က်မ နားလည္တဲ. ဘေလာ.ဂါ....

က်မ နားလည္တဲ႔ ဘေလာ႔ဂါဆိုသည္မွာ...

ကိုယ္ပိုင္ေနရာေလးတစ္ခု လိုခ်င္တဲ႔ သူေတြ၊ အေတြးအျမင္ ခံစားခ်က္ေတြ ဖလွယ္ၿပီး အသိုင္းအ၀ိုင္းေလးဖဲြ႕ခ်င္တဲ႔သူေတြ၊  ကုိယ္ ၀ါသနာပါရာ ပါရာေတြကို မွတ္တမ္းတင္ထား၊ ၿပီး ေ၀မွ်ခ်င္တဲ႔သူေတြ..၊ တခ်ိဳ.က်ေတာ့လည္း ဘေလာ႔ဂ္ကို professional ဆန္ဆန္လုပ္သလို၊ တခ်ိဳက်ေတာ့လည္း ကိုယ့္ဒိုင္ယာရီ မွတ္စုထဲ ေရးခ်င္တာေတြ ေရးထည္႔ထားတတ္ၾကျပန္ပါတယ္။ တခ်ိဳ.က်ေတာ့လည္း ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ႔ဂ္ေလးကိုပဲ ကိုယ့္အိမ္ကေလး ျပင္ဆင္သလို ဟုိျပင္ သည္ထည့္ အလွဆင္တတ္ၾကသလို၊ တခ်ိဳ.က်ျပန္ေတာ့လည္း စာေကာင္းေပခန႔္ေတြနဲ႔ ခန္႔ခန္႔ထည္ထည္ၾကီး မြမ္းမံတတ္ၾကျပန္ပါတယ္။ လူတစ္ကိုယ္ စိတ္တမ်ိဳးစီေပါ့။

ကဲ... ထားပါေတာ့ေလ။ ဘေလာ႔ဂါေတြ (ဆိုလိုတာက ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ႕ဂ္ပိုင္ရွင္ေတြ) မ်ားလာေတာ့ ဘယ္သူေတြ အက်ိဳးယုတ္သြားပါသလဲ။ က်မကေတာ့ ကိုယ္သန္ရာ သန္ရာ ဘေလာ႔ဂ္ေတြပဲ ေရာက္လုိ႔လားေတာ့မသိ၊ စာေပအႏုပညာလက္ရာသန္႔သန္႔ေလးေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႕ျမင္ဖတ္ရႈရေတာ့ေလ... သေဘာက်လုိက္တာ။ တစ္စစီျဖစ္ေနတာကိုေတာ့ ႏွေျမာမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္ေကာင္းတဲ႔ လက္ရာေလးေတြဆုိ ဟုိလက္တုိ႔ သည္လက္တို႔နဲ႔ ေ၀မွ်တတ္တာကိုက ဘေလာ႔ဂ္အသို္င္းအ၀ို္င္းရဲ႕ အေလ႔အထ တစ္ခု။ အေတြးအေခၚေကာင္းေတြ၊ ရည္ရြယ္ခ်က္ေကာင္းေလးေတြ ေတြ႕ရေတာ့ အားရလိုက္ရတာ။ တကယ္ပါပဲ... ။

