အေမမ်ားေန႔အတြက္ ပံုျပင္ေလး တစ္ပုဒ္

ဒီေန႔ အေမေန႔ဆုိပဲ... အေမေန႔အတြက္ ပို႔စ္ေလးတစ္ခုပါ။

ပံုျပင္ေလးတပုဒ္ေပါ့...

ဟုိးေရွးေရွးတုန္းက သားသမီးသံုးေယာက္ မိခင္ မုဆုိးမ တစ္ေယာက္ ရွိခဲ႔ပါတယ္။ အသက္ နွစ္ဆယ္ေက်ာ္. သံုးဆယ္ေလာက္မွာ မုဆုိးမ ျဖစ္သြားတဲ႔ သူမ ေနာက္ထပ္ တစ္ပင္ထူၿပီး အားကိုးရွာခဲ႔ပါတယ္။ ဘယ္သူ ဘယ္သူအျပစ္မေျပာေပမယ့္ သူဟာ အခ်စ္မပါတဲ႔ ေနာက္ အိမ္ေထာင္ေရးမွာ မေပ်ာ္ေမြ႔ခဲ႔လုိ႔လား၊ သည္းမခံနုိင္ေလာက္ေအာင္ ဘာအေၾကာင္းေတြ ရိွိခဲ႔လဲေတာ့မသိပါဘူး။ ေနာက္အိမ္ေထာင္နဲ႔ရတဲ႔ သမီး သံုးေယာက္ကို ဖခင္နဲ႔ထားခဲ႔ၿပီး ေနရာသစ္ရွာခဲ႔တယ္။  

အရင္ကေလးေတြကလည္း  ဟုိကဲြသည္ကဲြ.. ေနာက္ေတာ့ အိမ္ေထာင္ရက္သားေတြ က်ကုန္ပါတယ္။ အႀကီး  သံုးေယာက္အတြက္က သူတုိ႔ရဲ႕ မိခင္ကို နားလည္ေပမယ့္  အငယ္သံုးေယာက္ကေတာ့ မိခင္ရဲ႕ တာ၀န္မေက်မႈကို  မေက်နပ္ခဲ႔ၾကပါဘူး။  အႀကီးသံုးေယာက္ကလည္း  မိခင္ေၾကာင့္ မ်က္နွာပ်က္ခဲ႔ၾကရေပမယ့္ အေမဟာ အေမပဲလုိ႔ ေျဖေတြး ေတြးၿပီး နားလည္ေပးခဲ႔ၾကပါတယ္။ သူတို႔ဘက္က တာ၀န္ မပ်က္ကြက္ခဲ႔ၾကပါဘူး။

ဒါကေတာ့ မိခင္ဘက္က  မိဘ ၀တၱရား မေက်ပြန္ခဲ႔တာလို႔ ေျပာလုိ႔ရေပမယ့္  အဲဒါဟာ  သူမရဲ႕ ကိစၥပါပဲ။ 

မိခင္ကေတာ့  စိတ္သြားတုိင္း ကိုယ္ပါ.. လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္.. ေပ်ာ္သလိုသာ ေနခဲ႔ေပမယ့္ အသက္အရြယ္ရလာေတာ့  သူ႔တာ၀န္မေက်ခဲ႔တာေတြကို ျပန္သံုးသပ္လာမိခဲ႔တယ္။  လူတုိင္း  တာ၀န္ဆုိတာ သိတယ္.. မလုပ္သင့္တာ လုပ္ခဲ႔မိရင္ ေပ်ာ္ရႊင္နုိင္ပါ႔မလား..ေနာင္တ ဆုိတဲ႔ စကား လူေတြဘာလုိ႔ ခဏ ခဏ  သံုးေနရတာပါလိမ့္။

