Thursday, January 3, 2013

စာေမးပဲြ....တဲ႔


အား... ေက်ာင္းထဲ ေရာက္ေတာ႔ လူေတြ စံုေနပါေရာ႔လား.... 

ေညာင္ေလးပင္က သူငယ္ခ်င္းရယ္၊ သူ႔ တြဲေဖာ္တြဲဖက္ ပဲခူးသား သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရယ္ကို လွမ္းေတြ႔လုိက္ေတာ႔ သူတုိ႔ နေဘး ကုပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းနဲ႔ ၀င္ထုိင္လုိက္တယ္...အင္းေလ... အခု ဘာလုပ္ေနတာမွန္း မသိေပမယ္႔ စ ေတာင္ စ ေနၿပီပဲ... ဒါကလည္း သူ႔ရဲ႕ ထံုးစံလုိျဖစ္ေနလုိ႔ မထူးဆန္းေတာ႔ပါဘူး....စကားေျပာေနတဲ႔ ဆရာက ဒီဖက္ကို လွည္႔ေတာ႔ ဆရာဦးၾကည္ျဖစ္သြားတယ္.... ဟာ.... သူ႔ကို တည္႔တည္႔ၾကည္႔ၿပီး 
"ညည္း Roll No., ေျပာ... စာေမးပဲြ ေျဖမွာ မဟုတ္လား" တဲ႔။ 

အမ္... သူလည္း အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ရင္းနဲ႔ပဲ...

" ေက်ာင္းေတြ ဘယ္တုန္းက ျပန္ဖြင္႔သြားတာလဲ ဆရာ" 
" ဒီေလာက္ ဟိုးေလးတေက်ာ္ျဖစ္ေနတာ ညည္းက မသိဘူးလား" တဲ႔။ 

ဒါနဲ႔ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ 

"ဟုတ္...အဲဒါ သူမ်ားေတြ ေက်ာင္းတက္တာေတာ႔ သိပါတယ္...အဲဒီထဲ က်မတုိ႔ မပါဘူး ထင္လုိ႔ပါ ဆရာ.." 

လုိ႔ ေလေျပေလးထုိးရင္း... ငါက ကေလးေတြနဲ႔ အတူတူ တက္ရမွာလားဆိုတာႀကီးက စိတ္ထဲေရာက္လာတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခုခ်က္ခ်င္းစာေမးပဲြေျဖရမယ္ဆုိတာကို မသိေပမယ္႔ ေရာက္လာတာ ေတာ္ေသးတယ္လုိ႔ စိတ္ထဲ ေပါ႔ပါးသြား။ ကဲ...ၾကည္႔...စာေတြ မေျပာနဲ႔ ကိုယ္႔ Roll No. ေတာင္ ေမ႔ေနၿပီး ဘာမွ မသိပဲနဲ႔ စာေမးပဲြလာေျဖတာကို ေအးေဆးပဲ။ ကိုယ္႔ ခုံနံပါတ္မသိေပမယ္႔ သူငယ္ခ်င္း ေအာင္လြင္နဲ႔ေတာ႔ နီးတာကိုေတာ႔ မွတ္မိေနသလုိပဲ... ဆက္တုိက္လားေတာင္ မသိဘူး...သူ႔ကို လွမ္းေမးလုိက္ေတာ႔ ငါလည္း မသိေတာ႔ဘူးတဲ႔.... တုိးတုိးတိတ္တိတ္ ၾကိတ္ေျဖတယ္.... သိတဲ႔ မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းေတြမ်ား ဘယ္သူေတြမ်ား ပါဦးမလဲလို႔ မ်က္ေစ႔ေ၀႔၀ဲ ရွာၾကည္႔ျပန္ေတာ႔ ဘာျဖစ္လုိ႔မ်ား မိန္းကေလးေတြ တေယာက္မွ မေတြ႔ရတာပါလိမ္႔.... 

စိတ္အိုက္အိုက္နဲ႔ စာေမးပဲြေျဖဆုိေတာ႔လည္း ေျဖလိုက္ရံုေပါ႔....ေျဖစရာဘာပါပါလိမ္႔လုိ႔ ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ သားငယ္ရဲ႕ ခဲေဘာပင္တေခ်ာင္းပဲ ပါလာတာပဲေတြ႔တယ္....စိတ္ထဲမွာေတာ႔ စာေမးပဲြမီတာ ကံေကာင္းတာပဲလုိ႔ ေတြးရင္း တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြဆီကို ဖုန္းဆက္ဖုိ႔ သတိရသြားျပန္တယ္။ ဒီေကာင္ေတြ မသိတာထက္ စာရင္ ေနာက္က်ေရာက္လာတာက ေတာ္ေသးရဲ႕ ဆုိၿပီး ဖုန္းေခၚေတာ႔ တခ်ိန္လံုး call failed ျဖစ္ေနပါေရာ .... message ပို႔ဖုိ႔ေတာ႔ မစဥ္းစားေတာ႔ဘူး....အခ်ိန္မီမေရာက္တတ္တဲ႔ မက္ေဆ႔ခ်္ ကို သိပ္ယံုလုိ႔ မျဖစ္ဘူး။ 

အဲဒါနဲ႔ ဇဲြေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေခၚလုိက္တာ  ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ဘိတ္သူ သူငယ္ခ်င္းဆီ calling ဆုိၿပီး ၀င္သြားပါေလေရာ.... ထံုးစံအတုိင္း သူ႔သူငယ္ခ်င္း ပီသတဲ႔ သူကလဲ သူ႔လုိပဲ ဖုန္းတျခား လူတျခား ျဖစ္ေနပံုပါပဲ...မကိုင္ျပန္ဘူး...သူလည္း စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ပဲ ဆက္တုိက္ ေခၚလုိက္တာ... သံုးၾကိမ္ေျမာက္မွာ ဖုန္းလာကိုင္ပါတယ္။ " ဟဲလို " ဆိုတဲ႔ ဘိတ္သံ၀ဲ၀ဲအၾကားမွာ သူလည္း အားရ၀မ္းသာနဲ႔ စကားေျပာဖုိ႔ ပါးစပ္အျပင္.....

