ဂ်ီေတာ့ခ္၊က်မတို႔ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား
ခုတေလာ မီးေတြကေကာင္းေနေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာကို တခ်ိန္လံုးဖြင့္ၿပီး အြန္လိုင္းမွာ ရွိေနတတ္ပါတယ္။ အရင္ကေတာ့ မီးပ်က္ရင္ လုိင္းေပၚက ျပဳတ္ျပဳတ္က်တာနဲ႔၊ ဘက္ထရီကုန္ခါနီးလို႔ ျမန္ျမန္ေျပးဆင္းေနရတာနဲ႔ဆုိေတာ့ လုိင္းေပၚမွာ တခ်ိန္လံုးရွိမေနနုိင္ပါဘူး။ ခု ရံုးေရာက္ရင္ ဖြင့္ထားတဲ႔စက္.. ရံုးနဲ႔ အိမ္နဲ႔ အကူးအေျပာင္းၾကားကာလမွာပဲ သူတုိ႔ခမ်ာ နားရရွာ။ ကြန္ပ်ဴတာက သံုးလံုး လူက ၅ေယာက္ဆုိေတာ့ သိပ္အေ၀မတည့္ခ်င္။ က်န္တဲ႔ေနရာမွာသာ တန္းတူ အခြင့္အေရး။ ကြန္ပ်ဴတာကိုင္ရင္ေတာ့ အားနည္းသူ ျဖစ္သြားတဲ႔ မိန္းမသား က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ က စက္ -၂ လံုးကို ယူလုိက္ပါေလေရာ...။ က်မကေတာ့ လူေတြနဲ႕ မ်က္နွာခ်င္းမဆိုင္ခ်င္သေလာက္ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ေတာ့ မ်က္နွာကို မလႊဲနုိင္။ က်န္တဲ႔စက္တစ္လံုးက ကေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အေဖ တလွည့္စီကိုင္ၾကပါတယ္။ သားငယ္ကေတာ့ အေဖ႔လက္ ကြန္ပ်ဴတာ ကီးဘုတ္က ခြာလိုက္တာနဲ႔၊ ခဏတျဖဳတ္ထ သြားလုိက္တာနဲ႔ သူ ေနရာလုၿပီးသား။ တခါတေလ အေဖ က ရုိက္တဲ့စာေတြ ကို သူက back space နဲ႔ျပန္ဖ်က္၊ ဒါမွ မဟုတ္ Enter key ကုိႏွိပ္ၿပီး ေႏွာင့္ယွက္လုိက္နဲ႔ေပါ့။ အေဖကလည္း အလုပ္လုပ္တဲ့အခ်ိန္ကလဲြရင္ စိတ္မဆုိးတတ္သူမို. ေနာက္ဆံုးမေတာ့ သူပဲ ဖယ္ေပးရတာ မ်ားပါတယ္။ သမီးငယ္ကလည္း အလွၾကိဳက္၊ ဖက္ရွင္ေတြ ၾကိဳက္တဲ့ သူဆိုေတာ့ သူ ဘာဂိမ္းေတြ ကစားမလဲဆို... girls games ကို google search မွာ ရွာ။ အဲဒီလင့္ခ္ေတြကေန သူၾကိဳက္တဲ႔ dress-up games ေတြ အလွျပင္တဲ႔ဂိမ္းေတြ ကစားတတ္ပါတယ္။ တခါတေလ သူ.အကုိေလးနဲ႔ဂိမ္းတစ္ခုထဲကို တစ္ေယာက္စက္တလံုးစီနဲ႔ ေဆာ့တတ္ပါေသးတယ္။
အဲဒီေတာ့ စက္ေတြမွာ ဂ်ီေတာ့ခ္ေတြမွာ က်မတုိ႔ေတြ အြန္လုိင္းျဖစ္ေနေပမယ့္ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ဒီဘက္မွာ ကေလးေတြ ကစားေနၾကတာပါ။ တခါတေလ သူငယ္ခ်င္းေတြက လွမ္းႏႈတ္ဆက္တဲ့အခါ သူတို.ေတြက ျပန္မေျဖတတ္ၾကပါဘူး။ သူတို႔ကစားတာအရွိန္ပ်က္လုိ႔ ျမန္ျမန္ ပိတ္တတ္ၾကပါတယ္။ ၂-ခါ သံုးခါေလာက္တက္လာရင္ေတာ့ ေတြ.တဲ႔စာေတြ ရိုက္ထည့္လုိက္ပါလိမ့္မယ္။ ကိုယ္ေတြလည္း မသိဘူးေပါ့။ ေနာက္ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက ကြန္ပလိန္းေတြလာမွ....။
