Skip to main content

ၾကားရသမွ် သတင္းအပိုင္းအစ....။

ဟုိတေန႔က သတင္းစာထဲမွာ ကြန္ပ်ဴတာ မဟာသိပၸံေက်ာင္းသူေလး တစ္ေယာက္ ဆံုးသြားတာ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ အဲဒီလုိ ပညာတတ္ကေလးေတြ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ဆံုးသြားတာ သတင္းစာထဲမွာ ဖတ္ရရင္ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ က်မတို႔ ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လည္း ေက်ာင္းၿပီးလို႔ ဘဲြ႕ရကာစ မွာပဲ ဆံုးပါးသြားခဲ႔ရပါတယ္။ အခ်ိန္မေရြး ေသဆံုးနုိင္တယ္ဆိုတာ တရားသေဘာအရသာ သိေနေပမယ့္ အသက္ႀကီးလို႔ မီးစာကုန္ ဆီခမ္းလို႔ ဆံုးပါးသြားတာမ်ိဳးဆို ေျဖသာပါေသးတယ္။ အင္း.. တရားတကယ္မသိဘူး ေျပာရင္လည္း ခံရမွာပါပဲ။ 


အဲဒီေကာင္မေလးက ႏြမ္းပါးရွာပါတယ္။ သူ႔ေက်ာင္းစားရိတ္ကို ကေလးေတြအိမ္ က်ဴရွင္လုိက္ျပရင္း ျဖည့္ဆည္းရတာပါ။ မိဘေတြကိုလည္း သိတတ္လိမၼာစြာ ရွာေဖြေကြ်းေမြးေနတာပါ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူ.က်ဴရွင္တပည့္ေလးအိမ္က ျမိဳ.ထဲက ကြန္ဒိုတစ္ခုမွာ.. ညေနေလးနာရီေလာက္အခ်ိန္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ကြန္ဒုိေတြမွာ လံုျခံဳေရး၀န္ထမ္းေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ အဲဒီကြန္ဒိုအေၾကာင္းေတာ့ က်မ မသိပါဘူး။ အဲဒါနဲ႔ ေကာင္မေလးက ဓာတ္ေလွကားက အထြက္၊ ေကာ္ရစ္ဒါအခ်ိဳးေလးနားမွာ လူတစ္ေယာက္က သူ႔ပိုက္ဆံအိတ္ကို ဆဲြလုေျပးပါသတဲ႔။ သူကလည္း လႊတ္မေပးပဲ အတင္းဆဲြသြားေတာ့ ဓားနဲ႔ ထုိးသြားတာလုိ႔ ေျပာပါတယ္။ ရင္နာစရာေကာင္းတာက သူ႔ရဲ႔ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွာ ပိုက္ဆံ ႏွစ္ေထာင္ေလးပဲ ပါတာပါ။


ေကာင္မေလးကလည္း သူ႔တပည့္ေလးအခန္းဆီေရာက္ေအာင္သြားေတာ့လည္း အိမ္မွာက ၅-တန္းအရြယ္တပည့္ေလးရယ္၊ အိမ္အေဖာ္ေလးရယ္ပဲ ရွိေတာ့၊ ေအာက္ကို ျပန္ဆင္းၿပီးမွ ေျပာေတာ့ လုယက္ဓားနဲ႔ ထုိးသြားတဲ႔ သူကိုလည္း မမိ၊ အငွားကားနဲ႔ ေဆးရံုေရာက္ေတာ့လည္း ဓားကို ထုတ္ထားျဖစ္ၿပီးျဖစ္တဲ႔ ဓားဒဏ္ရာကို ေသေသခ်ာခ်ာ မစစ္ေဆးေပးပဲ အေပၚယံသာ ခ်ဳပ္ေပးလုိက္တယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။ အတြင္းက ေသြးထြက္လြန္လို႔ အေျခအေနပိုဆိုးၿပီး ဆံုးသြားတာလို႔ ၾကားရတာပါပဲ။


တဆင့္စကားၾကားရတာဆုိေပမယ့္ ေသခ်ာတာကေတာ့ ပညာတတ္ အမ်ိဳးေကာင္းသမီးေလးတစ္ဦး ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ ျမိဳ.လယ္ေကာင္ၾကီးမွာ ပိုက္ဆံ ႏွစ္ေထာင္တည္းပါတဲ႔ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ကာကြယ္ရင္း ဓားထုိးခံရၿပီး အသက္တစ္ေခ်ာင္း ဆံုးပါးသြားခဲ႔ရတာပါ။ 

