Skip to main content

မုန္တိုင္းက ႏိုးထျခင္း ကာတြန္းျပပြဲ သို.တေခါက္

က်မတို႔ ဒီေန.မနက္က ပန္းဆိုးတန္း ေလာကနတ္ခန္းမမွာ ခင္းက်င္းျပသေနတဲ့ မုန္တုိင္းကနုိးထျခင္း ကာတြန္းျပပဲြကို ေရာက္ခဲ.ပါတယ္။ ေစာေနေသးလို. ဟုိနားသည္နား လမ္းေလွ်ာက္ျပီး ေစာင့္ေနရပါေသးတယ္။ က်မတို႕ေက်ာင္းက ကာတြန္းေဘာက္စ္ကေလးမွာ သြားသြားေမာ့ရတာေလးေတာင္ သတိရေနမိေသး။

၀င္၀င္ခ်င္း ညာဘက္ျခမ္းမွာ ဆရာေအာ္ပီက်ယ္ရဲ. ကာတြန္းကားကို အရင္ေတြ.ေတာ့ ျပံဳးမိလုိက္ရပါတယ္။ သၾကားမင္းကို လက္လဲ မတည့္ပဲနဲ.လို. သူ.မိန္းမက ဆူေနတဲ့ကာတြန္းေလးပါ။ဆရာ့ကားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ေရာင္းျပီးေနပါျပီ။ အဲဒီတကားပဲ က်န္ေနေသးတာပါ။ အဲဒါက မေဟသီမဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပႀၿပီးသားကာတြန္းေလးပါ။

ကိုေဇာ္ေမာင္ရဲ. ကာတြန္းေတြေတာ့ မေတြ.ခဲ့ရပါဘူး။

ကိုစုိးေသာ္တာရဲ. ကားလည္း တစ္ကားပဲ ေတြ.ခဲ့ရပါတယ္။ အိုင္ဒီယာေလးရယ္ လက္ရာေလးကို သေဘာက်ေပမယ့္ hand-made မဟုတ္လို. မ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ က်မတို. ၀ယ္ခဲ့တဲ့ တကားက ျပပဲြျပီးမွ ယူရမွာပါ။ တလဲြတေခ်ာ္ျဖစ္ေနတဲ့ စာမဲ့ကာတြန္းေလးကို အမ်ိဳးသားက သေဘာက်လို. အားေပးလာခဲ့တာပါ။ ကို္ယ္လည္း တတ္နုိင္သေလာက္ေပါ့ေလ..။

ဆရာၾကီး ဦးေဖသိန္းကေတာ့ တရားသေဘာနဲ. ကမာၻၾၿကီးကို ေမတၱာပို.ေနတဲ့ ပံုကေလးကလည္း ရင္ထဲ ေရာက္လာပါေသးတယ္။ ဘဲဥ ဆဲြတဲ့ ကာတြန္းဆရာဆဲြထားတဲ့ ကာတြန္းေလးလည္း သေဘာက်မိပါတယ္။ နာဂစ္လာတုန္းကေတာ့ အိမ္ေတြ၊ အပင္ေတြကိုေရာ ကုန္ေစ်းနုန္းကိုပါ တုိက္ခတ္သြားတာပါပဲ။ ေနာက္တစ္ကြက္မွာေတာ့ မုန္တုိင္းအျပီး အကုန္ တစစီျပန္.က်ဲကုန္ေပမယ့္ ကုန္ေစ်းနုန္း ကေတာ့ ျပံဳးျပံဳးႀကီးနဲ. အျမင့္ကို တက္ေနပါတယ္။ ေနာက္ ဆရာတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေရသူမကို ေဒါင့္ဖိနပ္ေပးျပီး တလဲြတေခ်ာ္ကို ျပထားပါတယ္။

ဟ ေနတဲ့ ပါးစပ္ေတြထဲကို ပစၥည္း အထုပ္ေတြ ပစ္ထည့္ေနတဲ့ ပံုကလည္း သနားစရာ။ ဟ ေနတဲ့ ပါးစပ္ေတြက အမ်ားၾကီး။ ပစၥည္းက.....။

