Notebook of TGN

၆၆ နှစ်မြောက် အာဇာနည်နေ့....   ဒီနေ့ ဒီ blog လေး လုပ်ဖြစ်ခဲ့တာ ခြောက်နှစ်တောင် ရှိသွားခဲ့ပြီ။ ဘာမှတော့ ဖြစ်ဖြစ်မြောက်မြောက် ရေးဖြစ် တင်ဖြစ်ခဲ့တာတွေတော့ မရှိခဲ့ပါဘူး...။  အာဇာနည်နေ့မှာ အမှတ်တရ လုပ်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဘလော့ဂ်လေးမို့ အာဇာနည်နေ့ ရောက်တိုင်း သတိတရတော့ ရှိမိသား။  အထူးသဖြင့် ဒီဘလော့ဂ်လေး သတ်တမ်းတွင်းမှာ ပြောင်းလဲလာတဲ့ ဒီနှစ်ရဲ့ အာဇာနည်နေ့။ ပြောင်းလဲမှုအတုတွေကြားမှာ ပြောင်းလဲတယ်ဆိုတာ အင်္ကျီပြောင်းဝတ်ရုံပဲလား၊ အရေခွံတောင်မပြောင်းပဲ အရောင်ပြောင်းဆိုးလိုက်ရုံပဲလား။ ကျမတော့ လက်လှမ်းမမီလှပါဘူး။ အာရုံတွေများပြားတဲ့ ဒီခေတ်ကြီးထဲ တွေ့သမျှ မြင်သမျှ အာရုံတွေနောက် လိုက်ရင်း ဦးတည်ချက်တွေ ပျောက်ဆုံးကိုမှာကိုလည်း စိုးရိမ်မိပါသေးတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အာဇာနည်နေ့နဲ့ အတူ ဗိုလ်ချုပ်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်၊ အာဇာနည်တွေရဲ့ စိတ်နေသဘောထားတွေကို ကျမတို့ သားသမီးတွေဆီ လက်ဆင့်ကမ်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း သိမြင်နိုင်တဲ့ တနေ့ရောက်လာတဲ့ အတွက် သူရဲကောင်း ဆိုတာ ရုပ်ရှင်တွေ ဝတ္ထုတွေထဲမှာပဲ ရှိတာဆိုတဲ့ အမြင်တွေ ပြောင်းလဲလာကြပါလိမ့်မယ်။ အာဇာနည်ဆိုတာကို မရှိတော့မှ ဂုဏ်ပြုလေးစား ချီးကျူးနေကြမယ့်အစား လက်ရှိ သက်ရှိ ခေါင်းဆော...

အား... ကျောင်းထဲ ရောက်တော့ လူတွေ စုံနေပါရော့လား....  ညောင်လေးပင်က သူငယ်ချင်းရယ်၊ သူ့ တွဲဖော်တွဲဖက် ပဲခူးသား သူငယ်ချင်းတယောက်ရယ်ကို လှမ်းတွေ့လိုက်တော့ သူတို့ နဘေး ကုပ်ချောင်းချောင်းနဲ့ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်...အင်းလေ... အခု ဘာလုပ်နေတာမှန်း မသိပေမယ့် စ တောင် စ နေပြီပဲ... ဒါကလည်း သူ့ရဲ့ ထုံးစံလိုဖြစ်နေလို့ မထူးဆန်းတော့ပါဘူး....စကားပြောနေတဲ့ ဆရာက ဒီဖက်ကို လှည့်တော့ ဆရာဦးကြည်ဖြစ်သွားတယ်.... ဟာ.... သူ့ကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီး  "ညည်း Roll No., ပြော... စာမေးပွဲ ဖြေမှာ မဟုတ်လား" တဲ့။  အမ်... သူလည်း အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်ရင်းနဲ့ပဲ... " ကျောင်းတွေ ဘယ်တုန်းက ပြန်ဖွင့်သွားတာလဲ ဆရာ"  " ဒီလောက် ဟိုးလေးတကျော်ဖြစ်နေတာ ညည်းက မသိဘူးလား" တဲ့။  ဒါနဲ့ မျက်နှာငယ်လေးနဲ့  "ဟုတ်...အဲဒါ သူများတွေ ကျောင်းတက်တာတော့ သိပါတယ်...အဲဒီထဲ ကျမတို့ မပါဘူး ထင်လို့ပါ ဆရာ.."  လို့ လေပြေလေးထိုးရင်း... ငါက ကလေးတွေနဲ့ အတူတူ တက်ရမှာလားဆိုတာကြီးက စိတ်ထဲရောက်လာတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခုချက်ချင်းစာမေးပွဲဖြေရမယ်ဆိုတာကို မသိပေမယ့် ရောက်လာတာ တော်သေးတယ်လို့ စိတ်ထဲ ပေါ့ပါးသွား။ ကဲ...ကြည့်...စာတွေ မပြောနဲ့ ကိုယ့် Rol...

Blog မွာ ပို႔စ္မတင္ျဖစ္တာ တစ္ႏွစ္ေတာင္ ရွိသြားခဲ႔ၿပီ။ သူမ်ားေတြ ေရးတာ အားက်ေပမယ္႔ ကိုယ္႔မွာ ေရးစရာ အေၾကာင္းအရာေတြကို ၿပီးဆံုးေအာင္ မေရးႏုိင္လုိ႔ မတင္ျဖစ္ ခဲ႔သလုိ၊ ေရးခ်င္ေနတာေတြ ရွိေနေပမယ္႔ အခ်ိန္မေပးႏုိင္လုိ႔ မတင္ျဖစ္ ခဲ႔တာေတြလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္။ ဒီေန႔ေတာ႔ ဟုိတပတ္ အဂၤါေန႔က ၁၅-ႏွစ္ျပည္႔သြားတဲ႔ သားႀကီးကို သတိတရလည္း ရွိရင္း၊ စာမေရးျဖစ္တာၾကာေနတဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ကိုလည္း လာၾကည္႔ရင္း မ်က္ေစ႔လည္သြားခဲ႔ရပါတယ္။ ဘယ္ႏွယ္႔... ဘေလာ႔ဂ္က ဘယ္ေရာက္သြားပါလိမ္႔။ kunoichi.info ဆုိတဲ႔ site ကို ေရာက္ေရာက္သြားပါတယ္။ Refresh လုပ္ေတာ႔လည္းပဲ မရ...။ ငါ႔ blog ေတာ႔ active မျဖစ္တာၾကာလုိ႔ ပိတ္ပစ္လုိက္တာလား။ ဖ်က္ပစ္တဲ႔ အထဲမ်ား ပါသြားေလသလား။  register လုပ္ထားတဲ႔ ဂ်ီေမးလ္ေတာ႔ သံုးေနတာပဲမုိ႔ သူတို႔အေၾကာင္းၾကားရင္ေတာ႔ သိမွာပါ။ စဥ္းစားရင္းနဲ႔ပဲ google လုပ္လုိက္ပါတယ္။ တခုခုျဖစ္ၿပီး သိပ္ၿပီး ေၾကာက္လန္႔ မေနတတ္ေတာ႔တာ google ေက်းဇူးပါပဲေလ။ ဘာ ျပႆနာ ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ google ထဲမွာ ရွာလုိက္ၿပီးရင္ "I'm not alone" လုိ႔ ခပ္ေအးေအးေလး ေနတတ္သြားၿပီပဲ။ ဟုိတခါတုန္းကလည္း အိမ္က လူရဲ႕ ဖုန္းမွာ incoming call ကို block လုပ္လုိ႔ ရ...