ေလာကႀကီးနဲ. အံေခ်ာ္ေနတဲ႔သူ.......

အားက်မိတယ္....

တခ်ိဳ.ကလည္း ဘယ္ေနရာျဖစ္ျဖစ္ အံ၀င္ဂြင္က်...အဆင္ေျပေျပေလး..၊
တခ်ိဳ.ကလည္း ေနရာတို္င္း မဟုတ္ေတာင္ ေနရာတခ်ိဳ.မွာေတာ့ အခ်ိဳးတက် ရွိေနနုိင္ေသးရဲ႕။
တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အဆင္ေျပဖို႔ ဟန္ေဆာင္ျခင္း မ်က္နွာဖံုးစြပ္စရာလုိေပမယ့္. .. တခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ့လည္း  ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ကိုယ္ပိုင္စတုိင္လ္ေတြနဲ႔....

ကိုယ့္က်ေတာ့ အရာရာတို္င္း အံမ၀င္ ခြင္မက်ေအာင္ တမင္တကာမ်ား ဘာသာ ဖန္တီးေနမိျပန္သလား....

ျဖစ္ခ်င္တာ ျဖစ္ၾကစတမ္းဆို... ကိုယ္ ဂ်ိဳကာ တစ္ေကာင္ေတာ့ ျဖစ္စမ္းခ်င္ရဲ.
ကိုယ္ပိုင္တန္ဖိုး မရွိေတာင္မွ လုိေနတဲ႔ ေနရာ အစားထုိးဖုိ႔...
ကိုယ့္ကို ျမင္ရင္ ေပ်ာ္ရႊင္သြားေစဖို႔...
ထိုးထုိးေထာင္ေထာင္ မာန္မေယာင္ပဲ လူေတြရဲ႕ လိုအင္ေတြ ျဖည့္စြမ္းခ်င္မွာ အလုိလုိ ေနေပ်ာ္ေနတဲ႔ သူ...
ကိုယ္စိတ္ကို ကိုယ္သိမ္း မယိိမ္းမယိုင္ ထိန္းသိမ္းနုိင္စြမး္တဲ႔သူ...


ခုမ်ားေတာ့ေလ....
ကို္ယ့္ကိုကုိယ္လည္း ေနလို႔ မေပ်ာ္...
ကိုယ့္ေဘးနားက လူေတြကိုလည္း ေပ်ာ္ေအာင္မထားနုိင္...
မပိုင္ဆိုင္တဲ႔ ေနရာေလးေတာင္ စြန္႔လႊတ္ရမွာစိုး...
ဘာမဟုတ္တာေလးနဲ႔ မာနေတြ ေထာင္လႊား..
ေဒါသေတြ ဗလပြ.. ေမာဟေတြ အနႏၱနဲ႔... ပုထုဇဥ္ပဲ.. ေသာတာပန္ေတာင္ ေဒါသ က်န္ေသးတာပဲ... ကိုယ့္ဘာသာ ေျဖေတြးေတြ ေတြး.. မေသေဆးပဲ စားထားသလိုလို....


တသက္လံုး ဖတ္ထားတဲ႔ စာေတြက ေခါင္းထဲ ေရာက္တခ်ိဳ႕ရယ္....နွလံုးသားေတာ့ျဖင့္ ၾကီးမလာနုိင္ေသး..
စဥ္းစားၾကည့္လုိက္ေတာ့.. ဘုရားစာအုပ္ေတြဖတ္တာ လူၾကီးေတြ ျငင္းခုန္သန္ အကိုးအကားျပဖုိ႔လား.. ရိပ္သာေတြသြား တရားအားထုတ္တာ ၾကြား၀ါျပိဳင္ဆိုင္ အဆင့္ခ်င္း ယွဥ္ဖို႔လား....
ေလာကစာေတြ ဖတ္တာ... သူတို႔ရဲ႕ အေကာင္းတကာ႔ အေကာင္းဆံုး အေတြးအေခၚေတြကို အလြတ္ဆုိျပဖုိ႔ သက္သက္ပဲေတာ့ မျဖစ္သင့္ပါဘူးေလ...။


ထုဆစ္ေနတဲ႔ ရုပ္တု ပံုေဖာ္ဖို႔က ခက္ခဲေနဆဲ...
ေလွ်ာက္ရမယ့္ လမ္းကလည္း ေ၀၀ါးေနဆဲ...
ေျဖာင့္ရမယ့္ စိတ္ထားလည္း ေကာက္ေကြ႔ေနဆဲ...

အေျပာနဲ႔ အလုပ္.. နွလံုးသြင္းျခင္း တထပ္တည္းက်ပါရေစ...