Notebook of TGN

photo source: ဒီက ပံုေလးပါ။   မုန္းတယ္...... အလကားေန ေၾကာက္တတ္တဲ႔ စိတ္ေတြကို မုန္းတယ္.... မုန္းတယ္... ျမင္ရက္သားနဲ႔ ကန္းေနခဲ႔ရတဲ႔  မ်က္လံုးအစံုကို မုန္းတယ္... မုန္းတယ္... မထြက္ရဲခဲ႔တဲ႔႔ ရင္လိႈင္းခတ္သံေတြအတြက္ ေဟာဒီနႈတ္ခမ္းေတြကို မုန္းတယ္...   မုန္းတယ္... မၾကားရဲလုိ႔ ပိတ္ေနခဲ႔ရတဲ႔ ၾကားတတ္တဲ႔ နားအစံုကို မုန္းတယ္.. မုန္းတယ္... မလွမ္းရဲလုိ႔  တုံ႔ဆုိင္းေနွးေကြးခ်ိနဲ႔ေနတဲ႔ ေျခအစံုကို မုန္းတယ္... မုန္းတယ္... မရပ္ရဲလုိ႔တဲ႔... ငုတ္တုတ္ႀကီးထုိင္ ငူငုိင္ေနရတဲ႔ ဒီအတၱေဘာႀကီးကိုလည္း မုန္းတယ္... မုန္းတယ္... အလင္းထဲ ေလွ်ာက္ေနသူေတြနဲ႔မလုိက္ရဲတဲ႔  အေမွာင္ထုထဲက လိပ္ျပာမသန္႔ရတဲ႔ အျဖစ္မ်ိဳးကို..... မုန္းေနရတဲ႔ အတြက္လည္း..... မုန္းတယ္... မုန္းတယ္......

ငါဟာ ငါမဟုတ္...တဲ့ ေမာ္ဒန္ကဗ်ာတပုဒ္လိုပဲ နားလည္ဖို႔ ခက္ခဲေနဆဲ... ေရးခ်င္သလိုေရး ေရးျဖစ္ဖို.သာ အဓိက....တဲ့။ ဘ၀ ဆိုတာ ဘာလဲလိုမ်ား ငါ႔ လာ မေမးနဲ႔။ ငါေန ေနတာ ငါ့ဘ၀ လား။ ေပ်ာ္သလား ေလ။ ျဖစ္တည္ျခင္းအတြက္ ေပ်ာ္ေနရရင္ ပ်က္သြားေတာ့ရင္ ငိုရမွာလား။ သုခ ဆိုတဲ့ ဆင္းရဲျခင္းကို တြယ္ဖက္ထား၊ ဒုကၡ ဆိုတဲ့ ဆင္းရဲျခင္းကိုေတာ့ ဟို....အေ၀းဆံုးေမာင္းထုတ္ပစ္။ အေကာင္းတကာ့အေကာင္းဆံုးေတြ အကုန္လံုး လိုခ်င္တာ ေလာဘႀကီးသူေတြ အလုပ္...။ အဲ.....ငါ့အလုပ္။ ဒါေတြ႔ရင္ ဒါထည့္၊ ဒီလိုဆိုရင္ ဒါ လုပ္။ ပံုေသနည္းေတြလို အလြတ္က်က္မွတ္ရတာ ေက်ာင္းသင္ခန္းစာေတြမွာပဲ ရွိမယ္ထင္ခဲ့။ အခုေတာင္ ေရာဂါတျခား ေဆးက တျခား ရယ္..။ မသိကိန္း တစ္လံုး၊ မသိကိန္း ႏွစ္လံုး.. ေလးလံုး.. ရွစ္လံုး.. မေရတြက္နုိင္ေတာ့။ ပြားလာလိုက္တာ.. ဘိုးဘုိးေအာင္ရဲ. ၀ ေတြလိုလား။ AP, GP, Combination, Permutation, Exponential.. ဘာေတြလဲ မေမးနဲ.ေနာ္... ငါဘာမွ မသိ ငါသိတာ ... ငါ သိတာ ... ဘာရွိေသးသလဲ.. ဟင္။ ငါသိတာ ဘာမွ မသိျခင္း။ ၾကံဳလာသမွ်ေတာ့ စုန္လမ္းအတိုင္းသာ ေမ်ာသြားလိုက္၊ သည္အေကြ.မွာ သည္တက္နဲ႔ ေလွာ္၊ ဟိုအေကြ.မွာ ဟိုတက္နဲ႔ေလွာ္ လမ္းဆံု ေရာက္ရင္ ခဏေလာက္ရပ္ ဘယ္ညာအေရွ့ အေနာက္၊ ဘယ္ဆက္...