ေနာက္ေတာ့ အဲဒီမိခင္ကို အႀကီး  သံုးေယာက္က ၾကည္ျဖဴေပမယ့္  အငယ္ သံုးေယာက္ကေတာ့  သိပ္ မၾကည္ျဖဴဘူး။ သူနဲ႔ အတူေန သမီးလတ္က  အဆုိးဆံုးပါပဲ။ နဂိုထဲကိုက အသိုင္းအ၀ုိင္းနဲ႔ မအပ္မစပ္ေအာင္ကို ေမြးရာပါ  စရုိက္ၾကမ္းခဲ႔ေတာ့  မေျပာဆိုသင့္တဲ႔  စကားေတြပါ ေျပာခဲ႔မိ  ဆုိခဲ႔မိတယ္..။ အရာရာ အဆင္ေျပေနေလေတာ့ မိခင္ကို ကရုမစိုက္  မထီမဲ႔ျမင္ျပဳ..။ မေနာကံက စခဲ႔တာ ၀စီကံမွာပဲ အဆံုးသတ္ခဲ႔ရင္  ေတာ္ေသးတယ္ ေျပာရေပမယ့္  ...ေနာက္ဆံုး မိခင္နဲ႔  စကားမ်ားတာကေန  အိမ္ေပၚက ဆင္းသြားဖုိ႔  ေျပာခဲ႔လုိက္တာကေတာ့....။

"၀ဋ္မွာ အၿမဲ ငရဲမွ အပ" တဲ႔။ မိခင္ႀကီးကလည္း သူ မေက်ပြန္ခဲ႔တဲ႔  တာ၀န္ေတြ  ၀တၱရားေတြ  အတြက္ ေပးဆပ္လုိက္ရပါတယ္။ တျခား  သားသမီးေတြကေခၚေပမယ့္ သူ႔မွာ  မေနနုိင္ရွာပါဘူး။  တခုလပ္ ကေလးတစ္ေယာက္အေမ  အားနည္းရွာသူမုိ႔ အဲဒီမွာပဲ သြားေနခဲ႔ပါတယ္။ သူ႔တာ၀န္ သူ႔အျပစ္ေပးဆပ္ရမယ္လုိ႔ စိတ္ဆင္းရဲရဲနဲ႔ပဲ ေခါင္းခ်သြားခဲ႔ရတာပါ။ က်န္တဲ႔ သားသမီးေတြက  မၾကည္႔ရက္ေပမယ့္  သူကိုယ္တိုင္က ေရြးခ်ယ္ေလေတာ့ မာန္ႀကီးလွတဲ႔ မိခင္ကို စိတ္တုိ္င္းက် ထားခဲ႔ရပါတယ္။ အေမ႔ကိုေတြ႔ခ်င္  အဲဒီညီမအိမ္သြား၊  အစ္မေတြျပန္သြားရင္ အေမ႔ကိုရန္ေထာင္နဲ႔..။ ေလာကႀကီးမွာ မၿမဲျခင္းတရားကို နွလံုးမသြင္းနုိင္ပဲ ငါတေကာ ေကာ  မာန္ေထာင္ေနတဲ႔ သမီးလတ္..။

အေမရဲ႕အရိပ္ေၾကာင့္ သူ႔အိမ္မွာ လူစည္စည္ကားကားနဲ႔ အသိုင္းအ၀ို္င္းဆုိတာ  ရွိခဲ႔တယ္။ အေမဆံုးသြားတဲ႔ေနာက္.. ခက္ထန္ေမာက္မာ  စိတ္ထားမမွန္တဲ႔ သူ႔အိ္မ္ကို အ၀င္အထြက္ေတြ က်ဲသြားလုိက္တာ..။ ေနာက္ဆံုးေတာ့  သားတစ္ေယာက္နဲ႔ သူနဲ႔ပဲ က်န္ခဲ႔ေတာ့တာပါပဲ။ သူကလည္း  ဘယ္သူ႔မွ မလာလည္း ငါ႔မွာ သည္းေျခၾကိဳက္ေပါပါတယ္ဆိုၿပီး အေမြေတြ ထိုင္သံုး။ သည္လုိ မိခင္က  ေမြးလာခဲ႔တဲ႔သား  ဘယ္သူကသြန္သင္ ဆံုးမ  ေပးပါ့မလဲ။ သူကိုယ္တုိင္က  ဘယ္လုိသြန္သင္တတ္ပါ႔မလဲ။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ေငြနဲ႔လုိက္..ေငြနဲ႔ေပါက္...ေနာက္ဆံုးပိတ္က်ေတာ့ အသံုးအျဖဳန္းၾကီးတဲ႔  သားနဲ႔ အေမ..နွစ္ေယာက္ထဲ...။

