Skip to main content

ကဗ်ာေလးကလည္းေကာင္းတယ္။ ကဗ်ာဆရာကလည္း သတၱိတယ္။ အယ္ဒီတာေတြကလည္း တာ၀န္ယူရဲတယ္။ တိုင္းျပည္ကို ခ်စ္ဖို႔ လူတိုင္းမွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္။ က်မ ဒီကဗ်ာေလးကို သေဘာက်တယ္။ ျပီး က်မ တိုင္းျပည္ကိုလည္း ခ်စ္တယ္။ ေျပာၿပီးရင္း ထပ္ေျပာေနဦးမွာပဲ။ ျမန္မာျဖစ္ခဲ့တဲ့အတြက္၊ ဗုဒၶၵဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့အတြက္ က်မဘယ္ေတာ့မွ ေနာင္တ မရဘူး။ ေသထိပဲ။

ဒီပရဂၤ

ၾကည္ေမာင္သန္း

ပုံျပင္ထဲက ၿမိဳ႕လည္း မဟုတ္
ဒ႑ာရီထဲက ၿမိဳ႕လည္းမဟုတ္
ရာဇဝင္ထဲက ၿမိဳ႕တၿမိဳ႕
ပုဂံေခတ္ထဲက ရွိတဲ့ ၿမိဳ႕တၿမိဳ႕
လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၇၀၀ ေက်ာ္တည္းက ရွိတဲ့ၿမိဳ႕တၿမိဳ႕
သမိုင္းဝင္ ၿမိဳ႕တၿမိဳ႕။

ဒီၿမိဳ႕ကို ကတူးလူမ်ိဳးေတြ တည္ေထာင္ခဲ့တယ္
အေလာင္းစည္သူမင္း
တိုင္းခန္းလွည့္လည္ရင္း
ေျမာက္ဘက္အရပ္အေရာက္
အေရွ႕ဘက္က နတ္ေတြ ဆိတ္ေယာင္ေဆာင္
ေရေသာက္မယ့္ဟန္ ျမည္သံေပးတာကို အစြဲျပဳလို႔
ဒီၿမိဳ႕ ဒီနာမည္တြင္ခဲ့ရ။

အေရွ႕မွာ ဧရာဝတီ
အေနာက္မွာ ခ်င္းတြင္း
မနီးေဝးမွာ မူးျမစ္နဲ႔
စိုက္ပ်ိဳးေရး လုပ္ငန္းေတြ ျဖစ္ထြန္းခဲ့တယ္။

သာသနိက အဆာက္အအုံေတြေပါမ်ား
ရဟန္းပညာရွိ လူပညာရွိေတြထြန္းကား
တျခားၿမိဳ႕ေတြနဲ႔ စီးပြားကူးသန္းသြားလာဖို႔ လြယ္ကူ
ဘိုးေတာ္ဘုရား လက္ထက္ စစ္တမ္းေတြအရ
အစည္ကားဆုံးၿမိဳ႕ ၁၂ ၿမိဳ႕ထဲက ၿမိဳ႕တၿမိဳ႕။

အေလာင္းဘုရား လက္ထက္မွာ
အိမ္ေရွ႕စံ ေနာင္ေတာ္ႀကီး ဒီၿမိဳ႕ကို စားရ
ဘိုးေတာ္ဘုရား လက္ထက္မွာ စစ္သူႀကီး မဟာဗႏၶဳလ
ေနမ်ိဳးသူရ ရဲေခါင္ဘြဲ႕နဲ႔ ဒီၿမိဳ႕ရဲ႕ ၿမိဳ႕ဝန္။