က်မလည္း ကင္မရာပါမသြားတာရယ္၊ ရုိက္လို. ရ မရ မသိတာရယ္ေၾကာင့္ ကုိယ္သေဘာက်တဲ့ ကားေတြ အကုန္ မရိုက္ခဲ့လိုက္ရဘူး။ ေနာက္ သူမ်ားေတြ ရိုက္တာျမင္မွ ကိုယ့္လက္စဲြ လက္ကို္င္ဖုန္း ကင္မရာေလးနဲ. ရသေလာက္ပဲ ရိုက္ခဲ့ရပါတယ္။ အမ်ိဳးသားရို္က္ထားတဲ့ ပံုေတြေကာင္းမယ္ဆိုရင္ ထပ္တင္လုိက္ပါဦးမယ္။

Comments

Popular posts from this blog

တို႔မ်ားလည္း က ဖူးပါတယ္..

 ဒီေန႔  ခ်ိဳသင္းရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း အိအိ နဲ႔ ကၾကတဲ႔ အေၾကာင္းဖတ္ၿပီးေတာ႔ ကိုယ္႔ရဲ႕ အနုပညာ အကဘက္မွာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ပါရမီပါလုိက္သလဲဆုိတာ သူငယ္ခ်င္း ညီအစ္မေတြကို အမွတ္တရအျဖစ္  လက္တုိ႔ၿပီး ၾကြားခ်င္လုိ႔ တင္လုိက္တာပါ..  : P     အဲဒီပံုေလးေတြက က်မ မူၾကိဳတက္တုန္းက ေက်ာင္းကပဲြမွာ ကခဲ႔တဲ႔ပံုေလးေတြပါ... ဘယ္ပံုကေတာ႔ က်မပါလုိ႔ ေျပာျပစရာ မလုိဘူး ထင္ပါရဲ႕ေနာ္.. သူမ်ားေတြနဲ႔ မတူ..တမူထူးျခားတဲ႔ ကကြက္နဲ႔ေလ..။ လက္ခ်ိဳးတာမ်ား လြယ္တယ္မွတ္လို႔...တကယ္ဆုိ ယာဥ္ထိ္န္းရဲေမ လုပ္သင္႔တာေနာ္... ကိုယ္မွားလည္း ခပ္တည္တည္ပဲ.. ေဘးမၾကည္႔ လုိက္မညွိပဲ ေနတတ္တာကေတာ႔ ငယ္ငယ္ထဲကပဲ...။

ခရီးတစ်ခု အဆုံးသတ်ခြင်း (သို့) ခရီးတစ်ခု စတင်ခြင်း။

သူမ ကို မြင်ရတာ စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ...။ လွန်ခဲ့တဲ့ သားငယ်မွေးနေ့တုန်းက မိသားစု စားသောက်ဝိုင်းတုန်းကနဲ့တော့ အတော်ကွာခြားသွားခဲ့ပြီပဲ။ အို..အရင်တခေါက် ဆေးရုံတက်တုန်း လာတွေ့တာနဲ့ကို မတူတော့။  ပြည့်ဖောင်းနေပြီး ပြောင်ဝင်းနေတာကတော့ သူ့မျက်နှာ ဖြူဖြူလေးပေါ်မှာ မဲနက်စွာလှပနေတဲ့ မျက်ခုံးတစုံရယ်..သွယ်လျစွာ ဖြောင့်စင်းနေတဲ့ နှာတံလေးရယ်ကြောင့်..အော်.. တူမငယ်လေးရဲ့ အလှအပကို သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် စောင်မလွှမ်းထားတဲ့ ခြေထောက်အစုံက ဖောင်းကားညိုမဲနေတယ်..။ ခြေဖမိုးတွေသာ ဖောင်းနေတာပါ။ ခြေသလုံးလေးတွေက တစ်လက်မ ပိုက်လုံးအရွယ်သာသာ...။ . သူ့ဆီလာတွေ့တဲ့ ဧည့်သည်တွေကို သွားလေးတွေပေါ်အောင် ပြုံးပြ နှုတ်ဆက်ရှာပေမယ့် အသံထွက်ဖို့တောင် အတော်မောနေရှာပြီ။ သွေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ရောဂါလို့သာ ခန့်မှန်း သိထားရပေမယ့် သူ့မိခင်ဆရာဝန်မရဲ့ မျိုသိပ်ထားမှုကြောင့် ဘယ်သူ့မှ ဂဃနဏ မသိခဲ့ကြ။ တစ်လတစ်လ ကုန်တဲ့ ဆေးဖိုးကလည်း ကြောက်စရာရယ်... မိခင်ရဲ့ ပံ့ပိုးအားပေးမှုကြောင့် သူ့ဘဝမှာ လုပ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့အတွက်တော့ သူ့မိခင် ကျေနပ်မှာပါလေ။  အခုတလော သူ ဆေးရုံအတက်အဆင်း စိပ် လာတာရယ်ကြောင့် စိတ်ထဲ သူ့နောက်ဆုံးအချိန...