ဒီေတာ့ ကေလးေတြကို ေျပာျပထားရပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္... ကိုယ့္နံမယ္ ကိုယ္ရိုက္ထည့္ဖုိ႔ေပါ့။ အဲလိုဆိုရင္ေတာ့ တဖက္က သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ေအာ္.. ကိုင္ေနတာ ကေလးေတြကိုးလို႔ နားလည္သြားပါမယ္။ တခ်ိဳ.သူငယ္ခ်င္းေတြက်ေတာ့လည္း ကေလးေတြနဲ႔ စကားေျပာေနပါေသးတယ္။ သားႀကီးဆိုရင္ေတာ့ ျပန္ေျပာပါေသးတယ္။ သားငယ္တုိ႔ကေတာ့ သူတို႔နံမယ္ရိုက္ထည့္ၿပီးသြားရင္ သူတုိ႔တာ၀န္ေက်ၿပီဆိုၿပီး ဘာမွ မတံု.ျပန္ေတာ့ပဲေနပါလိမ့္မယ္။ အေမ အေဖေတြကိုမ်ား ေဖေဖေရ ဂ်ီေတာ့ခ္က လာေနတယ္လို႔မ်ား ေခၚမယ္မထင္ပါနဲ႔။ ဘယ္ေခၚခ်င္ပါ့မလဲ။ မိဘေတြလက္ထဲ စက္ေရာက္သြားရင္ သူတုိ႔အလွည့္ ဘယ္ဆီသို႔မွန္းမွမသိတာ။
ဟုိတေန႔ကေတာ့ သမီးေလးေဘးမွာ စာအုပ္ဖတ္ေနတဲ႔က်မကို သမီးငယ္က မ်က္နွာပ်က္ပ်က္နဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာၾကီး တုိးေပးပါတယ္။ က်မၾကည့္လို္က္ေတာ့ ဂ်ီေတာ့ခ္က တက္လာတာကိုး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆုိေတာ့ ေမေမေျပာတဲ႔။ ဒါနဲ႔ က်မလည္း သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ စကားနဲနဲပါးပါး ခ်က္တင္လုပ္ျဖစ္လိုက္ပါတယ္။ သမီးကေတာ့ အနားကို ျပန္မလာေတာ့တာပါ။ ေနာက္ေတာ့မွ က်မလည္း သေဘာေပါက္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ဂ်ီေတာ့ခ္အုိင္ဒီပံုက ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းရဲ႕ပံု ဆိုေတာ့... သမီးေလးခမ်ာ အသက္ႀကီးႀကီးနဲ႔ ဖုိးဖိုးႀကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္မယ္လို႔ ထင္သြားၿပီး လန္႔ၿပီးထြက္ေျပးသြားတာနဲ႔တူပါရဲ.ေလ....။ ဒါေတာင္....အင္း....။ : )
ခုတေလာ မီးေတြကေကာင္းေနေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာကို တခ်ိန္လံုးဖြင့္ၿပီး အြန္လိုင္းမွာ ရွိေနတတ္ပါတယ္။ အရင္ကေတာ့ မီးပ်က္ရင္ လုိင္းေပၚက ျပဳတ္ျပဳတ္က်တာနဲ႔၊ ဘက္ထရီကုန္ခါနီးလို႔ ျမန္ျမန္ေျပးဆင္းေနရတာနဲ႔ဆုိေတာ့ လုိင္းေပၚမွာ တခ်ိန္လံုးရွိမေနနုိင္ပါဘူး။ ခု ရံုးေရာက္ရင္ ဖြင့္ထားတဲ႔စက္.. ရံုးနဲ႔ အိမ္နဲ႔ အကူးအေျပာင္းၾကားကာလမွာပဲ သူတုိ႔ခမ်ာ နားရရွာ။ ကြန္ပ်ဴတာက သံုးလံုး လူက ၅ေယာက္ဆုိေတာ့ သိပ္အေ၀မတည့္ခ်င္။ က်န္တဲ႔ေနရာမွာသာ တန္းတူ အခြင့္အေရး။ ကြန္ပ်ဴတာကိုင္ရင္ေတာ့ အားနည္းသူ ျဖစ္သြားတဲ႔ မိန္းမသား က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ က စက္ -၂ လံုးကို ယူလုိက္ပါေလေရာ...။ က်မကေတာ့ လူေတြနဲ႕ မ်က္နွာခ်င္းမဆိုင္ခ်င္သေလာက္ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ေတာ့ မ်က္နွာကို မလႊဲနုိင္။ က်န္တဲ႔စက္တစ္လံုးက ကေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အေဖ တလွည့္စီကိုင္ၾကပါတယ္။ သားငယ္ကေတာ့ အေဖ႔လက္ ကြန္ပ်ဴတာ ကီးဘုတ္က ခြာလိုက္တာနဲ႔၊ ခဏတျဖဳတ္ထ သြားလုိက္တာနဲ႔ သူ ေနရာလုၿပီးသား။ တခါတေလ အေဖ က ရုိက္တဲ့စာေတြ ကို သူက back space နဲ႔ျပန္ဖ်က္၊ ဒါမွ မဟုတ္ Enter key ကုိႏွိပ္ၿပီး ေႏွာင့္ယွက္လုိက္နဲ႔ေပါ့။ အေဖကလည္း အလုပ္လုပ္တဲ့အခ်ိန္ကလဲြရင္ စိတ္မဆုိးတတ္သူမို. ေနာက္ဆံုးမေတာ့ သူပဲ ဖယ္ေပးရတာ မ်ားပါတယ္။ သမီးငယ္ကလည္း အလွၾကိဳက္၊ ဖက္ရွင္ေတြ ၾကိဳက္တဲ့ သူဆိုေတာ့ သူ ဘာဂိမ္းေတြ ကစားမလဲဆို... girls games ကို google search မွာ ရွာ။ အဲဒီလင့္ခ္ေတြကေန သူၾကိဳက္တဲ႔ dress-up games ေတြ အလွျပင္တဲ႔ဂိမ္းေတြ ကစားတတ္ပါတယ္။ တခါတေလ သူ.