ဘုံခန္းပ်ိဳ႕ဆရာ အရွင္ အဂၢသမာဓိ
စစ္သူႀကီး မဟာဗႏၶဳလ
မုံတိုင္ပင္ ဆရာအရွင္ဝံသ
အတုလဆရာေတာ္ အရွင္ယသ
ျမသိန္းတန္ ဆရာေတာ္ အရွင္ဇိန
အယူေတာ္မဂၤလာ ဦးႏိုး
လယ္တီဆရာေတာ္
ဒါ ဒီၿမိဳ႕သား ပုဂၢိဳလ္ေက်ာ္ေတြ။

ဒီၿမိဳ႕မွာ
မင္းတုန္းမင္းကို ပုန္ကန္ျခားနားတဲ့
ပတိမ္းမင္းသား ခိုလႈံခဲ့ဖူးတယ္
ဒီၿမိဳ႕ကေန
ေကာက္က်စ္ ယုတ္မာတဲ့ ၿမိဳ႕ဝန္ ဦးမွန္း
ေအာက္ျပည္ကို ထြက္ေျပးခဲ့ရတယ္
ဒီလိုနဲ႔
ဒီၿမိဳ႕မွာ
သူရဲေကာင္းေတြ ေပ်ာက္ဆုံးခဲ့ရတယ္
ဒီၿမိဳ႕မွာ
သစၥာေဖာက္ေတြ အေတာင္ေပါက္ခဲ့ၾကတယ္
ဒီၿမိဳ႕မွာ
လူငယ္ေလးတေယာက္
သူ႔ဆိုင္ကယ္ က်ေပ်ာက္ခဲ့ရတယ္
ဒီၿမိဳ႕မွာ
အမ်ိဳးသမီး တေယာက္
ေသကံမေရာက္ သက္မေပ်ာက္ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္
ဒီၿမိဳ႕မွာ
အံႀကိတ္ရ တက္ေခါက္ရတဲ့
အျဖစ္အပ်က္ေတြ ရွိခဲ့တယ္။

တေန႔ေတာ့
မိုးနည္းတဲ့ ဒီေဒသ
ေဆာင္းတြင္းအခါ သမယမွာ
မိုး႐ြာဖို႔ မဆိုထားနဲ႔
မိုးအုံ႔ဖို႔ေတာင္ အေၾကာင္းမရွိေပမယ့္
႐ုတ္တရက္ မိုးႀကီး႐ြာခ်လိုက္တယ္
ဆင္ေျခရာေတြေတာင္
တိမ္ေကာ ပေပ်ာက္သြားေအာင္ ႐ြာတဲ့ မိုးမို႔
အညာအေခၚ ဆင္ရာတိမ္မိုး တဲ့ေလ။

မုံ႐ြာ-ေရဦး လမ္းကို ျဖတ္သန္းရင္း
ဒီၿမိဳ႕ကို ကားေပၚက လွမ္းၾကည္မိတဲ့အခါ
အတိတ္ တေစၦက ငါ့ကို ေျခာက္လွန္႔ ေနေလရဲ႕။ ။

(၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဇြန္လထုတ္ ခ်ယ္ရီမဂၢဇင္း မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္)

