Skip to main content
က်မ ဆရာၾကီးရဲ. တို.တိုင္းျပည္ကဗ်ာကို ရွာေနတာၾကာျပီ။ ရွာေတြ.ေတာ့လည္း မျပည့္စုံျပန္ဆိုေတာ့ ဖတ္ခ်င္တာ အားမရဘူး။ မေန.က စာအုပ္ အေဟာင္းေတြ ျပန္ဖြေတာ့ တကၠသို္လ္၀င္းမြန္ ေရးတဲ့ ေခတ္သစ္ကဗ်ာမိတ္ဖဲြ. ထဲမွာသြားျပန္ေတြ.ေတာ့ ေပ်ာ္သြားရတယ္။ ဒါနဲ.ပဲ အခ်စ္ကဗ်ာေတြ ေဘးဖယ္ျပီး ဒီကဗ်ာေလးကို တင္လိုက္ပါတယ္။ `တို.တုိင္းျပည္´ပါ။ က်မတို.ရဲ. ျမန္မာျပည္ေပါ့။ ဆရာၾကီးက `တို.တိုင္းျပည္´ အပါအ၀င္ ကဗ်ာငါးပုဒ္ကို `မ်ိဳးခ်စ္ကဗ်ာစု´ အမည္နဲ. ၁၉၃၅-၃၆ ခုႏွစ္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ သမဂၢက ထုတ္ေ၀တဲ့ အိုးေ၀မဂၢဇင္းမွာ ေရးဖဲြ.ခဲ့ပါတယ္ဆိုတာ အဲဒီစာအုပ္ထဲမွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ဆိုေတာ့... ဆရာၾကီးကဗ်ာက အခုလို ႏွစ္ ၇၀-ေက်ာ္ၾကာတဲ့ ဒီအခ်ိန္အထိ ေခတ္မီေနတုန္းပဲဆိုတာ ေတြ.လိုက္ရေတာ့ က်မ ေတာ္ေတာ္အ့ံၾသမိပါတယ္။


တို.တိုင္းျပည္

ထေလာ့ ျမန္မာ၊ အို-ျမန္မာတို.
တို.ရြာတို.ေျမ၊တို.ရြာေျမ၀ယ္
ေစတီစပါး၊မ်ားလည္းမ်ား၏
မ်ားပါေလလဲ၊ တမဲြမဲြႏွင့္
ဆင္းရဲကာသာ၊ ကာလၾကာလွ်င္
ယာစကာမ်ဳိး၊တညိႈးညိႈးႏွင့္
ပုထုိးျမင့္ေမာင္း၊ေက်ာင္းၾကိဳေက်ာင္းၾကား
လွည့္လည္သြားလ်က္
မစားေလရ၊၀မ္းမ၀၍
ဆြမ္းမွ်မတင္ႏူိင္ ရွိမည္တည္း။

ထေလာ့ျမန္မာ၊ အို ျမန္မာတို.
တုိ.ရြာတို.ေျမ၊ တို.ရြာေျမ၀ယ္
ေရခ်ဳိေသာက္ရန္၊ျမစ္ေခ်ာင္းကန္ႏွင့္
သီးႏွံ ခ်ဳိပ်ား၊မ်ားလည္းမ်ား၏
မ်ားပါေလလဲ၊ တမဲြမဲြႏွင့္
ဆင္းရဲကာသာ၊ကာလၾကာလွ်င္
ျမင္သာျမင္ရ၊ မစားရ၍
ေတာကျပိတၱာ ျဖစ္မည္တည္း။

ထေလာ့ ျမန္မာ၊ ျမန္မာထေလာ့
အားမေပ်ာ့ႏွင့္၊ မေလွ်ာ့လံု.လ
သူကစ၍၊ ငါကအားလံုး
လက္ရုံးမ်ားေျမာင္၊ ဉာဏ္မ်ားေျမာင္ႏွင့္
စြမ္းေဆာင္ၾကေလ၊ ေဆာင္ၾကေလေလာ့
ဤေျမ ဤရြာ၊ ဘယ္သူ.ရြာလဲ
ဤယာစပါး၊ ဘယ္သူ.စပါးလဲ
ထားေလာ့တာ၀န္၊ ပြန္ေလာ့ လုပ္ငန္း
ဉာဏ္ေရွ.ပန္း၍

