္ေဆာင္ရဲ႕ အေနာက္ဘက္ ကုကၠိဳသံုးပင္မွာ ရာသီမသိတဲ့ ဥဩနဲ႔ ေတာက္တဲ့ တို႔ ရွိခဲ့ၾကတာပါ။ ငါတို႔ သဇင္ေဆာင္ေရာက္စက ဒီဇင္ဘာေပါ့။ အဲဒီဥဩနဲ႔ ေတာက္တဲ့ဟာ သံုးရာသီလံုး မနက္မွာဆို Good Morning ဆိုၿပီးႏႈတ္ဆက္အိပ္ယာထခဲ့သလို ညဘက္ဆို Good Night ဆိုၿပီးႏႈတ္ဆက္အိပ္ယာဝင္ခဲ့ၾကတာ။ ဟဲ့.. ဥဩ ဒါေဆာင္းရာသီ နင္ေအာ္စရာ မဟုတ္ဘူး။ ဟဲ့ ေတာက္တဲ့ ဒါမိုးရာသီမဟုတ္ဘူး မေအာ္နဲ႔လို႔ တားခဲ့ရင္ တရားေသာလုပ္ရပ္ မဟုတ္ပါ။ ဒါဟာ ေမြးရာပါသူ႔အခြင့္အေရးပါ။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မထိခိုက္တဲ့ သူ႔ဆႏၵ၊ သူ႔လြတ္လပ္မႈ႕ပါ။ ေလးစားရမွာ သဇင္သူတို႔ တာဝန္ပါ။ ( အင္း...ဒါေၾကာင့္ လိုရင္းတိုရွင္းမွာ ဘဲဥ မကြဲခဲ့တာ။ ဟိုတုန္းက ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ မေၾကညာပါ။ ဒီဇင္ဘာ ပထမပတ္ တနလာၤေန႔ဟာ တကၠသိုလ္အားလံုး စာသင္ႏွစ္အစ ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ျဖစ္သလို၊ စက္တင္ဘာ စာေမးပြဲႀကီးၿပီးရင္ေတာ့ စာသင္ႏွစ္ေနာက္ဆံုး ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ျဖစ္ပါတယ္။ မတ္လကုန္လို႔ ဧၿပီလ တလလံုး 1st term ေက်ာင္းပိတ္ရက္ျဖစ္ၿပီး 2nd term ကိုေတာ့ ေမလ ပထမပတ္ မွာျပန္ဖြင့္ပါတယ္။ )

ထံုးစံအတိုင္းတညမွာ လွဧကရီတို႔ အခန္းမွာ စုမိၾကျပန္တယ္။ လွဧကရီက ေတာင္ငူထြက္ ဖိုးဆန္း ပဲႀကီးေလွာ္နဲ႔ ဧည့္ခံပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေတာက္တဲ့က "ေတာက္ .. ေတာက္ .. ေတာက္ .. ေတာက္ .. ေတာက္တဲ့ " ဆိုၿပီး Good Night လုပ္ပါတယ္။ အသံက ကုကၠိဳပင္က မဟုတ္ပါ။ အခန္း ၃၃ ခန္းရဲ႕ေဘး လူမထားတဲ့ အခန္း ၃၅ ဘက္က လာတာပါ။ တကယ့္ နီးနီးေလးပါ။ လွဧကရီတို႔ အခန္းက ၃၁။ ေဘးမွာ ငါတို႕ေနတဲ့ အခန္း ၃၃ ပဲျခားေတာ့တာ။ အခန္းထဲရွိသူအားလံုး မ်က္လံုးအဝိုင္းသားနဲ႔ ေၾကာက္စိတ္ေတြ ဝင္ေနၾကပါၿပီ။ ေတာက္တဲ့ကလည္း တေတာက္ေတာက္နဲ႔ အဆက္မျပတ္ ေအာ္ေနတာဟာ မိုးရြာမွာမို႔ ေဗဒင္ေဟာတာေတာ့ မျဖစ္ႏိွင္ဘူး။ ေဆာင္းညဟာ ၾကယ္စံုလင္စြာ၊ တိမ္စင္ေကာင္းကင္န႔ဲ လွပေနတာပါ။ ဧကႏ ၱ ေလာေလာလတ္လတ္ လွဧကရီဘြဲ႔ရ ခဲ့တဲ့ လွဧကရီကို "အရမ္း .. အရမ္း .. အရမ္း .. လွတယ္ပါပဲဗ်ာ" လို႔ေျပာေနသေယာင္။