ဆက္လုိက္လာတဲ႔ ၀ဋ္ေတြ..... သား ေရာင္းလုိ႔ အိမ္ေတြလည္း  ကုန္၊  ကားေတြလည္း  ကုန္။ ေနရာေတြလည္း  ဟုိေရႊ. သည္ေရႊ.နဲ႔။ အစ္မက မၾကည့္ရက္လုိ႔ ၀ယ္ေပးထားတဲ႔ အခန္းကိုေတာင္  သားက အေမမသိေအာင္ ေရာင္းစား..  လူသူ အမ်ိဳးေတြနဲ႔ ေ၀းရာကို ေခၚသြား။ အေမ႔ကို တံခါးပိတ္ ေသာ့ခတ္ထားၿပီး  သူကေတာ့  ေလွ်ာက္လည္ေနတတ္တဲ႔သား။  အေမ႔ကို  စိတ္မနွံ႔သူလုိ  ဆက္ဆံေနတဲ႔သား၊ ေနေကာင္းေအာင္ဆုိၿပီး ဘာေဆးေတြမွန္း မသိ အတင္းတိုက္တတ္တဲ႔သား။ ေဆြမ်ိဳးအသို္င္းအ၀ုိင္းေတြကလည္း ဖဲက်ဥ္ခဲ႔လို႔  တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္သြားခဲ႔တာ....။ ေနာက္ဆက္တဲြ..ေတြကေတာ့ စိတ္ညစ္ညဴးစရာေတြခ်ည္းပဲမုိ႔ ပံုျပင္ေလးကို သည္မွာပဲ ရပ္လုိက္ပါတယ္။

ေလာကႀကီးမွာ ျဖစ္ပ်က္တာေတြဟာ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု အက်ိဳးအေၾကာင္း ဆက္စပ္လုိ႔ရယ္...။

ဘယ္သူ တရားပ်က္ပ်က္ ကိုယ္မပ်က္ေစဖုိ႔.. ကိုယ့္တာ၀န္ပ်က္ရင္ ကိုယ္ျပဳသမွ်  ကိုယ္ေပးဆပ္ရမွာပါပဲ...။ အထူးသျဖင့္ မိဘဆုိတဲ႔ အနေႏာၱ အနႏၱ ဂိုဏ္း၀င္ ေက်းဇူးရွင္ေတြကို ျပစ္မွားမိလု႔ိကေတာ့...သံသရာနဲ႔ ခ်ီၿပီးသာ ဆပ္ဖုိ႔သာျပင္ဆင္ထားဖုိ႔သာ  ရွိေပေတာ့တယ္လုိ႔ သံေ၀ဂ  ရယူရင္း ဒီပို႔စ္ေလးကို ေရးျဖစ္လုိက္ပါတယ္ရွင္။

(ပို႔စ္ေလး တစ္ပုဒ္..ပံုျပင္ေလးတစ္ခုက generation သံုးခုကို ျဖတ္သြားပါတယ္..မ်က္ေစ႔ေအာက္မွာတင္ ျမင္ခဲ႔ရတဲ႔  တကယ့္ အျဖစ္အပ်က္ကေလးပါပဲ။)