တ၀မ္းတစိတ္ ညီေစသတည္း။ ။



Comments

Popular posts from this blog

ခရီးတစ်ခု အဆုံးသတ်ခြင်း (သို့) ခရီးတစ်ခု စတင်ခြင်း။

သူမ ကို မြင်ရတာ စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ...။ လွန်ခဲ့တဲ့ သားငယ်မွေးနေ့တုန်းက မိသားစု စားသောက်ဝိုင်းတုန်းကနဲ့တော့ အတော်ကွာခြားသွားခဲ့ပြီပဲ။ အို..အရင်တခေါက် ဆေးရုံတက်တုန်း လာတွေ့တာနဲ့ကို မတူတော့။  ပြည့်ဖောင်းနေပြီး ပြောင်ဝင်းနေတာကတော့ သူ့မျက်နှာ ဖြူဖြူလေးပေါ်မှာ မဲနက်စွာလှပနေတဲ့ မျက်ခုံးတစုံရယ်..သွယ်လျစွာ ဖြောင့်စင်းနေတဲ့ နှာတံလေးရယ်ကြောင့်..အော်.. တူမငယ်လေးရဲ့ အလှအပကို သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် စောင်မလွှမ်းထားတဲ့ ခြေထောက်အစုံက ဖောင်းကားညိုမဲနေတယ်..။ ခြေဖမိုးတွေသာ ဖောင်းနေတာပါ။ ခြေသလုံးလေးတွေက တစ်လက်မ ပိုက်လုံးအရွယ်သာသာ...။ . သူ့ဆီလာတွေ့တဲ့ ဧည့်သည်တွေကို သွားလေးတွေပေါ်အောင် ပြုံးပြ နှုတ်ဆက်ရှာပေမယ့် အသံထွက်ဖို့တောင် အတော်မောနေရှာပြီ။ သွေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ရောဂါလို့သာ ခန့်မှန်း သိထားရပေမယ့် သူ့မိခင်ဆရာဝန်မရဲ့ မျိုသိပ်ထားမှုကြောင့် ဘယ်သူ့မှ ဂဃနဏ မသိခဲ့ကြ။ တစ်လတစ်လ ကုန်တဲ့ ဆေးဖိုးကလည်း ကြောက်စရာရယ်... မိခင်ရဲ့ ပံ့ပိုးအားပေးမှုကြောင့် သူ့ဘဝမှာ လုပ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့အတွက်တော့ သူ့မိခင် ကျေနပ်မှာပါလေ။  အခုတလော သူ ဆေးရုံအတက်အဆင်း စိပ် လာတာရယ်ကြောင့် စိတ်ထဲ သူ့နောက်ဆုံးအချိန...

သစ္ပုတ္ပင္၊ တို႕ႏွစ္ေယာက္ နဲ႕ ကေလာင္တစ္ေခ်ာင္း (ေရးသူ- K-မမ)