ေဒါင္ ေဒါင္ ေဒါင္ ေဒါင္......

ဟာ.... ေခါင္းေလာင္းထုိးသံၾကားၿပီ...စာေမးပဲြခန္းထဲ ၀င္ရေတာ႔မွာပဲ... အမ္...မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ဒါ တံုးေခါက္သံ.... သူ႔စိတ္က ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး ျဖစ္ေနတုန္း ဖုန္းနဲ႔ ေပးထားတဲ႔ alarm ျမည္သံ         ထပ္ၾကား ရျပန္ပါတယ္။ ေခါင္းအံုးနားက ဖုန္းကို အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ေကာက္ကိုင္ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ သံုးနာရီခဲြ.....။ ရိပ္သာမွာ နံနက္ ထဖုိ႔ တံုးေခါက္တာကို ျပန္အသိ၀င္လာေတာ႔.... သူ သက္ျပင္းခ် မိလုိက္ ပါေတာ႔တယ္ ။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕... အိပ္မက္ကိုး.....သံုးနာရီခဲြသြားေပလုိ႔ေပါ႔.. မဟုတ္ရင္ မသိတဲ႔ စာေတြကို မဖတ္ပဲနဲ႔ ဘယ္လုိ ေျဖရမလဲ ေခါင္းစားရင္း ေခြ်းျပန္ရမယ္႔ အခ်ိန္ေတြကို မေရာက္လုိက္ဘူး။ ဟူးးးးး ... ေမာလုိက္တာ ... ေက်ာင္းကထြက္လာတာ အနွစ္ ႏွစ္ဆယ္ နီးပါး... စာေမးပဲြေတြ မေျဖျဖစ္ေတာ႔တာက ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ ..... ဒါေတာင္ စာေမးပဲြ ထမင္းလံုးအိပ္မက္က ေျခာက္လွန္႔ေနဆဲ....။ 

( ျပန္လည္ဆံုဆည္းရမယ္႔ ခ်စ္တဲ႔ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးရယ္...ဆရာ ဆရာမမ်ားရယ္ ... သူငယ္ခ်င္း မ်ားရယ္ ...၃၀.၁၂.၂၀၁၂ မွာ က်င္းပမယ္႔ ဆရာပူေဇာ္ပဲြအတြက္ စိတ္ထဲ စဲြရင္း မက္တဲ႔ ရိပ္သာ၀င္ေနရင္းနဲ႔ မက္တဲ႔ အိပ္မက္ :))

4 comments:

စုခ်စ္ said...

ဟီး... မမ... စုခ်စ္လည္း အဲသလိုပဲ ေက်ာင္းကို ေရာက္ျပီး စာေမးပြဲ ေျဖရမယ္ ဆိုတဲ့ အိပ္မက္မ်ိဳး ခဏ ခဏ မက္တတ္တယ္...

း)

Ma Tint said...

စိတ္ေစတသိက္ဟာ ဆန္းက်ယ္တယ္ သိဂႌေရ။ အစြဲအလန္းေၾကာင့္ တစ္ခါတစ္ေလ မသိစိတ္ရဲ႕ ဦးေဆာင္မႈေနာက္ကို အိပ္မက္အျဖစ္ထပ္ခ်ပ္မကြာ လိုက္ပါသြားမိတာမ်ိဳးေပါ့ေနာ္။
တီတင့္ရိပ္သာဝင္တုန္းက ဆရာေတာ္ရဲ႕ တရားစစ္မွာကို စြဲၿပီး အိပ္မက္ထဲမွာစာေတြေျဖဘူးတယ္ း)
စိတ္ဓာတ္အစဥ္ၾကည္လင္ေအးျမပါေစကြယ္။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

ယုန္ကေလး said...

ညီမေလးဆုိ ခုထိ အိပ္မက္ထဲမွာ ခဏခဏဆယ္တန္းစာေမးပြဲျပန္ေျဖေနရတုန္း... စာေတြတလုံးမွ မရေတာ့ဘဲ ေျဖရမယ့္ စာေမးပြဲမွာ စာေမးပြဲအခန္းထဲအေရာက္ လန္႔ျဖန္႔ႏုိးသြားတတ္လုိ႔ ေတာ္ေသးတယ္...

တန္ခူး said...

မ... ေက်ာင္းခ်စ္တဲ့စိတ္အခံေၾကာင့္ထင္ပါရဲ့ေနာ္.. အဲဒီအိပ္မက္ေလးေတြက မက္ေနတုန္း စိတ္ေတြ အသဲအသန္က်ပ္တည္းရေပမယ့္ မက္ျပီးေတာ့ျပံဳးမိျပန္ေရာ...