တစ္ခုရွိတာက... က်မတစ္ဦးတည္းအေနနဲ႔ေျပာရရင္.. က်မတင္ခ်င္တာေတြကို က်မ ခံစားခ်က္နဲ႔ညွိၿပီး တင္တတ္ပါတယ္။ တခါတခါ က်မေရးၿပီးမွ အမ်ိဳးသားဖတ္ရေတာ့မွ... က်မကို သူသိရတာမ်ိဳး။ ဆိုလိုတာက.. သိပ္လြတ္လပ္တယ္။ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ပဲ တင္သင့္၊ မတင္သင့္ စဥ္းစား ဆင္ဆာလုပ္ရတာကိုး။ က်မဘေလာ႔ဂ္ကေတာ့ အစကတည္းကိုက ကိုယ္ပုိင္ဘေလာ႔ဂ္ေလးပါ။ ဘာအေရာင္အေသြးမွ မပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်မရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္ေပၚမူတည္ၿပီး ေရးျဖစ္တဲ႔ စာေတြျဖစ္တဲ႔အတြက္၊ ခ်စ္တာ၊ မုန္းတာ၊ မေက်နပ္တာ၊ ပင္ပန္းစိတ္ဓာတ္က်တာ...။ တစ္ခါတစ္ေလ.. သူမ်ားစာေတြ ဖတ္ၿပီးမွ စိတ္ထဲ မေနနုိင္မထို္င္နုိင္ ျဖစ္လာရင္ ကြန္မက္ေလးေတြကိုယ့္ဖာသာ ထပ္ေပးျဖစ္မယ္။ ဒီေလာက္ပါပဲ။ 

ဘေလာ႔ဂ္တု္ိင္းဟာ ကိုယ္ပိုင္ခံယူခ်က္၊ ကိုယ့္ theme နဲ႔ ကိုယ္ ရပ္တည္ေနၾကတာပါ။ ဘယ္သူကမွ ၾကားက ၀င္ၿပီး ဆင္ဆာလုပ္၊  edit လုပ္စရာမလိုပါဘူး။ လာဖတ္တဲ႔သူေတြကလည္း ကိုယ္႔အၾကိဳက္နဲ႔ ကိုက္ရင္ ကိုက္သလို၊ မၾကိဳက္ရင္ မၾကိဳက္သလို လြတ္လပ္စြာ ေ၀ဖန္ခြင့္ ရွိပါတယ္။ ေ၀ဖန္နုိင္တယ္ဆုိတဲ႔သေဘာကို လက္ခံလုိ႔ ကြန္မက္ေပးခြင့္၊ စီေဘာက္စ္မွာ ေအာ္ခြင့္ ေပးထားေလ႔ရွိပါတယ္။ ကို္ယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္ ေရးခ်င္တာ ေရးတင္တယ္ဆုိေပမယ့္ လာဖတ္တဲ႔သူေတြကိုလည္း အေလးထားၾကပါတယ္။ ကို္ယ့္ဖာသာကိုယ္ေရးတယ္ဆိုၿပီး မုိက္မိုက္ရို္င္းရို္င္းေတြ ေစာ္ကားေမာ္ကားစကားေတြ ေရးထားလုိ႔ကေတာ့ လမ္းမွားလို႔ေရာက္တဲ႔ တစ္ေခါက္အျပင္ ေနာက္ထပ္ မလာေတာ့ပါဘူး။ က်မကေတာ့ သြားေနက် ဘေလာ႔ဂ္ေလးေတြ သြားဖတ္ၿပီး ဖတ္ရင္းဖတ္ရင္းနဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ပိုင္ရွင္နဲ႔ကို စိတ္ထဲက ရင္းနွီးသြားလိုက္တာ...။ တကယ္တမ္း ကိုယ့္.. သူမသိ၊ သူ. ကိုယ္မသိေလ။ 

