Notebook of TGN

ဒီတစ္ပတ္ ဆရာႀကီး လူထုစိန္၀င္းရဲ႕ ေဆာင္းပါးပါ။ က်မ မမွားဘူးဆိုရင္ေတာ့ ဒီေဆာင္းပါးပါ အေၾကာင္းအရာမ်ိဳးကို ဆရာႀကီးေရးခဲ႔တာေတြ က်မ ဖတ္ဖူးၿပီးသားပါ။ ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး ဒီလိုအခ်ိန္အခါမ်ိဳးမွာ ျပန္ပါလာရသလဲေတာ့ မသိနုိင္ပါဘူး။ လြတ္လပ္စြာ သေဘာကဲြလဲြခြင္႔ ရွိပါတယ္။  ဆရာႀကီးက ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြကို အျပစ္ေျပာတာကို မႀကိဳက္ဘူးနဲ႔ တူပါတယ္။ အေျခအေနမေပးလုိ႔ မလုပ္နိုင္တာလို႔ ေျပာခ်င္တာထင္ပါရဲ႔ ။ ဟုတ္ပါတယ္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြက မညံ႔ခဲ႔ၾကပါဘူး။ ဘယ္ေနရာမွာမဆို ျမန္ဆန္စြာ ကြ်မ္းက်င္လိမၼာတတ္ေျမာက္တတ္ၾကပါတယ္။ အင္း...။ လူမ်ိဳးအေနနဲ႔ မည႔ံပဲ ဘာျဖစ္လို႔ က်မတို႔ တုိင္းျပည္ ေနာက္က်က်န္ရစ္ခဲ႔ရတာပါလိမ္႔ေနာ္။  က်မ နားလည္သေလာက္ေတာ့ အျပင္ထြက္ၾကည့္မိတဲ႔ သူတိုင္းကေတာ့ အရင္ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ အဆမတန္ ကြာျခားေနေလတဲ႔ ျပင္ပေလာကကို သေဘာက်ၾကမွာပဲေလ။ မသိဖူးခဲ႔တဲ႔ ျပင္ပ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔  ေခတ္မီတုိးတက္ေနတာေတြ၊ လူေနမႈ အဆင့္ျမင့္ေနတာေတြ၊ သူမ်ားတိုင္းျပည္ေတြမွာ တုိးတက္ေနတာေတြကို ျမင္တဲ႔ အခါ... အနည္းဆံုးေတာ့ ကိုယ့္တုိင္းျပည္ကိုလည္း အဲဒီလုိပဲ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ႔ စိတ္ေစတနာေကာင္းေလးျဖစ္လာမွာပါပဲ၊  ကိုယ္ ဟင္းေကာင္းစားရတဲ႔ အခါ ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔သူ...

Weekly Eleven ဂ်ာနယ္ကို ဖတ္တိုင္း opinion က ေဆာင္းပါးေတြ ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဆရာလူထုစိန္၀င္းရဲ႕ ေဆာင္းပါးေတြကို သေဘာက်ႏွစ္ၿခိဳက္ပါတယ္။ ဒီတပတ္ ေဆာင္းပါးဖတ္လိုက္ရေတာ့ လည္း ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်သြားရပါတယ္။ က်မလည္း ငယ္ငယ္ထဲက အစာမေက်ခဲ႔တဲ႔ ပဲျပားပင္လိုက်င့္ဖို႔ ေျပာေလ႔ရွိတဲ႔ ဆံုးမစကားကို ဆရာႀကီးက ေျပာထားတာပါ။ ဆရာ့လုိေတာ့ မေတြးမိေပမယ့္ အလိုက္အထို္က္ မေနတတ၊္ ေရလိုက္ငါးလိုက္ မေျပာတတ္တဲ႔ က်မအတြက္ေတာ့ အဲဒီ႔စကားက ခက္ခဲေနခဲ႔တာကိုး။ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦး။ က်မတို႔ ကေလးေတြ ပုတ္သင္ညိဳေတြ ျဖစ္ကုန္ရင္ေတာ့ျဖင့္...တိုင္းျပည္ရဲ႕ အနာဂတ္....။ luhtuseinwin27808 - Upload a Document to Scribd Read this document on Scribd: luhtuseinwin27808