တေယာက္က ထ ေမးပါတယ္ ေတာက္တဲ့ ျမင္ဘူးလား တဲ့။ အေျဖမလာဘူး။ ဟာ ဒီလိုေတာ့မျဖစ္ဘူး။ ၁၀-တန္းႀကီးေတာင္ ေအာင္လို႔ ၁၁-တန္းေတာင္ တက္ေနတဲ့ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူႀကီးေတြ ဒီေလာက္ေလးေတာင္ ဗဟုသုတ မ႐ွိဘူးလို႔ေတာ့ အေျပာမခံႏိုင္ဘူးေလ။ ဒီေတာ့ ငါသိတဲ့ ေတာက္တဲ့ကို ပံုေဖာ္ရပါေတာ့တယ္။

"ေတာက္တဲ့က အစိမ္းရင့္(ပုတ္)ေရာင္၊ အၿမီးတုတ္တုတ္၊ ေျခလက္တုတ္တုတ္၊ အဖုဖုေတြနဲ႔ အေဆာက္ဦနံရံတို႔ အမိုးတို႔မွာ တြယ္ကပ္ေနတတ္တယ္။ လူတစ္ေတာင္နီးပါး အ႐ြယ္႐ွိတယ္။ အဲ... လူကို တြယ္ကပ္မိရင္ေတာ့ ဘယ္လိုမွခြာလို႔ မရဘူး။ သူကိုယ္တိုင္ ဆႏၵ႐ွိမွ ကြာတာ၊ အထူးသျဖင့္ လွတဲ့မိန္းကေလးေတြကို" လို႔ ေျပာလိုက္ေရာ မ်က္လံုးေမွးတဲ့သူကအစ သမင္မ်က္လံုးေလးလို ဝိုင္းစက္သြားပါေတာ့တယ္။

တကယ္လားလို႔ အထိတ္တလန္႔နဲ႔ ေမးလာတဲ့ လွဧကရီရဲ႕ အေမးကို ႐ိုး႐ိုးေလး တကယ္လို႔ ေျဖခဲ့ရင္ လွဧကရီတေယာက္ ေစာေစာအားကိုး႐ွာမလားပဲ။ ငါ့ အေျဖလဲၾကားေရာ ဟားတိုက္ရယ္တဲ့သူနဲ႔... "ဟဲ့ .. အဲဒါ ေတာက္တဲ့ မဟုတ္ဘူးဟဲ့" ဆိုၿပီး ေခါင္းအံုးနဲ႔ ငါ့ကို ႐ိုက္တဲ့သူနဲ႔ ခုနက ေၾကာက္စိတ္အားလံုး ၾကက္ေပ်ာက္ ငွက္ေပ်ာက္္ ေပ်ာက္ကုန္ေရာ။

"ဟုတ္တယ္ ေတာက္တဲ့က မိန္းမလွေလးဆို ပိုကပ္တယ္။ မသိဘူးလား ေတာက္တဲ့ အပ်ဳိလိုခ်င္ ေခါင္းညိတ္ ေခါင္းညိတ္...ဆိုတာေလ။"