နုိင္ငံေရးဘေလာ႔ဂ္ေတြကေရာ... သူတုိ႔လည္း သူတို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ သူတို႔ ရပ္တည္ေနၾကတာပါပဲ။ သူတို႔မွာလည္း အားေပးတဲ႔သူေတြ ရွိမယ္။ လာဖတ္တဲ႔သူေတြ ရွိမယ္။ ဒါေပမယ့္ အကုန္လံုးကို ငါးကြန္ပစ္ၿပီး ဖမ္းသလို သိမ္းက်ံဳးစည္းရံုးလို႔ ရမတဲ႔လား။ စာဖတ္သူေတြဆီမွာ ေ၀ဖန္စဥ္းစားတတ္တဲ႔ အသိဉာဏ္ေတြ ရိွပါေသးတယ္။ ဒါက အမွန္၊ ဒါက ခ်ဲ႕ကားထားတာ၊ ဒါကေတာ့ ဇာတ္နာေအာင္ လုပ္ၾကံထားတာ....။ တစ္ခါ ႏွစ္ခါ နားလည္လို႔ရေသးတယ္၊ ဒီထက္ပိုလာရင္ လက္ခံနုိင္တဲ႔သူေတြပဲ က်န္ခဲ႔မွာပဲ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ရင္ဘတ္ထဲက ဘာသာစကားမတူရင္ ေရရွည္စကားေျပာလုိ႔မရဘူးဆုိတာပါပဲ။ 

ေနာက္ဆံုးေတာ့....

ဘေလာ႔ဂ္ပုိင္ရွင္ေတြ မ်ားလာတဲ႔အတြက္... 

က်မကေတာ့ ၀မ္းသာပါတယ္။

လူေတြမွာ ဖန္တီးနုိင္ဖုိ႔ အခြင္႔ေတြ ပိုရလာတယ္။ (အနုပညာ အင္အားေတြ တုိးတက္လာမယ္)

ကိုယ့္စိတ္ထဲရွိတာေတြ ေျပာျပဖို႔ အေျခအေနေတြ ေပးလာတယ္။ ( စိတ္ထဲျမံဳတာမ်ိဳးေလ်ာ့သြားလို႔ စိတ္ဒဏ္ရာေတြ သက္သာလာမယ္)

ကိုယ့္ခံစားခ်က္ေတြကို နားလည္တူညီနုိင္မယ့္ သူငယ္ခ်င္းအသစ္ေတြ ရလာနုိင္တယ္။ ( အေပါင္းအသင္းေတြ တိုးလာမယ္)

ကိုယ့္အေတြ႕အႀကံဳ နည္းပညာေတြကို ေ၀မွ်နုိင္သလို ကို္ယ္လိုခ်င္တာေတြလည္း အကူအညီေတာင္းဖို႔ ရွာေဖြဖုိ႔ ေနရာေလးေတြ ပိုမ်ားလာတယ္။ ( ဗဟုသုတေတြ တုိးပြားလာမယ္)

ဘယ္ေနရာမွာမဆို pros & cons, advantages and disadvanges ဆိုတာေတြက ဒြန္တဲြေနတာပါပဲ။ မီးေတာင္ သံုးစဲြသူေပၚမူတည္ၿပီး ရန္သူျဖစ္လုိက္၊ ခ်စ္သူျဖစ္လုိက္ ျဖစ္ေနေသးတာပဲ။ တန္ေဆး လြန္ေဘးတဲ႔။ က်မအတြက္ေတာ့ သိဂႍႏြယ္ မွတ္စုစာအုပ္ေလးက က်မအတြက္ ရင္ဖြင့္ရာ။ တျခားဘေလာ႔ဂ္ေတြကက်ေတာ့ က်မအတြက္ စိတ္ဓာတ္အားျဖည့္ေပးတဲ႔ အားေဆးေတြေလ....။ ေဆးခါးေတြဆိုရင္ေတာ့ ေ၀ါင္ေ၀ါင္ေရွးပါ၏။ 

အေတြးအေခၚ ျမင့္မားဖုိ႔မလိုပါ။ လြတ္လပ္ပြင့္လင္း ရုိးသားမႈကိုသာ လုိလားပါ၏။

စာအုပ္ႀကီးထဲက သီအုိရီေတြ ယူမလာပါနဲ႔။ လက္ေတြ႔ဘ၀မွာ အသံုးခ်နုိင္မယ့္ အရာေတြသာ ခ်ေပးပါ။

အေၾကာင္းကေတာ့.....က်မက သာမန္အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး ျဖစ္ေနလို႔ပါ။