သားကြီးဖတ်ဖို့....(၁)

 

မေလမှာ သားကြီးကို ပညာရေးလေ့ကျင့်ရေးစခန်း ပို့ခဲ့တာဆိုတော့ ... အခု သြဂုတ်လမှာ သုံးလကျော်ကျော်။  ဒီလ ၁၄ -ရက်နေ့မှာ သားကြီးက ၁၄-နှစ်တင်းတင်းပြည့်တော့မယ်။ မိသားစု မပါပဲ သားရဲ့ မွေးနေ့ကို ပထမဦးဆုံးအကြိမ် စတင် ဖြတ်သန်းရတော့မယ်....။

သားကို မိဘရင်ခွင်က ထုတ်ပြီး အဝေးက ဘော်ဒါကို ပို့တော့ ထောက်ခံတဲ့သူထက် ကန့်ကွက်ခဲ့သူတွေက များခဲ့တယ်။ သား ဖေဖေကိုယ်တိုင်က အင်တင်တင်ရယ်...။ ဘဖိုးကလည်း ဒီအကြောင်း စ ရင် လေသံ ကောင်းကောင်း မရှိလှဘူး။ မေမေလည်း ဘယ် စိတ်ကောင်းပါ့မလဲ။ သားကို အရင် မေမေတို့ စီစဉ်ထားတာကို နားလည် သဘောပေါက်အောင် ပြောပြပြီး သားကိုယ်တိုင် နားလည်လက်ခံတော့မှ ဘော်ဒါပို့ခဲ့တာပါ။ 

မေမေတို့ မိဘရင်ခွင်က ခွာတော့ ဆယ်တန်းအောင်ပြီး တက္ကသိုလ်တက်တဲ့ အရွယ်.... သားကတော့ ငယ်ပါသေးတယ်လေ... ဒါပေမယ့် ဘယ်လို လုပ်မလဲကွယ်... တခါတခါ ဆုံးဖြတ်ချက်ချရတာ ကိုယ်လုပ်နိုင်တဲ့ ဘောင်ထဲမှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်မယ်လို့ ထင်တဲ့ အရာကိုပဲ မျှော်လင့်ပြီး ရွေးချယ်ရတာမျိုးပါ။ မေမေတို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာကလည်း ရလဒ် ကောင်းတွေ ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်လာမယ်...  ဒါပေမယ့် မိဘတွေရဲ့ သားသမီးတွေ အတွက် အတတ်နိုင်ဆုံး အကောင်းဆုံးကို မျှော်လင့်ပြီး ကာကွယ် စောင့်ရှောက် ချင်တဲ့ မေတ္တာကတော့  အမှန်တရားပါပဲ။

သားအဖေကတော့ မေမေ့ကို စိတ်မာတယ်လို့ ပြောတယ်။ မေမေ့ သားသမီးတွေကလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်နေမှာပဲ.... မေမေလည်း ရင်နဲ့လွယ် မွေးဖွားခဲ့တဲ့ မိခင်တယောက်ပဲ.... စိတ်ပူတာပေါ့ကွယ်.... သားကြီး အခုမှတွေ့တဲ့ သူစိမ်းတွေနဲ့ အဆင်ပြေအောင် ပေါင်းတတ်ပါ့မလား၊ လူအမျိုးမျိုး စိတ်အထွေထွေမို့ အုပ်စုဖွဲ့ အနိုင်ကျင့်တတ်တဲ့သူတွေနဲ့များ တွေ့နေမလား၊ ကြီးပြင်းလာကြတဲ့ နေရာဒေသတွေ ကွာခြားကြသလို ဗီဇနဲ့ အကျင့်စရိုက်တွေကလည်း တမျိုးတဘာသာစီ ဖြစ်နေမှာဆိုတော့ မတူကွဲပြားမှုတွေကြားမှာ အချိုးကျကျ လိုက်လျောညီထွေ ရှိပါ့မလား..... အစားမတော်ရင်၊ စိတ်ဖိစီးမှုတွေများလာရင် အသည်းအသန် ရင်ကြပ်တတ်သူဖြစ်လို့ မိဘ မျက်ကွယ်မှာ အဆင်ပြေပြေ နေထိုင်လို့မှ ကောင်းပါ့မလား။  စည်းကမ်းတင်းကြပ်တယ်လို့ နံမယ်ထွက်နေတဲ့ အဲဒီကျောင်းရဲ့ ဒဏ်ကို စည်းဝါးလွတ်နေလာခဲ့တဲ့ မေမေ့သား ခံနိုင်ရည်မှ ရှိပါ့မလား။ တော်ကြာ စိတ်ကျဉ်းကျပ်ပြီး ထွက်ပေါက်မှားတွေ ရှာနေမှာလား။ အဲဒီလို ပူပန်တဲ့ အခါတိုင်း မိဘတွေရဲ့ လောင်းရိပ်အောက်ကနေ လွတ်မြောက်ခွင့်မရလို့ ထိုက်သင့်သလောက် ရင့်ကျက်မလာကြတဲ့ ကလေးတွေရဲ့ အဖြစ်ကို နှလုံးသွင်းရပါတယ်။ 

