SMS, E-mail မ်ားနွင့္ က်မတို႔။

စာဖတ္ေနတုန္း ေဘးနားက လက္ကိုင္ဖုန္းက မက္ေဆ႔ခ်္ေရာက္ေၾကာင္း အခ်က္ေပးတဲ႔ အသံထြက္လာပါတယ္။ အမ်ိဳးသားကလည္း ခရီးထြက္ေနတယ္ဆုိေတာ့ သူပို႔လုိက္တာလုိ႔ပဲ ထင္လုိက္မိပါတယ္။ ေအာ္.. ဘယ္ေရာက္ေနၿပီလဲ မသိ.. ဆိုၿပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်မ မသိတဲ႔ ဖုန္းနံပါတ္တစ္ခု...နံမယ္ တပ္ထားလုိ႔သာ ဖုန္းမွားပို႔လုိက္တာကို သိလုိက္ရတာပါ။ ေထြေထြထူးထူးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေနေကာင္းတယ္..ေက်းဇူးဆိုတဲ႔ စာကေလးတင္ပါပဲ။ က်မ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ..။ သူ႔ဆီ ဖုန္းဆက္ၿပီး မက္ေဆ့ခ်္မွားပို႔လုိက္တယ္ လုိ႔ ေျပာဖို႔ လုိဦးမလား။ စကားသိပ္မမ်ားခ်င္တဲ႔ က်မအဖို႔ေတာ့ ဘာမွ မေျပာပဲ ဒီအတုိင္းပဲ ေနလိုက္ဖို႔ပဲ ရွိပါတယ္။

ဒီလို မက္ေဆ႔ခ်္မ်ိဳး မွား၀င္တာေလာက္က ကိစၥမရွိေပမယ့္ တစ္ခါ ေရာက္လာတာကေတာ့ နဲနဲ ဆိုးပါတယ္။ ေဖေဖ ခရီးထြက္သြားေတာ့ သူသံုးလို႔မရနုိင္လုိ႔ ဖုန္းကို အိမ္မွာပဲ ထားခဲ႔ပါတယ္။ ေမေမကေတာ့ လာရင္ ထူးဖုိ႔ကလဲြလုိ႔ ပိတ္ေနရင္ေတာင္ မဖြင့္တတ္ပါဘူး။ က်မ ေမေမ႔ဆီေရာက္ေတာ့ ဖုန္းကိုကိုင္ၾကည့္လုိက္တာ မဖတ္ရေသးတဲ႔ မက္ေဆ႔ခ်္ နွစ္ခု.... ေဖေဖက မက္ေဆ႔ခ်္ေတြ ဘာေတြ ပို႔ေလ႔မရွိပါဘူး။ လက္ကိုင္ဖုန္းတစ္ခုကို ဖုန္းေျပာဖုိ႔ အ၀င္လက္ခံ ဖို႔၊ အဆက္အသြယ္ မျပတ္ဖုိ႔ ေလာက္ပဲ သံုးဖုိ႔ စဥ္းစားတဲ႔ လူၾကီးေတြ.... ဒါနဲ႔ ေဖေဖလည္း ခရီးထြက္ေနလုိ႔ ဘာမ်ား အေရးတၾကီး ပါလိမ္႔လုိ႔ က်မ ဖြင့္ဖတ္လုိက္မိတယ္။ က်မ ၾကက္ေသ ေသသြားတယ္။ ေရးထားတာ ဘားဂလစ္ခ်္နဲ႔ ko, bar lote nay le.. lwan nay tae. chit! တဲ႔။ ဒါနဲ႔ပဲ က်မလည္း ေနရင္း ထုိင္ရင္း ေခါင္းနပမ္းေတြၾကီး..။ ဘယ္နွယ့္ .. ေဖေဖဆီ ပို႔တာေတာ့ မဟုတ္နုိင္ဘူး.. ဒါဆို အရင္သံုးတဲ႔ သူပဲ ျဖစ္ရမယ္။ သူျဖစ္ရေလာက္ေအာင္လည္း သူအရိပ္နီးပါးျဖစ္ေနခဲ႔တဲ႔ က်မ ေလ.။ စိတ္ထဲ ကလိကလိနဲ႔ မေနတတ္သူမုိ႔ သူ႔ သြားေမးေတာ့ ရီတယ္..ဖုန္းမွားတာေနမွာပါ.. ကိုယ္မသံုးတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာေနၿပီလဲ..တဲ႔။ ေဖေဖ႔ကို သြားေမးမိရင္ အေအာ္ခံရဦးမယ္..။ လုပ္လုိ႔ရတာ တစ္ခုကေတာ့ အဲဒီဖုန္းနံပါတ္ကို ဖုန္းဆက္ ေမးဖုိ႔ပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ.. အဲဒီ မက္ေဆ႔ခ်္ ဇာတ္လမ္းကို မွားၿပီး ၀င္လာတာလုို႔ပဲ assume လုပ္ၿပီး ေက႔စ္ကို ပိတ္ပစ္လုိက္ရပါတယ္။