ေမေလးတို႔အိမ္ အိမ္ေလးတစ္အိမ္ကို ကိုငယ္ နဲ႔ ေမေလး ႏွစ္တႏွစ္ရဲ႕ ဇြန္လကုန္ခါနီး တစ္ရက္္မွာ တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီအိမ္ထဲမွာ.... ရတဲ့ လခနဲ႔ ကုန္တဲ့ အသံုးစရိတ္ မကာမိမွာစိုးလို႕ ခ်ခဲ့တဲ့ သက္ျပင္းေလးေတြ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ တိုင္ပတ္ဖုိ႔ ဘုိင္ျပတ္လို႔ ေခါင္းစားခဲ့ရဖူးတယ္။ ပုဆိုးအေဟာင္းကို သံုးထည္စာ အသစ္စရိတ္နဲ႔ သူ႔ဆီ အေရာက္ပို႔ေပးခဲ့ရဖူးတယ္္။ ၅ ဘတ္ဖိုး မိႈသံုးလံုးလည္း မအူမလည္ ၀ယ္ခဲ့ရဖူးတယ္။ ဆမ္ယမ္ ဆစ္ဘတ္ ဟင္းရြက္စံုလည္း ခ်က္စားခဲ့ဖူးတယ္။ seven-eleven ၀င္ထြက္တိုင္း ခုန္တတ္တဲ့ ရင္အစံုရွိတယ္တဲ့။ အဲဒီအိမ္ထဲမွာ... ဒူးရင္းသီးေတြ အစားမ်ားခဲ့တဲ့ အေမေၾကာင့္ အပူကန္ၿပီး ေမြးဖြားလာတဲ့ ငိုေၾကြးတတ္တဲ့ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ စ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ မိဘတာ၀န္ဆိုတာ သည္းခံျခင္း၊ ေပးဆပ္ျခင္း၊ အနစ္နာခံျခင္း၊ စိတ္ရွည္ရျခင္းဆိုတဲ့ လက္ေတြ႕သင္ခန္းစာ ေတြအတြက္ေပ့ါ။ ခ်စ္ျခင္းနဲ႔ အစတည္ခဲ့ေပမယ့္ စြန္႔လႊတ္ရတယ္လို႔ ထင္လာတဲ့အခါ မေက်နပ္ခ်က္ေတြ၊ အားငယ္မႈေတြနဲ႔ ေပါက္ကဲြသံေတြလည္း ၾကားခဲ့ရဖူးတယ္။ မိသားစုဆိုတာ ပီျပင္ေစဖို႔ ေနာက္တိုးေလးေတြက အင္အားထပ္ျဖည့္ျပန္တယ္။ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး ကိုယ္၀န္ကိုယ္ထမ္း၊ ပင္ပန္းလည္း မွ်ခံ၊ အဲဒါ မိသားစု စိတ္ဓာတ္ေလ။ ဆူပူေအာ္...

ခံစားမႈေတြျပည့္လာတဲ့အခါ ကဗ်ာတပုဒ္၊ စာတပုဒ္ျဖစ္သြားတယ္တဲ့။ ဘယ္သူ.ကိုမွ ေျပာျပတိုင္ပင္လို.မျဖစ္တဲ့အခါ ဒိုင္ယာရီေတြ တစ္အုပ္ျပီး တစ္အုပ္ ေရးခဲ့မိတဲ့ အက်င့္က မေပ်ာက္ေသးေလေတာ့.....ဒီ notebook ေလးဟာပဲ က်မရဲ. တိုင္တည္ရာျဖစ္လာခဲ့ျပန္ေပါ့။ ငါဟာ....... ငါဟာ မမွားမိေအာင္ ၾကိဳးစားေနရင္းနဲ.ကို မွားျပီးရင္း မွားေနတတ္တဲ့ အမွားစက္၀န္းထဲက လူ။ ငါဟာ သူတပါး မထိခိုက္ဖို. ထိန္းသိမ္းေနထုိင္ရင္းနဲ.ကို ထိခိုက္နာက်င္ေအာင္ လုပ္မိေနတတ္တဲ့ လူ။ ငါဟာ ပြင့္လင္းေျဖာင့္မတ္ဖို. ၾကိဳးစားေနရင္းနဲ.ကို ထိန္ခ်န္ဖံုးကြယ္တတ္ေနတဲ့ လူ။ ငါဟာ ရိုးသားမႈေတြကို ေပးဆပ္ခ်င္ေနေပမယ့္ ေကာက္ေကြ.ျခင္းေတြ.နဲ.သာ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ လူ။ ငါဟာ စိတ္ထင္တာလုပ္ ဆင္ျခင္တုံတရား ကင္းမဲ့တဲ့ လူ၊ ငါဟာ ငါ့ျမင္းငါ့စိုင္း စစ္ကိုင္းေရာက္ေရာက္ စဥ္းစားဉာဏ္မဲ့ ထင္ရာ ဇြတ္လုပ္တတ္တဲ့ လူ၊ ငါဟာ ကုိယ့္အျမီးကိုယ္ ျပန္ျမိဳေနမိတဲ့ ေျမြတစ္ေကာင္လို လူူ။ ငါဟာ ကိုယ့္အေသြးအသားကို ျမိန္ေရရွက္ေရစားေနမိတဲ့ ေၾကာင္စုန္းမ လို လူူ။ ငါဟာ အသိ္ေခါက္ခက္ အ၀င္နက္ေအာင္ မိုက္တြင္းနက္နက္တူးတတ္တဲ့ လူ။ ၾကည္ေနတာကို ေႏွာက္၊ မရွင္းတတ္တာကို ရႈပ္၊ လြယ္ေနတာကို ခက္၊ ျဖဴေနတာကို အမဲေရာင္ဆိုး၊ ေအးခ်မ္းေနတာကို...