က်မ အင္တာနက္ထဲကေန employer handbook ေတြကို ရွာေဖြ ဖတ္ရႈေနတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ဆရာႀကီးလူထုစိန္၀င္းရဲ. ဒီေဆာင္းပါးကို ဖတ္မိလို္က္ပါတယ္။ သတိထားသင့္တဲ့ အေရးၾကီးတဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္ကို ေထာက္ျပထားတာေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ က်မတို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ အားနည္းခ်က္ပါပဲ။ အရိယာမျဖစ္ေသးတဲ့သူမွန္သမွ် အားနည္းခ်က္ အမွားဆိုတာ မကင္းနုိင္ပါဘူး။ က်မတို႔လူမ်ိဳးမွာလည္း အားသာခ်က္ေတြ ရွိသလို အားနည္းခ်က္ေတြလည္း ရွိေနမွာပါပဲ။ တကယ္တမ္းအျပဳသေဘာျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ အရွိအတိုင္းလက္ခံ၊ ျပဳျပင္နုိင္တဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိး ေမြးျမဴနုိင္ရပါမယ္။ ဆရာတို႕လို လူငယ္ေတြအေပၚ အျပဳသေဘာနဲ႕ ေထာက္ျပေပးနုိင္တဲ့၊ လူငယ္ေတြရဲ. အားကို သေဘာေပါက္လက္ခံတဲ့ လူႀကီးမ်ိဳးေတြလည္း က်မတို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးထဲမွာ အမ်ားႀကီး ရွိေနေစခ်င္ပါတယ္။ တစ္စက္ခ်င္းပါပဲ။ တေန႔ေန႔ေတာ့ ျပည့္လာပါလိမ့္မယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အားေကာင္းလာတဲ့ တစ္ေန႔မွာေတာ့……………..။   ပါးစပ္နဲ႔ အလုပ္မလုပ္နဲ႔ လူထူစိန္၀င္း   ေရွးႏွစ္ေပါင္း ငါးဆယ္၊ ေျခာက္ဆယ္ကာလက ျမန္မာနုိင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရးကို လူႀကီးမ်ားက ဦးေဆာင္ဦးရြက္ ျပဳခဲ့ၾကတယ္။ ဆန္စက္ပိုင္၊ သစ္စက္ပိုင္၊ အထည္စက္ပိုင္၊ မီးျခစ္စက္ပိုင္၊ ထီးစက္ပိုင္ စတဲ့ ...

ဒီတပတ္လည္း Weekly Eleven (11-6-2008)မွာ ပါတဲ့ ဆရာလူထုစိန္၀င္းရဲ. ေဆာင္းပါးကို တင္ခ်င္ပါတယ္။ မီဒီယာေတြရဲ. အေရးပါပံုနဲ. သတင္းသမားေတြရဲ. က်င့္၀တ္သိကၡာအေၾကာင္းေတြ ေရးထားတာဖတ္ရေတာ့ သိပ္သေဘာက်သြားတာနဲ.ပါ.....။ လူဆိုတာ အတၱကင္းဖို.ေတာ့ ခက္သား။ ဒါေပမယ့္ မွားမွန္းသိရက္ၾကီးနဲ. ေျဗာင္မွန္ပါတယ္လို. ေျပာရတဲ့ကိစၥ၊ ဘယာေၾကာင့္ျဖစ္ျဖစ္၊ တဏွာေၾကာင့္ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း ျပန္ညာေနရတဲ့ ကိစၥမ်ိဳး။ သူမ်ားေတြထက္ သတင္းမီဒီယာသမားေတြမွာ ပိုျပီး တာ၀န္ၾကီးတယ္လို. ထင္ပါတယ္။ ကိုယ့္သမိုင္းတင္မက၊ တိုင္းျပည္နဲ. လူမ်ိဳးအထိပါ ထိခုိက္နစ္နာေစေလာက္တဲ့အထိ အျပစ္ၾကီးတယ္လို. ထင္ပါတယ္။ ကဲ...။ သတင္းသမားလုပ္ျပီးေတာ့ သတၱိမရွိရင္၊ တာ၀န္မယူရဲလို. ရွိရင္ အသာေဘးထြက္ထုိင္လိုက္ပါ။ ေနာင္တခ်ိန္မွာ ကိုယ္လိပ္ျပာသန္.နုိင္ပါေသးတယ္။ က်မကလည္း နာဂစ္နဲ.အတူပါလာတဲ့ သတင္းသမားလူငယ္ေလးေတြရဲ. တာ၀န္ေက်မႈကို ခ်ီးက်ဴးဂုဏ္ျပဳရင္း ဆရာၾကီးရဲ. ေဆာင္းပါးေလးကို တင္လိုက္ပါတယ္။... သတင္းသမား လူငယ္ေလးေတြကို ေက်းဇူးတင္တယ္ ္ လူထုစိန္၀င္း (Weekly Eleven 11-6-2008) တစ္ေလာေလးက လူငယ္ဂ်ာနယ္သမားေလးတစ္ေယာက္က ။နာဂစ္မုန္တုိင္းၾကီးအေရးမွာ ကြ်န္ေတာ္တုိ. ဒီေခတ္ဂ်ာနယ္ေတြ တာ၀...