Comments

Popular posts from this blog

ခရီးတစ်ခု အဆုံးသတ်ခြင်း (သို့) ခရီးတစ်ခု စတင်ခြင်း။

သူမ ကို မြင်ရတာ စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ...။ လွန်ခဲ့တဲ့ သားငယ်မွေးနေ့တုန်းက မိသားစု စားသောက်ဝိုင်းတုန်းကနဲ့တော့ အတော်ကွာခြားသွားခဲ့ပြီပဲ။ အို..အရင်တခေါက် ဆေးရုံတက်တုန်း လာတွေ့တာနဲ့ကို မတူတော့။  ပြည့်ဖောင်းနေပြီး ပြောင်ဝင်းနေတာကတော့ သူ့မျက်နှာ ဖြူဖြူလေးပေါ်မှာ မဲနက်စွာလှပနေတဲ့ မျက်ခုံးတစုံရယ်..သွယ်လျစွာ ဖြောင့်စင်းနေတဲ့ နှာတံလေးရယ်ကြောင့်..အော်.. တူမငယ်လေးရဲ့ အလှအပကို သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် စောင်မလွှမ်းထားတဲ့ ခြေထောက်အစုံက ဖောင်းကားညိုမဲနေတယ်..။ ခြေဖမိုးတွေသာ ဖောင်းနေတာပါ။ ခြေသလုံးလေးတွေက တစ်လက်မ ပိုက်လုံးအရွယ်သာသာ...။ . သူ့ဆီလာတွေ့တဲ့ ဧည့်သည်တွေကို သွားလေးတွေပေါ်အောင် ပြုံးပြ နှုတ်ဆက်ရှာပေမယ့် အသံထွက်ဖို့တောင် အတော်မောနေရှာပြီ။ သွေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ရောဂါလို့သာ ခန့်မှန်း သိထားရပေမယ့် သူ့မိခင်ဆရာဝန်မရဲ့ မျိုသိပ်ထားမှုကြောင့် ဘယ်သူ့မှ ဂဃနဏ မသိခဲ့ကြ။ တစ်လတစ်လ ကုန်တဲ့ ဆေးဖိုးကလည်း ကြောက်စရာရယ်... မိခင်ရဲ့ ပံ့ပိုးအားပေးမှုကြောင့် သူ့ဘဝမှာ လုပ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့အတွက်တော့ သူ့မိခင် ကျေနပ်မှာပါလေ။  အခုတလော သူ ဆေးရုံအတက်အဆင်း စိပ် လာတာရယ်ကြောင့် စိတ်ထဲ သူ့နောက်ဆုံးအချိန...

သစ္ပုတ္ပင္၊ တို႕ႏွစ္ေယာက္ နဲ႕ ကေလာင္တစ္ေခ်ာင္း (ေရးသူ- K-မမ)

ကၽြ န္မဟာ သာမန္ ဆင္းရဲတဲ့ ဝန္ထမ္းမိသားစုက ဆင္းသက္လာခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ ဥစၥာမွာ ဗလာနတၳိ။ ဗဟုသုတ နဲ႔ လႈမႈေရးမွာေတာ့ သုညထက္ မပိုလွပါ။ ပညာေရးမွာ ေက်ာင္းကသင္လိုက္တာကို အံရြတ္က်က္မွတ္တာကလြဲလို႕ အျပင္ဗဟုသုတကို ေလ့လာရေကာင္းမွန္း မသိခဲ့ပါဘူး။ ေလ့လာဖို႕ လမ္းျပေပးမယ့္သူလည္း မ႐ွိခဲ့ပါဘူး။ ေက်ာင္းစာကလြဲရင္ အျပင္စာေတြဖတ္ရင္လည္း အျပစ္ႀကီးတခုက်ဴးလြန္သလို အေမ့ရဲ႕ အဆူကိုခံရတာပါပဲ။ ၁၀ တန္းေအာင္ရင္ တကၠသိုလ္ (စာေပးစာယူသင္တန္း) တက္ရင္ဘြဲ႕ရ အလုပ္လုပ္ဆိုတဲ့ ေဖာ္ျမဴလာ ေလာက္ပဲသိထား ၾက သူ ေတြ ပါ။  သို႕ေသာ္လည္းေလ လူကေနေပမယ့္ ဇာတာကမေနေတာ့ ၁၉၈၅ ဇြန္လလယ္ေလာက္မွာ တကၠသိုလ္ဝင္တန္း ေအာင္စာရင္းေတြထြက္လာေတာ့ ႏွစ္စဥ္ဆုတက္ယူတဲ့ နယ္ခံ စာေတာ္သူေတြေက်ာ္ၿပီး ၄ - ဘာသာ ဂုဏ္ထုူးထြက္လို႕ အႏူေတာမွာ လူေခ်ာျဖစ္ခဲ့သူပါ။ ကၽြန္မ ၄ - ဘာသာ ဂုဏ္ထုူးထြက္တယ္ဆိုတဲ့ သတင္းဟာ ေတာၿမိဳ႕ ေလ းမွာေတာ့ တကယ္ကို နာ မည္ႀကီးသြားတာပါ။ ၿမိဳ႕ရဲ႕ ၈၀% က စာေတာ္တယ္လို႕ နာမည္ႀကီးတဲ့ တျခား နာမည္တူ တေယာက္ လို႔ပဲ ထင္တာ ပါ (အဲဒီလို အထင္ႀကီးခံရတာ) ။ ျပႆနာက ဒီက စတာပါ။ ႐ိုး႐ိုးေလးေအာင္ခဲ့ရင္ အထက္က ေဖာ္ျမဴလာတိုင္းေလး သြား႐ံုပဲ။ အခုေတာ့။ အေဖ ့ ႔ အေပါင္းသင္းေတြကလည္...