က်မတို႔ ျမိဳ႕မွာ လံုျခံဳေရးေတြမွ အျပည္႔ရယ္။  လံုျခံဳေရးေတြ.... အမ်ားႀကီးမွ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ လက္နက္ကိရိယာေတြ အျပည့္အစံုေတြနဲ႔...။ ဒီေလာက္လံုျခံဳေရး တင္းၾကပ္ေနတဲ႔ ၾကားကေတာင္ေနာ္.... လံုျခံဳမႈ အားနညး္ေနေသးတယ္ဆုိရင္ေတာ့... ခုတ္ရာ တျခား ရွရာ တလဲြမ်ား ျဖစ္ေနတာလား။ ဒါမွ မဟုတ္ အဲဒီ လံုျခံဳေရးဆိုတာေတြက က်မတို႔ ျပည္သူေတြနဲ႔မ်ား မသက္ဆုိင္ေလေရာ့သလားပဲ...ေနာ္။

Comments

ပိုက္ဆံ ႏွစ္ေထာင္ နဲ့ လူ႕အသက္ တေခ်ာင္း လဲလိုက္ရတာေပါ့.. ဆရာဝန္ေတြကလဲ ေပါ့ဆလိုက္တာေနာ္..
ThuHninSee said…
ေႀသာ္..ပိုက္ဆံႏွစ္ေထာင္နဲ႔အထက္ တန္ဖိုးရွိတာေတြကိုေစာင္႔ေရွာက္ေနရလို႔
မအားဘူးေလ. နားလည္ေပးလိုက္ပါ။

Popular posts from this blog

ခရီးတစ်ခု အဆုံးသတ်ခြင်း (သို့) ခရီးတစ်ခု စတင်ခြင်း။

သူမ ကို မြင်ရတာ စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ...။ လွန်ခဲ့တဲ့ သားငယ်မွေးနေ့တုန်းက မိသားစု စားသောက်ဝိုင်းတုန်းကနဲ့တော့ အတော်ကွာခြားသွားခဲ့ပြီပဲ။ အို..အရင်တခေါက် ဆေးရုံတက်တုန်း လာတွေ့တာနဲ့ကို မတူတော့။  ပြည့်ဖောင်းနေပြီး ပြောင်ဝင်းနေတာကတော့ သူ့မျက်နှာ ဖြူဖြူလေးပေါ်မှာ မဲနက်စွာလှပနေတဲ့ မျက်ခုံးတစုံရယ်..သွယ်လျစွာ ဖြောင့်စင်းနေတဲ့ နှာတံလေးရယ်ကြောင့်..အော်.. တူမငယ်လေးရဲ့ အလှအပကို သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် စောင်မလွှမ်းထားတဲ့ ခြေထောက်အစုံက ဖောင်းကားညိုမဲနေတယ်..။ ခြေဖမိုးတွေသာ ဖောင်းနေတာပါ။ ခြေသလုံးလေးတွေက တစ်လက်မ ပိုက်လုံးအရွယ်သာသာ...။ . သူ့ဆီလာတွေ့တဲ့ ဧည့်သည်တွေကို သွားလေးတွေပေါ်အောင် ပြုံးပြ နှုတ်ဆက်ရှာပေမယ့် အသံထွက်ဖို့တောင် အတော်မောနေရှာပြီ။ သွေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ရောဂါလို့သာ ခန့်မှန်း သိထားရပေမယ့် သူ့မိခင်ဆရာဝန်မရဲ့ မျိုသိပ်ထားမှုကြောင့် ဘယ်သူ့မှ ဂဃနဏ မသိခဲ့ကြ။ တစ်လတစ်လ ကုန်တဲ့ ဆေးဖိုးကလည်း ကြောက်စရာရယ်... မိခင်ရဲ့ ပံ့ပိုးအားပေးမှုကြောင့် သူ့ဘဝမှာ လုပ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့အတွက်တော့ သူ့မိခင် ကျေနပ်မှာပါလေ။  အခုတလော သူ ဆေးရုံအတက်အဆင်း စိပ် လာတာရယ်ကြောင့် စိတ်ထဲ သူ့နောက်ဆုံးအချိန...

သစ္ပုတ္ပင္၊ တို႕ႏွစ္ေယာက္ နဲ႕ ကေလာင္တစ္ေခ်ာင္း (ေရးသူ- K-မမ)