သစ္ပုတ္ပင္၊ တို႕ႏွစ္ေယာက္ နဲ႕ ကေလာင္တစ္ေခ်ာင္း (ေရးသူ- K-မမ)

ကၽြ န္မဟာ သာမန္ ဆင္းရဲတဲ့ ဝန္ထမ္းမိသားစုက ဆင္းသက္လာခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ ဥစၥာမွာ ဗလာနတၳိ။ ဗဟုသုတ နဲ႔ လႈမႈေရးမွာေတာ့ သုညထက္ မပိုလွပါ။ ပညာေရးမွာ ေက်ာင္းကသင္လိုက္တာကို အံရြတ္က်က္မွတ္တာကလြဲလို႕ အျပင္ဗဟုသုတကို ေလ့လာရေကာင္းမွန္း မသိခဲ့ပါဘူး။ ေလ့လာဖို႕ လမ္းျပေပးမယ့္သူလည္း မ႐ွိခဲ့ပါဘူး။ ေက်ာင္းစာကလြဲရင္ အျပင္စာေတြဖတ္ရင္လည္း အျပစ္ႀကီးတခုက်ဴးလြန္သလို အေမ့ရဲ႕ အဆူကိုခံရတာပါပဲ။ ၁၀ တန္းေအာင္ရင္ တကၠသိုလ္ (စာေပးစာယူသင္တန္း) တက္ရင္ဘြဲ႕ရ အလုပ္လုပ္ဆိုတဲ့ ေဖာ္ျမဴလာ ေလာက္ပဲသိထား ၾက သူ ေတြ ပါ။  သို႕ေသာ္လည္းေလ လူကေနေပမယ့္ ဇာတာကမေနေတာ့ ၁၉၈၅ ဇြန္လလယ္ေလာက္မွာ တကၠသိုလ္ဝင္တန္း ေအာင္စာရင္းေတြထြက္လာေတာ့ ႏွစ္စဥ္ဆုတက္ယူတဲ့ နယ္ခံ စာေတာ္သူေတြေက်ာ္ၿပီး ၄ - ဘာသာ ဂုဏ္ထုူးထြက္လို႕ အႏူေတာမွာ လူေခ်ာျဖစ္ခဲ့သူပါ။ ကၽြန္မ ၄ - ဘာသာ ဂုဏ္ထုူးထြက္တယ္ဆိုတဲ့ သတင္းဟာ ေတာၿမိဳ႕ ေလ းမွာေတာ့ တကယ္ကို နာ မည္ႀကီးသြားတာပါ။ ၿမိဳ႕ရဲ႕ ၈၀% က စာေတာ္တယ္လို႕ နာမည္ႀကီးတဲ့ တျခား နာမည္တူ တေယာက္ လို႔ပဲ ထင္တာ ပါ (အဲဒီလို အထင္ႀကီးခံရတာ) ။ ျပႆနာက ဒီက စတာပါ။ ႐ိုး႐ိုးေလးေအာင္ခဲ့ရင္ အထက္က ေဖာ္ျမဴလာတိုင္းေလး သြား႐ံုပဲ။ အခုေတာ့။ အေဖ ့ ႔ အေပါင္းသင္းေတြကလည္...