အေ၀းျမင္ အနီးမႈန္....(ေနာက္ဆံုး)

အနီ ီ းမႈန္.. “ေမာင္ ဒီေန႔ meeting ရွိုလို႔ေနာက္က်မယ္ေနာ္…သီရိ..” “ေအာ္…ဟုတ္.. သီရိလည္း ခုိင္ ရန္ကုန္ေရာက္တုန္း အိမ္လာလည္မယ္ ဆုိလုိ႔ ေစာင္႔ေနတာ… ဘယ္မွာလုပ္မွာလဲ.. meeting က..” “ ရံုးမွာပဲသီရိေရ.. နုိင္ငံျခားသားေတြပါမယ္.. ၿပီးရင္ေတာ႔ တခုခုလုိက္ေကြ်းရမွာေပါ႔..” “ ဘယ္ဆုိင္မွာလဲ..ေမာင္..” “ အနီးအနားက ေအးေအးေဆးေဆးဆုိင္မ်ိဳးပဲ ျဖစ္မွာပါ.. ဒါလည္း မေသခ်ာေသးပါဘူး… ကိုယ္ ဖုန္းဆက္မယ္ေလ..” “ ဟုတ္… အျပန္က် ေခါက္ဆဲြေၾကာ္၀ယ္လာခဲ႔ေနာ္ေမာင္..ကေလးေတြ စားဖုိ႔..” “ အင္း..အင္း..ဟုတ္ၿပီ..ဒါပဲေနာ္” ခုိင္႔ကို အိမ္ျပန္ပို႔ေပးၿပီးအျပန္ စင္တင္ေတးဂီတရွိသည္႔ ဆုိင္တစ္ဆုိင္ေရွ႕မွာ သူမရဲ႕ေမာင္႔ကားကို လွမ္းေတြ႔လုိက္သည္။ သူမ အဲဒီဆုိင္အျပင္ဘက္ေရာက္ေနမွန္း ေမာင္သိရင္ အံ႔အားသင္႔သြားေစခ်င္သည္။ ေနာက္ခ်င္စိတ္ျဖင္႔ ဆုိင္အျပင္ဘက္မွာ ကားရပ္ၿပီး သူမ ေမာင္႔ဖုန္းကို လွမ္းေခၚလုိက္သည္။ ခ်က္ခ်င္း မကိုင္ေသး။ ေတာ္ေနၾကာမွ ဟဲလုိ..ထူးသံၾကားသည္…။ “ေမာင္..ဘယ္မွာလဲဟင္” “ ဧည္႔သည္ေတြကို ထမင္းလုိက္ေကြ်းေနတယ္ သီရိ” သူမ ေမာင္႔ကို ဆုိင္အျပင္ဘက္ လွမ္းထြက္လာတာျမင္လုိက္ရသည္.. “ဘယ္ဆုိင္မွာလဲ ..ေမာင္ရဲ႕” “ အဲ..မီလ်ံကြိဳင္မွာ….” “ သီခ်င္းသံေတြ ၾကားေန...