ခင္ဗ်ားအခု ေန ေနတဲ့ life-style ၾကီးက ဘယ္လိုၾကီးမွန္းမသိဘူး။ တမ်ိဳးၾကီးပဲ..တဲ့.။ သူက ေျပာတယ္။ က်မ ရယ္ေနလိုက္တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ညဖက္ တေရးနိုးထျပီး အိမ္အလုပ္ေတြလုပ္၊ အင္တာနက္ေလး ေျပးကိုင္လိုက္နဲ. မိုးလင္းတဲ့ညေတြလည္း မ်ားျပီပဲ။ က်မလည္း ဒီလို နည္းလမ္းမက်တဲ့ routine ထဲမွာ လည္ေနတာ ၾကာေတာင္ ၾကာေနျပီပဲ။ က်မကို ၾကည့္ျပီး သူစိတ္ခ်မ္းသာဟန္မတူပါဘူး။ က်မကေတာ့ ကိုယ့္၀တၱရားေတြ၊ တာ၀န္ေတြၾကားထဲကေန ကြန္ျပဴတာတလံုးနဲ. အင္တာနက္ထဲ ေလွ်ာက္လည္ေနေတာ့ ကို္ယ့္ကိုကိုယ္ အရွိန္ေတြရလို.ပါပဲ။ အရင္ကေတာ့ ကေလးေတြ ေက်ာင္းပို.ရင္း လိုက္၊ ျပီး သူနဲ. မနက္စာစား၊ သူသြားတဲ့ေနာက္ေလွ်ာက္လိုက္၊ သူ.ကားေပၚမွာ စာအုပ္တစ္အုပ္နဲ. လိုက္ထိုင္၊ သူ.ေဘးနားမွာလည္း က်မအျမဲပါေနက်။ ရံုးေရာက္ရင္လည္း ကိုယ့္အလုပ္မရွိေလေတာ့ ကြန္ျပဴတာတလံုးနဲ. ထံုးစံအတိုင္းႏွစ္ပါးသြား၊ သူအလုပ္မ်ားရင္ အရိပ္အေျခၾကည့္ျပီး စကားေလး ဘာေလးေျပာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူနဲ.က်မ စကားေျပာတဲ့အခ်ိန္က ခပ္ရွားရွားရယ္။ သူ ဘယ္အခ်ိန္ စကားေတြ ေျပာသလဲဆို... ကားေမာင္းေနရင္း လမ္းမွာ ရႈပ္ရွက္ခတ္ေနတဲ့အခါဆို.... ေျပာျပပါလိမ့္မယ္....။ သူ စကားမ်ားေလ က်မက (ကားကို ကိုယ္မေမာင္းရပဲ) အာရံုပိုစိုက္ေနမိေတာ့ သူ.စကာ...

