က်မ မျမင္ခ်င္ေတာ့ေသာ အပို္င္း (၃)

က်မခ်စ္တဲ႔ ျမန္မာျပည္မွာ ေနတာ စိတ္ညစ္ဖုိ႔ ေကာင္းတယ္ ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးေတြေၾကာင့္ေပါ့။

ခုေလးပဲ.. အိမ္ရွင္တုိ႔ ဆိုၿပီး ျခံတံခါးကို ၀ုန္းဒိုင္း လာက်ဲသြားတယ္။ လူေတြကလည္း ရပ္ကြက္လူႀကီးလိုလို..၊ အာဏာပိုင္ေတြကလိုလို၊ အလိမ္ခံ အညာခံရတာေတြ မ်ားလာေတာ့ အိမ္လာအလွဴခံတဲ႔ လူေတြဆိုရင္ အထဲကေနသာ ေခ်ာင္းၾကည့္ၿပီး အသာျငိမ္ေနျဖစ္တာ မ်ားတယ္။ ကေလးေတြကေတာ့ လူလာရင္ အျပင္ေျပးထြက္တတ္လို႔ သူတုိ႔ကို အျမဲ တားေနရတယ္။ ဘုမသိ ဘမသိ ေျပာခ်င္တာေတြ စြတ္ေျပာလိုက္မွာစိုးလို႔...။ 

ခုလာတာက လွ်ပ္စစ္ရံုးကလို႔ေတာ့ ေျပာတယ္။ ဘာယူနီေဖာင္းမွ ၀တ္မလာဘူး။ အိမ္မွာ တပ္ထားတဲ႔ မီတာ နွစ္လံုးမွာ တစ္လံုးကေတာ့ အဖံုးပါတယ္..။ တစ္လံုးကေတာ့ အဖံုးမပါလို႔ လာစစ္ရင္ ျပႆနာတက္မယ္ ဘာညာေျပာေတာ့ အိမ္ကို ေရာက္ေနတဲ႔ အစ္ကိုက လာေျပာတယ္။ သူတုိ႔ကို တပ္ခုိင္းရင္ ငါးေထာင္ပဲ ေပး။ ခုခ်က္ခ်င္း လာတပ္ေပးမယ္တ႔ဲ။ အစ္ကိုဆိုတာကလည္း မလည္မ၀ယ္ရယ္..။ က်မက ေငြငါးေထာင္ကို နွေျမာတာမဟုတ္ေပမယ့္ အဲဒီလို လုပ္စားတာမ်ိဳးကိုဆို စိတ္ထဲ သိပ္မေက်လည္ဘူး။ ဒါက က်မရဲ႕ သံသယ ျပႆနာ။ လုပ္ထုံးလုပ္နည္းအတုိင္း လုပ္သြားတာမ်ိဳးလည္း မဟုတ္။ ယူနီေဖာင္းလည္း မပါ၊ ျခိမ္းေျခာက္ၿပီး ေတာင္းဆို ေအးဒျမ တိုက္ေနတာေတြကို  က်မတို႔ ျပည္သူေတြ ခံရတာ မ်ားေနပါၿပီ။ ကိုယ့္အိမ္ထဲမွာ ကိုယ္ေနၿပီး အိမ္ေပါက္၀ ဧည့္သည္ေရာက္ရင္ ရင္ထိတ္ေနရတာမ်ိဳး...။ အခုလည္း သီတင္းကြ်တ္ခါနီးၿပီဆုိေတာ့ အလွဴခံေတြက တယ္ေပါလာတာလည္း ျဖစ္နုိင္ပါတယ္ေလ..။

အဲဒါ တစ္ေနရာထဲမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေနရာအႏွံ႕ပါပဲ။ လုပ္ပိုင္ခြင့္ရွိသူေတြက ကိုယ့္ခြင္ထဲ ေရာက္တာနဲ႔ လက္မလြတ္စတမ္း၊ ေခ်ာ႔ေတာင္း၊ ေျခာက္ေတာင္း၊ ညစ္ေတာင္း.... ေျမွာက္ေတာင္း။ ဘာပဲေျပာေျပာ ေပးရတာခ်င္းအတူတူဆုိရင္ေတာင္ ခ်ိဳခ်ိဳသာသာနဲ႔ ေခ်ာ့ေမာ့ ေျမွာက္ေတာင္းခံရတာ ေတာ္ေသးတယ္ ထင္တာပါ။ အခုက်ေတာ့ ေဟာက္စား၊ ေျခာက္စားေတြက မ်ားေနပါၿပီ။

အစိုးရနဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ ရံုးေတြသြားဖုိ႔ကိုဆုိ က်မ ေျခလွမ္းေတြက ေနာက္ျပန္သာ ေျပးလိုက္ခ်င္ေတာ့တာပါပဲ။ အမ်ိဳးသားကေတာ့ ေျပာတယ္။ ဘာမွ မေပးပဲ ေနလို႔ ရပါတယ္။ ထိုင္သာ ေစာင့္ေန..။ ကိုယ့္ေနာက္က လူေတြ ကိုယ့္ကို ေက်ာ္တက္သြားမယ္... ကို္ယ့္အလွည့္ ဘယ္ေတာ့ေရာက္မလဲ.. သြားမေမးေလနဲ႔။ အေရးတယူ ေျဖခ်င္တဲ႔သူ မရွိပါဘူး။ အဲဒီလို ရံုးေတြသြားရင္ အျမဲတမ္းေျပာင္းေနတဲ႔ သူတို႔ရံုးေတြရဲ. လုပ္ထံုးလုပ္နည္းေတြ မသ္ိရေကာင္းလား အေဟာက္ေတာင္ခံလုိက္ရဦးမယ္။ အဲ.. သိပ္အ ေနတဲ႔ ပံုေပါက္ေနရင္ေတာ့ လိုင္းရွိတယ္.. လုိင္း၀င္ရင္ ျမန္တယ္ဆုိၿပီး သတင္းေပးပါလိမ့္မယ္။  

တခါတခါ ကိုယ္ေတြက ေစာင့္ေနတုန္း သူတို႔ေတြက အေရွ႕တည္႔တည္႔မွာ...။ သူတို႔ကေတာ့ ျပန္ဖို႔ ျပင္ဆင္၊ အလွအပေတြ လုပ္၊ ရထားတဲ႔ ေ၀စုေတြမ်ား ခဲြေ၀ျခမ္းေနလိုက္ၾကတာ.. ေရွ.က လူငုတ္တုတ္ေတြကိုေတာင္မွ လူရယ္လို႔ မသတ္မွတ္ေတာ့သလိုပါပဲ...။ 

ျခတက္ေနတာက ေအာက္ေျခကပဲ စ လာတာလား၊ အိမ္ေခါင္မိုး ထုတ္တန္းေတြကပဲ စၿပီးဆင္းလာတာေတာ့ မသိ။ က်မတို႔ အိမ္ႀကီးလည္း တစ္လံုးလံုးကို ျခစားထားလို႔ မြေနပါၿပီ။ အူမ မေတာင့္လို႔ သီလ မေစာင့္နုိင္ျခင္းလား၊ ကိုယ္က်င့္သီလဆုိတာ ဒီေခတ္ႀကီးထဲမွာ ေဆြးေျမ႔ေနတဲ႔ စကားလံုး ကလီေရွးမ်ား ျဖစ္သြားျပီလားပဲ.. အူခ်ာခ်ာအေတြးေတြနဲ႔ပဲ က်မတစ္ေယာက္တည္း အီလည္လည္ က်န္ရစ္ခဲ႔ရပါေတာ့တယ္။