ခရီးတစ်ခု အဆုံးသတ်ခြင်း (သို့) ခရီးတစ်ခု စတင်ခြင်း။

ခံစားမႈေတြျပည့္လာတဲ့အခါ ကဗ်ာတပုဒ္၊ စာတပုဒ္ျဖစ္သြားတယ္တဲ့။ ဘယ္သူ.ကိုမွ ေျပာျပတိုင္ပင္လို.မျဖစ္တဲ့အခါ ဒိုင္ယာရီေတြ တစ္အုပ္ျပီး တစ္အုပ္ ေရးခဲ့မိတဲ့ အက်င့္က မေပ်ာက္ေသးေလေတာ့.....ဒီ notebook ေလးဟာပဲ က်မရဲ. တိုင္တည္ရာျဖစ္လာခဲ့ျပန္ေပါ့။

ငါဟာ.......



ငါဟာ မမွားမိေအာင္ ၾကိဳးစားေနရင္းနဲ.ကို
မွားျပီးရင္း မွားေနတတ္တဲ့ အမွားစက္၀န္းထဲက လူ။

ငါဟာ သူတပါး မထိခိုက္ဖို. ထိန္းသိမ္းေနထုိင္ရင္းနဲ.ကို
ထိခိုက္နာက်င္ေအာင္ လုပ္မိေနတတ္တဲ့ လူ။

ငါဟာ ပြင့္လင္းေျဖာင့္မတ္ဖို. ၾကိဳးစားေနရင္းနဲ.ကို
ထိန္ခ်န္ဖံုးကြယ္တတ္ေနတဲ့ လူ။

ငါဟာ ရိုးသားမႈေတြကို ေပးဆပ္ခ်င္ေနေပမယ့္
ေကာက္ေကြ.ျခင္းေတြ.နဲ.သာ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ လူ။

ငါဟာ စိတ္ထင္တာလုပ္
ဆင္ျခင္တုံတရား ကင္းမဲ့တဲ့ လူ၊

ငါဟာ ငါ့ျမင္းငါ့စိုင္း စစ္ကိုင္းေရာက္ေရာက္
စဥ္းစားဉာဏ္မဲ့ ထင္ရာ ဇြတ္လုပ္တတ္တဲ့ လူ၊

ငါဟာ ကုိယ့္အျမီးကိုယ္ ျပန္ျမိဳေနမိတဲ့
ေျမြတစ္ေကာင္လို လူူ။

ငါဟာ ကိုယ့္အေသြးအသားကို ျမိန္ေရရွက္ေရစားေနမိတဲ့
ေၾကာင္စုန္းမ လို လူူ။

ငါဟာ အသိ္ေခါက္ခက္
အ၀င္နက္ေအာင္ မိုက္တြင္းနက္နက္တူးတတ္တဲ့ လူ။

ၾကည္ေနတာကို ေႏွာက္၊
မရွင္းတတ္တာကို ရႈပ္၊
လြယ္ေနတာကို ခက္၊
ျဖဴေနတာကို အမဲေရာင္ဆိုး၊
ေအးခ်မ္းေနတာကို ပူေလာင္ေအာင္လုပ္....ျပီး
ကိုယ့္သိကၡာကိုယ္ ေစာ္ကား၊
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္ မေလးစားနိုင္ေတာ့တဲ့ လူ။

အဟားဟား ...
ကဲ။ မုန္းစရာ မေကာင္းဘူးလား။ အဲဒီလူဟာ ငါပါပဲ။
အဲဒီအျပစ္မ်ားစြာနဲ. လူဟာ ငါကိုယ္တိုင္ပါပဲ... ေလ။

သိဂႌႏြယ္