ေျပာၿပီး မွားသြားၿပီဆိုတာ သိလိုက္ေပမယ့္ ေခ်ာဆီလြန္သြားတဲ့ လွ်ာကို ဘယ္လိုမွ ဘရိတ္အုပ္ဖို႔ မမီေတာ့ဘူး။ ရလဒ္ကေတာ့ လွဧကရီက ငါ့ကို အမည္သစ္တခု ေပးလိုက္တာပါပဲ။ "႐ႊီးစိန္" တဲ့။ အဲဒီကတည္းက ေခၚလာတာ ၃ တန္းေက်ာင္းေတာ္ႀကီး ပိတ္တဲ့ အထိပါပဲ။ ကံေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာရမလား ၊ မေတြ႔ရတာ ႏွစ္ေတြၾကာခဲ့လို႔လား မသိဘူး ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္တဲ့အခါမွာေတာ့ အဲဒီ အမည္ေလးကို သူ ေမ့သြားခဲ့ပါတယ္။ ငါ လည္း နာမည္ေျပာင္တခုေလွ်ာ့သြားတာေပါ့။ ေက်းဇူး လွဧကရီ။

အေဖတူမို႔ေခ်ာတဲ့ (သူ႔ Blog မွာဖတ္ႏိွင္ပါသည္။) ကိုစိုးေလး သမီးလွဧကရီဟာ ကိုစိုးေလးရဲ႕ ေျမးမေလးကို "ေဒၚရမ္းတုတ္" လို႔ အမည္ေပးထားတာ သူ႕ Blog မွာ ေတြ႕ေတာ့ ေအာ္ အခုမွ အမည္ေပးေကာင္းတာ မဟုတ္။ ဟိုလြန္ခဲ့ေသာ ၂၄ ႏွစ္ကတည္းက အမည္ေပးေကာင္းခဲ့သူျဖစ္ေၾကာင္း တိတ္တိတ္ေလး မွတ္ခ်က္ေပးၿပီး လွည့္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။

(ဝန္ခံခ်က္။ ။ သင္းႏြယ္ဇင္ Blog မွ (My beloved "Daw Yann Tote") ေၾကာင့္ တရံေရာအခါက ေ႐ွးေဟာင္းေအာင္းေမ့ဘြယ္ သိုက္သမိုင္းကို တူးေဖာ္မိျခင္းျဖစ္ပါသည္။) ..

3 comments:

Craton said...

ဟီဟီး.. သတိရစရာေလးေတြေတာ႔ ျဖစ္ကုန္ပီ။ ဒန္..ဒန္႔..ဒန္..။ အဲ႔ေလာက္ၾကီးတဲ႔ ေတာက္တဲ႔သာဆိုရင္ အန္တီသင္းႏြယ္ဇင္ေတာင္ဟုတ္ဘူး.. သားသားပါ ေၾကာက္လို႔လန္႔ေျပးမွာ။ းD

ဖိုးဆန္းပဲၾကီးေလွာ္တဲ႔ စားေကာင္းလားဟင္.. ခုမွၾကားဖူးလို႔။

sonata-cantata said...

မမေရ နင့္စာေတြဖတ္ၿပီး ငါတို႔အဖြဲ႔ထဲက သူငယ္ခ်င္း Pyoo ကို သတိရလိုက္တာ။ သူ႔ႏႈတ္ကထြက္လာ သမွ်စကားလံုးေတြက ၿပံဳးေပ်ာ္စရာခ်ည္းမို႔ လမ္းသြားရင္ေတာင္ ငါတို႔ေတြ သူ႔ရဲ႕ ဘယ္လက္(သို႔) ညာလက္မွာ လက္ခ်င္းခ်ိတ္ၿပီး ေနရာလုခဲ့ရတာ အေမာ...ထားေတာ့
ရယ္စရာေတြ ေျပာတတ္တဲ့ သူေတြရဲ႕ ရင္ထဲမွာေတာ့ ေပ်ာ္စရာေတြခ်ည္း မဟုတ္ဘူးဆိုတာ နင့္စာေတြကပဲ ေျပာေနျပန္တယ္...

သင္းႏြယ္ဇင္ said...

ေဒၚရႊီးစိန္.. ဟဲဟဲသတိရသြားျပီ.. ခုခ်ိန္ထိ ရႊီးေကာင္းတုံးေနာ္..