ဦးေဆာင္လမ္းျပသူ လိုတယ္ လူထုစိန္၀င္း နာဂစ္မုန္တိုင္းၾကီး တိုက္ခတ္ျပီး ၁၀ ရက္ေလာက္အၾကာမွာ ျပင္ဦးလြင္က လူငယ္စာေရးဆရာ ကိုဟင္းရာတစ္ေယာက္ ဆိုင္းမဆင့္ ဗံုမဆင့္ေရာက္ခ်လာပါတယ္။ သူက အေၾကာင္းမရွိဘဲ ရန္ကုန္ကို မလာတတ္ပါဘူး။ မိဘႏွစ္ဦးကို အေဖာ္ျပဳေနရသူျဖစ္တာေၾကာင့္ ညအိပ္ညေနခရီး ထြက္ခဲပါတယ္။ လိပ္ျပာမလံုလို. “ လူေတြ သိန္းနဲ.ခ်ီျပီး ေသေက်ေပ်ာက္ဆံုးေနရတဲ့ ကပ္ဆိုး၊ ေဘးဆိုးၾကီးမွာ လူတိုင္း တစ္ပိုင္တစ္နုိင္ တတ္စြမ္းသမွ် ၀ိုင္း၀န္းကူမေနၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဒီအတိုင္း ငုတ္တုတ္ ထုိင္ေနရတာ လိပ္ျပာမလံု ျဖစ္ရတယ္ဆရာရယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဆရာတို.နဲ. တိုင္ပင္ျပီး ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ဘာေတြ လုပ္နုိင္သလဲဆိုတာ စဥ္းစားမယ္။ ဘယ္သြားျပီး ဘာလုပ္ရ လုပ္ရ လုပ္ဖို. ရည္ရြယ္ျပီး ဆင္းလာခဲ့တာပဲ ” ကိုဟင္းရာက စိတ္အားထက္သန္စြာ လာရင္းအေၾကာင္းကို ရွင္းျပပါတယ္။ အေမ လူထူ ေဒၚအမာ တစ္ႏွစ္မွာ ေျခာက္လေလာက္ ျပင္ဦးလြင္မွာ အပူေရွာင္ေနထုိင္သမွ် ကာလပတ္လံုး အနားမွာ လက္ကသံုးေတာင္ေ၀ွး ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေနရံုမွ်မက အေမမာဆီ ေရာက္လာသမွ် ရပ္ေ၀းရပ္နီး ဧည့္သည္မွန္သမွ်ကိုလည္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ. ေစတနာ့၀န္ထမ္းဧည့္လမ္းညႊန္ လုပ္ေပးေနက် လူမႈေရးစိတ္ဓာတ္ျပည့္၀သူတစ္...