အကုိေလးနဲ႔ဂိမ္းတစ္ခုထဲကို တစ္ေယာက္စက္တလံုးစီနဲ႔ ေဆာ့တတ္ပါေသးတယ္။
အဲဒီေတာ့ စက္ေတြမွာ ဂ်ီေတာ့ခ္ေတြမွာ က်မတုိ႔ေတြ အြန္လုိင္းျဖစ္ေနေပမယ့္ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ဒီဘက္မွာ ကေလးေတြ ကစားေနၾကတာပါ။ တခါတေလ သူငယ္ခ်င္းေတြက လွမ္းႏႈတ္ဆက္တဲ့အခါ သူတို.ေတြက ျပန္မေျဖတတ္ၾကပါဘူး။ သူတို႔ကစားတာအရွိန္ပ်က္လုိ႔ ျမန္ျမန္ ပိတ္တတ္ၾကပါတယ္။ ၂-ခါ သံုးခါေလာက္တက္လာရင္ေတာ့ ေတြ.တဲ႔စာေတြ ရိုက္ထည့္လုိက္ပါလိမ့္မယ္။ ကိုယ္ေတြလည္း မသိဘူးေပါ့။ ေနာက္ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက ကြန္ပလိန္းေတြလာမွ....။
ဒီေတာ့ ကေလးေတြကို ေျပာျပထားရပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္... ကိုယ့္နံမယ္ ကိုယ္ရိုက္ထည့္ဖုိ႔ေပါ့။ အဲလိုဆိုရင္ေတာ့ တဖက္က သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ေအာ္.. ကိုင္ေနတာ ကေလးေတြကိုးလို႔ နားလည္သြားပါမယ္။ တခ်ိဳ.သူငယ္ခ်င္းေတြက်ေတာ့လည္း ကေလးေတြနဲ႔ စကားေျပာေနပါေသးတယ္။ သားႀကီးဆိုရင္ေတာ့ ျပန္ေျပာပါေသးတယ္။ သားငယ္တုိ႔ကေတာ့ သူတို႔နံမယ္ရိုက္ထည့္ၿပီးသြားရင္ သူတုိ႔တာ၀န္ေက်ၿပီဆိုၿပီး ဘာမွ မတံု.ျပန္ေတာ့ပဲေနပါလိမ့္မယ္။ အေမ အေဖေတြကိုမ်ား ေဖေဖေရ ဂ်ီေတာ့ခ္က လာေနတယ္လို႔မ်ား ေခၚမယ္မထင္ပါနဲ႔။ ဘယ္ေခၚခ်င္ပါ့မလဲ။ မိဘေတြလက္ထဲ စက္ေရာက္သြားရင္ သူတုိ႔အလွည့္ ဘယ္ဆီသို႔မွန္းမွမသိတာ။
ဟုိတေန႔ကေတာ့ သမီးေလးေဘးမွာ စာအုပ္ဖတ္ေနတဲ႔က်မကို သမီးငယ္က မ်က္နွာပ်က္ပ်က္နဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာၾကီး တုိးေပးပါတယ္။ က်မၾကည့္လို္က္ေတာ့ ဂ်ီေတာ့ခ္က တက္လာတာကိုး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆုိေတာ့ ေမေမေျပာတဲ႔။ ဒါနဲ႔ က်မလည္း သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ စကားနဲနဲပါးပါး ခ်က္တင္လုပ္ျဖစ္လိုက္ပါတယ္။ သမီးကေတာ့ အနားကို ျပန္မလာေတာ့တာပါ။ ေနာက္ေတာ့မွ က်မလည္း သေဘာေပါက္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ဂ်ီေတာ့ခ္အုိင္ဒီပံုက ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းရဲ႕ပံု ဆိုေတာ့... သမီးေလးခမ်ာ အသက္ႀကီးႀကီးနဲ႔ ဖုိးဖိုးႀကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္မယ္လို႔ ထင္သြားၿပီး လန္႔ၿပီးထြက္ေျပးသြားတာနဲ႔တူပါရဲ.ေလ....။ ဒါေတာင္....အင္း....။ : )
Comments