ကၽြ န္မဟာ သာမန္ ဆင္းရဲတဲ့ ဝန္ထမ္းမိသားစုက ဆင္းသက္လာခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ ဥစၥာမွာ ဗလာနတၳိ။ ဗဟုသုတ နဲ႔ လႈမႈေရးမွာေတာ့ သုညထက္ မပိုလွပါ။ ပညာေရးမွာ ေက်ာင္းကသင္လိုက္တာကို အံရြတ္က်က္မွတ္တာကလြဲလို႕ အျပင္ဗဟုသုတကို ေလ့လာရေကာင္းမွန္း မသိခဲ့ပါဘူး။ ေလ့လာဖို႕ လမ္းျပေပးမယ့္သူလည္း မ႐ွိခဲ့ပါဘူး။ ေက်ာင္းစာကလြဲရင္ အျပင္စာေတြဖတ္ရင္လည္း အျပစ္ႀကီးတခုက်ဴးလြန္သလို အေမ့ရဲ႕ အဆူကိုခံရတာပါပဲ။ ၁၀ တန္းေအာင္ရင္ တကၠသိုလ္ (စာေပးစာယူသင္တန္း) တက္ရင္ဘြဲ႕ရ အလုပ္လုပ္ဆိုတဲ့ ေဖာ္ျမဴလာ ေလာက္ပဲသိထား ၾက သူ ေတြ ပါ။  သို႕ေသာ္လည္းေလ လူကေနေပမယ့္ ဇာတာကမေနေတာ့ ၁၉၈၅ ဇြန္လလယ္ေလာက္မွာ တကၠသိုလ္ဝင္တန္း ေအာင္စာရင္းေတြထြက္လာေတာ့ ႏွစ္စဥ္ဆုတက္ယူတဲ့ နယ္ခံ စာေတာ္သူေတြေက်ာ္ၿပီး ၄ - ဘာသာ ဂုဏ္ထုူးထြက္လို႕ အႏူေတာမွာ လူေခ်ာျဖစ္ခဲ့သူပါ။ ကၽြန္မ ၄ - ဘာသာ ဂုဏ္ထုူးထြက္တယ္ဆိုတဲ့ သတင္းဟာ ေတာၿမိဳ႕ ေလ းမွာေတာ့ တကယ္ကို နာ မည္ႀကီးသြားတာပါ။ ၿမိဳ႕ရဲ႕ ၈၀% က စာေတာ္တယ္လို႕ နာမည္ႀကီးတဲ့ တျခား နာမည္တူ တေယာက္ လို႔ပဲ ထင္တာ ပါ (အဲဒီလို အထင္ႀကီးခံရတာ) ။ ျပႆနာက ဒီက စတာပါ။ ႐ိုး႐ိုးေလးေအာင္ခဲ့ရင္ အထက္က ေဖာ္ျမဴလာတိုင္းေလး သြား႐ံုပဲ။ အခုေတာ့။ အေဖ ့ ႔ အေပါင္းသင္းေတြကလည္...

အေ၀းျမင္ အနီးမႈန္....(ေနာက္ဆံုး)

အနီ ီ းမႈန္.. “ေမာင္ ဒီေန႔ meeting ရွိုလို႔ေနာက္က်မယ္ေနာ္…သီရိ..” “ေအာ္…ဟုတ္.. သီရိလည္း ခုိင္ ရန္ကုန္ေရာက္တုန္း အိမ္လာလည္မယ္ ဆုိလုိ႔ ေစာင္႔ေနတာ… ဘယ္မွာလုပ္မွာလဲ.. meeting က..” “ ရံုးမွာပဲသီရိေရ.. နုိင္ငံျခားသားေတြပါမယ္.. ၿပီးရင္ေတာ႔ တခုခုလုိက္ေကြ်းရမွာေပါ႔..” “ ဘယ္ဆုိင္မွာလဲ..ေမာင္..” “ အနီးအနားက ေအးေအးေဆးေဆးဆုိင္မ်ိဳးပဲ ျဖစ္မွာပါ.. ဒါလည္း မေသခ်ာေသးပါဘူး… ကိုယ္ ဖုန္းဆက္မယ္ေလ..” “ ဟုတ္… အျပန္က် ေခါက္ဆဲြေၾကာ္၀ယ္လာခဲ႔ေနာ္ေမာင္..ကေလးေတြ စားဖုိ႔..” “ အင္း..အင္း..ဟုတ္ၿပီ..ဒါပဲေနာ္” ခုိင္႔ကို အိမ္ျပန္ပို႔ေပးၿပီးအျပန္ စင္တင္ေတးဂီတရွိသည္႔ ဆုိင္တစ္ဆုိင္ေရွ႕မွာ သူမရဲ႕ေမာင္႔ကားကို လွမ္းေတြ႔လုိက္သည္။ သူမ အဲဒီဆုိင္အျပင္ဘက္ေရာက္ေနမွန္း ေမာင္သိရင္ အံ႔အားသင္႔သြားေစခ်င္သည္။ ေနာက္ခ်င္စိတ္ျဖင္႔ ဆုိင္အျပင္ဘက္မွာ ကားရပ္ၿပီး သူမ ေမာင္႔ဖုန္းကို လွမ္းေခၚလုိက္သည္။ ခ်က္ခ်င္း မကိုင္ေသး။ ေတာ္ေနၾကာမွ ဟဲလုိ..ထူးသံၾကားသည္…။ “ေမာင္..ဘယ္မွာလဲဟင္” “ ဧည္႔သည္ေတြကို ထမင္းလုိက္ေကြ်းေနတယ္ သီရိ” သူမ ေမာင္႔ကို ဆုိင္အျပင္ဘက္ လွမ္းထြက္လာတာျမင္လုိက္ရသည္.. “ဘယ္ဆုိင္မွာလဲ ..ေမာင္ရဲ႕” “ အဲ..မီလ်ံကြိဳင္မွာ….” “ သီခ်င္းသံေတြ ၾကားေန...