ျဖစ္တတ္ေနတာကိုး။ တစ္ခါ သူ meeting တစ္ခုက အျပန္ က်မဆီ ပို႔လုိက္တဲ႔ ဘယ္မွာ ေန႔လည္စာ စားၾကမလဲ ဆုိတဲ႔ မက္ေဆ႔ခ်္က ညေနဘက္ ထမင္းစားခါနီးမွ ၀င္လာတယ္။ ဒီထက္ဆုိးတာ ရွိေသး။ ေနာက္တေန႔ ပုဂံ ခရီးထြက္မွာမို႔ သူလည္း အလုပ္ေတြ ရႈပ္၊ က်မလည္း အလုပ္ေတြ ရႈပ္။ က်မ လုိတာေလးတစ္ခု မွာခ်င္လုိ႔ သူ႔ဆီ လွမ္းဆက္တာ လူၾကီးမင္းနဲ႔ပဲ တုိးေနလို႔ မက္ေဆ႔ခ်္ပို္႔လုိက္တာ..။ လုိခ်င္တဲ႔ ပစၥည္းေတာ့ မေျပာပါနဲ႔။ အဲဒီ မက္ေဆ႔ခ်္ေတာင္ ေနာက္တေန႔ ပုဂံေလယာဥ္ကြင္းကေန အထြက္ ကားေပၚေရာက္မွပဲ ၀င္လာေတာ့တယ္။ တစ္ခါကလည္း သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔ဖုိ႔ ခ်ိန္းတဲ႔ message က သူနဲ႔ေတာင္ ေတြ႔ၿပီး ေနာက္ သံုးေလးရက္ေန႔ေတာ့ ၀င္လာပါေရာ။ ဘယ္နွယ့္... ပို႔လုိက္တဲ႔ အေၾကာင္းအရာက အေဟာင္းျဖစ္ေနလို႔ သူ႔ ျပန္လွမ္းဖုန္းဆက္ေမးေတာ့မွ.. အရင္ ေလး ငါးရက္က ပို႔လုိက္တဲ႔ message ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ျမန္မာျပည္က sms ရဲ႕ အေျခအေနေတြပါ။ Short Message Service မဟုတ္ေတာ့ပဲ Slow Motion Service ျဖစ္ေနပါၿပီ။

ေနာက္တစ္ခု ဆုိးတာကေတာ့ အီး-ေမးလ္ေတြ.. (တခ်ိဳ႕ တခ်ိဳ႕ အီးေမးလ္ service ေတြပါ) တၿမိဳ႕နဲ႕ တၿမိဳ႕ ၊ နုိင္ငံရပ္ျခားမေျပာပါနဲ႔။ ရံုးတြင္းပို႔တာေတာင္.. မေရာက္။ လူေတြကလည္း အရင္ကလို စာရြက္ေတြနဲ႔ မသံုးေတာ့ပဲ လြယ္လြယ္ကူကူ compose လုပ္လုိ႔ရတာေလးနဲ႔ ပို႔ေနလုိက္ၾကတာ။ တစ္ရက္လည္း မေရာက္. နွစ္ရက္လည္း မေရာက္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မမ္မိုရီ စတစ္ခ္နဲ႔ပဲ ယူလာပါေတာ့လို႔ ေျပာရေတာ႔ပါတယ္။ အျပင္နဲ႔ ဆုိရင္ကေတာ့... ေျပာရရင္ ..ဂ်ီေမးလ္ေလာက္ကမွ ေသခ်ာေသး။ British Council Library မွာ စာကို ကပ္ထားတာ ေတြ႔ခဲ႔ပါတယ္။ အရင္က ပို႔တဲ႔ newsletter ေတြကို subscribe လုပ္မယ္ဆုိရင္.. ဘယ္ေမးလ္ေတြ ဘယ္ေမးလ္ေတြဆိုရင္ ေရာက္မွာ မဟုတ္တဲ႔အတြက္ ဂ်ီေမးလ္အေကာင့္ေတြရယ္.. တျခား သူတို႔ recommend လုပ္တဲ႔ accountေတြနဲ႔ subscribe လုပ္ဖုိ႔ ..။ ကဲ...မရီရဘူးလား။

ေနာက္ ရွိေသးတယ္။ အရြယ္အစားႀကီးတဲ႔ ဖုိင္ေတြ ခံေနရင္ ေနာက္ထပ္ ေမးလ္ေတြ ၀င္မလာတတ္ေတာ႔တာ။ အျပင္ကလူတခ်ိဳ႕ကလည္း ဒီဘက္ကို မသိနုိင္ေလေတာ့.. သူတုိ႔ရုိက္ထားတဲ႔ ဓာတ္ပံုေတြလို ဖုိင္size ႀကီးႀကီးေတြကို ၀ိတ္မေလွ်ာ႔ပဲ ဒီအတုိ္င္းပ္ို႔လုိက္ၾကတာ။ ဒီမွာဘက္မွာေတာ့ တျခားေမးလ္ေတြလည္း မ၀င္နုိင္ေတာ့.. အီးေမးလ္ရံုးကို သြားၿပီး အဲဒီဖုိင္ေတြကို သြားကူးယူရပါတယ္။ ေမးလ္ေတြ မ၀င္လုိ႔ မသကာၤရင္ အီးေမးလ္ရံုးကို ဖုန္းဆက္ စံုစမ္းၾကည့္လို႔ ရပါတယ္။ သူတို႔က ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္စစ္ေပးပါတယ္။ ဘယ္သူပို႔လုိက္တာ၊ အထဲမွာ ဘာေတြပါသလဲဆုိတာေတာင္ ဖတ္ျပလုိက္ပါေသးတယ္။ ေအာ္.. အဲဒီလုိ ဖတ္ျပမွ အေရးႀကီးလား မႀကီးဘူးလား သိမွာကိုး။ ယံုၾကည္စိတ္ခ်စြာ အားကိုးရပါေပသည္.. ေပါ့။ 

 

( G-mail, hotmail တုိ႔လုိ free mail ေတြကို ေျပာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္.. :)