ကၽြ န္မဟာ သာမန္ ဆင္းရဲတဲ့ ဝန္ထမ္းမိသားစုက ဆင္းသက္လာခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ ဥစၥာမွာ ဗလာနတၳိ။ ဗဟုသုတ နဲ႔ လႈမႈေရးမွာေတာ့ သုညထက္ မပိုလွပါ။ ပညာေရးမွာ ေက်ာင္းကသင္လိုက္တာကို အံရြတ္က်က္မွတ္တာကလြဲလို႕ အျပင္ဗဟုသုတကို ေလ့လာရေကာင္းမွန္း မသိခဲ့ပါဘူး။ ေလ့လာဖို႕ လမ္းျပေပးမယ့္သူလည္း မ႐ွိခဲ့ပါဘူး။ ေက်ာင္းစာကလြဲရင္ အျပင္စာေတြဖတ္ရင္လည္း အျပစ္ႀကီးတခုက်ဴးလြန္သလို အေမ့ရဲ႕ အဆူကိုခံရတာပါပဲ။ ၁၀ တန္းေအာင္ရင္ တကၠသိုလ္ (စာေပးစာယူသင္တန္း) တက္ရင္ဘြဲ႕ရ အလုပ္လုပ္ဆိုတဲ့ ေဖာ္ျမဴလာ ေလာက္ပဲသိထား ၾက သူ ေတြ ပါ။  သို႕ေသာ္လည္းေလ လူကေနေပမယ့္ ဇာတာကမေနေတာ့ ၁၉၈၅ ဇြန္လလယ္ေလာက္မွာ တကၠသိုလ္ဝင္တန္း ေအာင္စာရင္းေတြထြက္လာေတာ့ ႏွစ္စဥ္ဆုတက္ယူတဲ့ နယ္ခံ စာေတာ္သူေတြေက်ာ္ၿပီး ၄ - ဘာသာ ဂုဏ္ထုူးထြက္လို႕ အႏူေတာမွာ လူေခ်ာျဖစ္ခဲ့သူပါ။ ကၽြန္မ ၄ - ဘာသာ ဂုဏ္ထုူးထြက္တယ္ဆိုတဲ့ သတင္းဟာ ေတာၿမိဳ႕ ေလ းမွာေတာ့ တကယ္ကို နာ မည္ႀကီးသြားတာပါ။ ၿမိဳ႕ရဲ႕ ၈၀% က စာေတာ္တယ္လို႕ နာမည္ႀကီးတဲ့ တျခား နာမည္တူ တေယာက္ လို႔ပဲ ထင္တာ ပါ (အဲဒီလို အထင္ႀကီးခံရတာ) ။ ျပႆနာက ဒီက စတာပါ။ ႐ိုး႐ိုးေလးေအာင္ခဲ့ရင္ အထက္က ေဖာ္ျမဴလာတိုင္းေလး သြား႐ံုပဲ။ အခုေတာ့။ အေဖ ့ ႔ အေပါင္းသင္းေတြကလည္...

တို႔မ်ားလည္း က ဖူးပါတယ္..

 ဒီေန႔  ခ်ိဳသင္းရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း အိအိ နဲ႔ ကၾကတဲ႔ အေၾကာင္းဖတ္ၿပီးေတာ႔ ကိုယ္႔ရဲ႕ အနုပညာ အကဘက္မွာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ပါရမီပါလုိက္သလဲဆုိတာ သူငယ္ခ်င္း ညီအစ္မေတြကို အမွတ္တရအျဖစ္  လက္တုိ႔ၿပီး ၾကြားခ်င္လုိ႔ တင္လုိက္တာပါ..  : P     အဲဒီပံုေလးေတြက က်မ မူၾကိဳတက္တုန္းက ေက်ာင္းကပဲြမွာ ကခဲ႔တဲ႔ပံုေလးေတြပါ... ဘယ္ပံုကေတာ႔ က်မပါလုိ႔ ေျပာျပစရာ မလုိဘူး ထင္ပါရဲ႕ေနာ္.. သူမ်ားေတြနဲ႔ မတူ..တမူထူးျခားတဲ႔ ကကြက္နဲ႔ေလ..။ လက္ခ်ိဳးတာမ်ား လြယ္တယ္မွတ္လို႔...တကယ္ဆုိ ယာဥ္ထိ္န္းရဲေမ လုပ္သင္႔တာေနာ္... ကိုယ္မွားလည္း ခပ္တည္တည္ပဲ.. ေဘးမၾကည္႔ လုိက္မညွိပဲ ေနတတ္တာကေတာ႔ ငယ္ငယ္ထဲကပဲ...။