သားကြီးရေ... ငယ်ငယ်က ကလေးတွေ လမ်းစမ်းလျှောက်တဲ့ အရွယ်မှာ သူတို့က နာမှာ ကြောက်တတ်ကြလို့ မိဘရဲ့လက်ကို... ဒါမှ မဟုတ် မှီတွယ် ကိုင်ထားစရာ တခုခုကို လွှတ်လိုက်ရမှာ ကြောက်ရင်းနဲ့ပဲ စမ်းလျှောက်ကြရတာပါပဲ။ လဲကျရင်း တလှမ်းလျှောက်ရင်းနဲ့ပဲ လမ်းလျှောက်တတ်သွားကြတယ်။ မိဘတွေကလည်း ကြီးကြီးမားမား အန္တရာယ်မရှိအောင် ဘေးက ကြည့်ရှုထိန်းသိမ်းပေးရင်း လွှတ်ထားလိုက်ရတာပဲ။ ဘဝဆိုတာကလည်း အဲဒီလိုပါပဲ... ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးရင်း မိဘနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်အသိုင်းအဝိုင်း အတွေ့အကြုံတွေကနေ သင်ခန်းစာ၊ ပံ့ပိုးမှုကို လက်ဆင့်ကမ်းရင်း လျှောက်လှမ်းကြရတာမျိုး။

မနက်တိုင်း စောစောထဖို့ မနှိုးရတော့တဲ့ သားကြီးကို သတိရတယ်။ ညီလေး ညီမလေးတွေကို ထမင်းချိုင့်ပြင်ဆင်ပေးရင်း မေမေ့ကို ကူညီပေးတဲ့ သားကြီးကို သတိရတယ်။ သားကြီး ကော်ဖီ လို့ အော်လိုက်တာနဲ့ ဟုတ်ကဲ့ မေမေလို့ ပြောပြီး နာရီဝက်လောက် နေမှ ကော်ဖီဖျော်ပေးတတ်တာကိုလည်း သတိရတယ်။ အမှိုက်ပစ်ခိုင်းတိုင်း မေမေ စောင့်ပေးနော်လို့ ပြောတတ်လို့ အားမလိုအားမရဖြစ်ရင်း ဆူပူခဲ့ရတာကိုလည်း သတိရတယ်။ ကလေးနှစ်ယောက်ကိုဆိုဆုံးမတိုင်း  မြန်မာစကားကို မြန်မာလို ပြောတာ နားမလည်လို့ (တကယ်ကသူတို့လေးတွေကိုလူကြီးလို ပြောပြနေခဲ့တဲ့ မေမေ့အမှား) ပြန် ပြန်ရှင်းပြနေရတာကို မောရင်း အမေဆူတဲ့အခါတိုင်း ပုံပြောသလို စကားထောက်ရင်း နားထောင်နေတတ်တဲ့ သားကြီးကို သတိရတယ်။  အဖြူနဲ့ အစိမ်းဝတ်တဲ့ ကျောင်းသားတွေမြင်လည်း သားကြီးကို သတိရတယ်။ လှည်းတန်းက ဦးထွန်းလင်းခြံလမ်းနားရောက်လည်း မင်းကို သတိရတယ်.... သတိရနေပေမယ့် လွမ်းတော့ မနေပါဘူးလေ။ တော်ကြာ သားကြီးကပါ အိမ်ကို သတိရပြီး နေလို့ ထိုင်လို့ မကောင်းဖြစ်နေမှာစိုးလို့။

သားကြီးကို ပို့ပြီး ခဏခဏ ရောက်ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားပေမယ့် တခါပဲ ရောက်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီတခါမှာတောင် တလပဲ ကြာသေး...လေသံက လူကြီးဆန်နေပြီ။ ညတိုင်းနီးပါး ရှစ်နာရီကျော်တာနဲ့ ရှိသမျှ ဖုန်းတွေက သားကြီးရဲ့ အဆောင်ဖုန်းကို call ဝင်အောင် ခေါ်နေရတာနဲ့ မအားတတ်။ တခါတခါတော့လည်း စိတ်လိုလက်ရ စကားတွေပြောတတ်ပြီး သူနဲ့ သဘောထားချင်း မတိုက်ဆိုင်တော့ရင်တော့ စကားစကို အတင်းဖြတ်။ စကားပြောတိုင်း သူ့လေသံ နားထောင်ရင်း အဆင်ပြေရဲ့လား ရင် တ မမ။

မနက်ဖြန်ဆို သားကြီး အသက် ၁၄-နှစ် ပြည့်ပြီ။ အရင်က Happy Birthday သီချင်းဆိုရင်း ဖယောင်းတိုင်မီးမှုတ်၊ ကိတ်မုန့်လှီးကြတဲ့ သားမိသားစုဝင်တွေ သားဘေးမှာ ရှိမနေခဲ့တာ သား မလွမ်းပါနဲ့။ သားဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ မေမေတို့ ပို့လိုက်တဲ့ မုန့်တွေကို မျှဝေစားရင်း သားရဲ့ မွေးနေ့လေးကို အတူတူ ပျော်ရွှင်စွာ ကုန်ဆုံးလိုက်ပါ။

တဖြေးဖြေးနဲ့ ကိုယ့်လမ်း ကိုယ်လျှောက်ရတော့မယ့် အချိန်တွေ နီးလာပြီပေါ့.... အတောင်အလက်တွေ စုံလင်လာတဲ့ တနေ့ အသိုက်အမြုံက ခွာကြရမှာ ဓမ္မတာပါပဲ။ အင်း... မေမေ လွမ်းနေသလား... စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသလား.... မမေးပါနဲ့...။ ဒီအမေက စကားလုံးတွေ နွေးထွေးမှုတွေနဲ့ ဖက်လဲတကင်း နေသားမကျတာ ခွင့်လွှတ်ပါ သားရယ်။ 

 

 ပျော်ရွှင်သော မွေးနေ့လေး ဖြစ်ပါစေ သားကြီးရေ...  ကျန်းမာပျော်ရွှင်စွာနဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝတဲ့ ဘဝကို အောင်မြင်စွာ ထုဆစ်နိုင်ပါစေ....

( သားအကြောင်းရေးထားတဲ့ ဒီပို့စ်ကို တော်တော် နောက်ကျပြီးမှ သားဖတ်ဖြစ်မယ် ထင်တယ်....)