ီ ဒ ီေန. ျပာသိုလျပည့္ေန......။ google search မွာ ရွာၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ ဒီေန.ဟာ ျမန္မာျပည္က အေမေန.ျဖစ္ေနတာ ေတြ.လိုက္ရေတာ့ စိတ္၀င္စားတဲ့ အေၾကာင္းအရာ ေျပာင္းသြားရပါတယ္။ က်မ အေမမ်ားေန. ကို ေသေသခ်ာခ်ာ မသိပါဘူး။ ဆရာၾကီးဦးသုခ ဦးေဆာင္ျပီး အေမ့ေန.ကို သတ္မွတ္ခဲ့တာရယ္.. အေဖေန.အတြက္ မေက်နပ္တာတခ်ိဳ. ေတြ.ျမင္ခဲ့ဖူးတာ ျပန္အမွတ္ရပါတယ္... က်မ ေမေမ့ကို ခ်စ္ေပမယ့္ က်မထံုးစံအတိုင္း လက္ပြန္းတတီးမရွိခဲ့ပါဘူး။ က်မတို. သားအမိဟာ အမ်ိဳးသမီး ၂-ေယာက္ထဲ ရွိတဲ့ မိသားစုထဲမွာကို ရင္းရင္းႏွီးႏွီး မရွိခဲ့ပါဘူး။ တုိးတိုးေဖာ္မျဖစ္ခဲ့သလို တိုင္ပင္ဖက္လည္း မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို.လဲ ဆိုတာ က်မလည္း နားမလည္ဘူး။ ေမေမ က်မကို သားေတြေလာက္ အေရးမေပးခဲ့တာကို အငံု.စိတ္ထဲမွာ ရွိေနတာခဲ့ေၾကာင့္မ်ားလား... ဒါမွမဟုတ္ ေမေမေျပာတိုင္း ေခါင္းမညိတ္တတ္ပဲ ကိုယ္မွန္တယ္ထင္တာကို စြတ္ေျပာတတ္တဲ့ က်မကို ျပန္မေျပာ နားမေထာင္လုပ္တတ္တဲ့ သားေတြေလာက္ စကားနားမေထာင္ဘူးလို. ေမေမ ယူဆခဲ့ပါသလား က်မ ဘယ္တံုးကမွ ဖြင့္မေမးခဲ့ပါဘူး။ အခုလည္း ၾကည့္ပါဦး။ အေမ့ေန.လို. က်မသိလိုက္ရတဲ့ အခုိက္မွာ က်မ အေမ့ကို အမွတ္တရ ဘာေပးရင္ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားမိေပမယ့္ တကယ္တမ္းက် အဲဒီလို လုပ္ဖုိ...

ပုစြန္တစ္ေကာင္ႏွင့္ခရီးသြားျခင္း။ အမွတ္သတိနဲ. ဆြမ္းစားေဆာင္ေပၚ က်မတို.ေယာဂီမ်ား တက္လာေနၾကပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း လက္အုပ္ေလးခ်ီ၊ မ်က္လႊာေလးခ်ရင္း ကိုယ့္စားပဲြဆီကို ေလွ်ာက္လွမ္း အသြားမွာ..... မ်က္စိက အျမင္ဓာတ္နဲ. ျပင္ထားတဲ့ ထမင္းစားပဲြေပၚက ပုစြန္ထုပ္ဟင္းဆိုတဲ့ အျမင္အာရံုနဲ. သြားတိုက္မိပါတယ္။ တကယ္ဆို ျမင္တယ္လို. သိလိုက္ရင္ အဲဒီအာရံုေလး ျဖစ္ျပီး ပ်က္သြားရမဲ့ကိစၥ...။ ဒါေပမယ့္ မွတ္ဖို. သတိတစ္ခ်က္လြတ္သြားေတာ့ `ဟာ. ပုစြန္ဟင္း ပါလား´ ဆိုတဲ့ နွလံုးသြင္းမႈနဲ.အတူ ေလာဘေလးပါ လိုက္ပါလာပါေတာ့တယ္။ လူေတြရဲ. စိတ္အေတြးေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင ္ျမန္ဆန္ျပီး ေၾကာက္ဖို. ေကာင္းလိုက္ပါသလဲဆိုတာေလ..။ ေနာက္ေတာ့ အမွတ္ကေလး ျပန္ကပ္ျပီး ကိုယ့္စားပဲြမွာ ထိုင္။ ဘုရားကန္ေတာ့၊ ေမတၱာပို. ဘုရားစာရြတ္ျပီး နွလံုးသြင္း။ `ဤသည္ စားဖြယ္ အမယ္မယ္ကို.... ´ကိုရြတ္ဆို။ အားလံုးျပီးေတာ့ စားဖို. ျပင္ဆင္ရင္း ပုစြန္ဟင္းကို အၾကည့္ ကေရာက္သြားျပန္ပါတယ္။ အင္.....ဘယ္လိုပါလိမ့္.... ဒီစားပဲြ၀ိုင္းမွာ ဆရာေလး ၅ပါးရွိတာကို ပုစြန္က ၄-ေကာင္ပဲပါတယ္။ အေကာင္ေတြကလည္း တခ်ိဳ.ကေသး၊ တခ်ိဳ.ၾကီးနဲ. အေကာင္လည္းမညီပါလား။ အေတြးက ေရာက္ျပီးေတာ့ ဆက္သြားျပီ..။ ေနာက္ လြတ္ေနတဲ့ စိတ...