Skip to main content

သူငယ္ခ်င္းသုိ႔ ေပးစာေဟာင္းေလး တစ္ေစာင္။

လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၁၈- နွစ္ေလာက္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္စီ ေရးထားခဲ႔တဲ့ စာေလးတစ္ေစာင္ေလးပါ္၊ ဟုိတေန႔က ပစၥည္းေတြ ရွင္းရင္း ေတြ႕လို႔ ဘေလာက္ဂ္ထဲ တင္ခ်င္တာနဲ႔ တင္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီစာအတိုင္းနီးပါးပဲ ျပန္တင္ထားတာပါ။ အေဆာင္အေၾကာင္းရယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္းရယ္၊ ၿပီး အဲဒီအခ်ိန္က စိတ္ခံစားမႈတခ်ိဳ႔ရယ္ေပါ့။




alettertoafriend01 - Upload a Document to Scribd

ေနာက္ဆက္တဲြ

ဒီpost ေလးလည္း တင္ျပီးေရာ... တခ်ိဳ.က စာရွည္လို. သူငယ္ခ်င္းဆီပို႔တယ္ဆုိၿပီး ဘယ္လိုလုပ္ က်မဆီမွာ ရွိေနတာလဲ ေမးပါတယ္။ ဟုတ္တယ္။ အဲဒီေက်ာင္းပိတ္တဲ႔ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ က်မ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ စာေတြ အမ်ားႀကီးေရးျဖစ္ပါတယ္။ က်မကိုယ္တိုင္ကုိက စာေရးေနရရင္ ေပ်ာ္ေနလို႔ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီစာေလးလည္း ေရးေပမယ့္ မထည့္ျဖစ္ခဲ.တာ ျဖစ္နုိင္သလို ေနာက္တေစာင္ အသစ္ထပ္တည့္လိုက္တာလဲ ျဖစ္နုိင္ပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကေတာ့ က်မ လက္ေရးမေျပာင္းဘူးဆိုတာကို ေမးလ္နဲ. ပို.ေပးပါတယ္။ အခုလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ လက္ေရးနဲ.ေရးတဲ.စာေတြက ရွားသြားပါၿပီ။ ခုေနမ်ားေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီစာပို႔ရင္ emailေတြကို CC ခံပို.ျဖစ္ေတာ့မယ္ ထင္ပါတယ္။ က်မစာေလးကို သိမ္းထားတဲ. အဲဒီသူငယ္ခ်င္းကို ေက်းဇူးတင္အမွတ္တရအျဖစ္ ဘေလာဂ္ထဲမွာ ေနာက္ဆက္တဲြအျဖစ္ ျပန္တင္ထားလိုက္ပါတယ္။



Read this document on Scribd: alettertoafriend01

Comments

ဖတ္ ျပီး သြား ျပီ.. နင္ ရဲ့ သာမာန္ စာ တေစာင္ က ငါ အတြက္ ေတာ့ ဝတူၲ တပုဒ္ ေလာက္ ရွိ တယ္...ဟီး ဟီး..
Sonata Cantata said…
ေၾသာ္ တခါတရံ ဆီကလား... ေ၀မွ်တဲ့ အတြက္ ေက်းဇူး။ TG ရဲ႕ လက္ေရးက တသမတ္ထဲဘဲ။
ေဗဒင္ေဟာသလို ေျပာရရင္ေတာ့ ဒီလက္ေရးပိုင္ရွင္မ်ိဳးဟာ အစြဲအလန္းႀကီးမယ္။ ဇြဲသန္မယ္။ တဇြတ္ထိုးလို႔ တယူသန္မယ္ေပါ့။
(ဟားဟ ဒီဆရာမ ေဟာခ်က္ေတြကေတာ့ လြဲဦးမယ္။)

တို႔လက္ေရးကေတာ့ တစ္ခါေရးရင္ တစ္မ်ိဳး။ ဆိုလိုတာကေတာ့ သိပ္ အစြဲအလန္း မႀကီးတတ္ဖူးေပါ့။ ဟဲဟဲ (ဒါမ်ိဳးဘယ္သူ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ရီတတ္လည္း မသိပါဘူး)

btw, ရန္ကုန္က ႏွင္းမက်တဲ့ အရပ္မို႔ေတာ္ေသးတယ္ေနာ္။ တို႔အတြက္ေတာ့ RIT ဟာ ႏွင္းေတာထဲမွာလိုဘဲ။
tg.nwai said…
သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ...စာလာဖတ္ေပးတဲ့အတြက္ေက်းဇူး။
ေပးစာက အရွည္ႀကီးပဲ ေျပာတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းကိုေရာပဲ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ဖတ္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္အားနာပါတယ္။

ဒီေဗဒင္ဆရာမ သိပ္ေတာ္တာပဲ။ ဒါေတာင္ ပညာကုန္ထုတ္မသံုးရေသးဘူးမဟုတ္လား။ ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကပ္တာ ဇြန္းပါတခါတည္း တပ္ေပးတာ ္မေျပာနဲ႔ေတာ့ေနာ္..ဟဲဟဲ။

Popular posts from this blog

ခရီးတစ်ခု အဆုံးသတ်ခြင်း (သို့) ခရီးတစ်ခု စတင်ခြင်း။

သူမ ကို မြင်ရတာ စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ...။ လွန်ခဲ့တဲ့ သားငယ်မွေးနေ့တုန်းက မိသားစု စားသောက်ဝိုင်းတုန်းကနဲ့တော့ အတော်ကွာခြားသွားခဲ့ပြီပဲ။ အို..အရင်တခေါက် ဆေးရုံတက်တုန်း လာတွေ့တာနဲ့ကို မတူတော့။  ပြည့်ဖောင်းနေပြီး ပြောင်ဝင်းနေတာကတော့ သူ့မျက်နှာ ဖြူဖြူလေးပေါ်မှာ မဲနက်စွာလှပနေတဲ့ မျက်ခုံးတစုံရယ်..သွယ်လျစွာ ဖြောင့်စင်းနေတဲ့ နှာတံလေးရယ်ကြောင့်..အော်.. တူမငယ်လေးရဲ့ အလှအပကို သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် စောင်မလွှမ်းထားတဲ့ ခြေထောက်အစုံက ဖောင်းကားညိုမဲနေတယ်..။ ခြေဖမိုးတွေသာ ဖောင်းနေတာပါ။ ခြေသလုံးလေးတွေက တစ်လက်မ ပိုက်လုံးအရွယ်သာသာ...။ . သူ့ဆီလာတွေ့တဲ့ ဧည့်သည်တွေကို သွားလေးတွေပေါ်အောင် ပြုံးပြ နှုတ်ဆက်ရှာပေမယ့် အသံထွက်ဖို့တောင် အတော်မောနေရှာပြီ။ သွေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ရောဂါလို့သာ ခန့်မှန်း သိထားရပေမယ့် သူ့မိခင်ဆရာဝန်မရဲ့ မျိုသိပ်ထားမှုကြောင့် ဘယ်သူ့မှ ဂဃနဏ မသိခဲ့ကြ။ တစ်လတစ်လ ကုန်တဲ့ ဆေးဖိုးကလည်း ကြောက်စရာရယ်... မိခင်ရဲ့ ပံ့ပိုးအားပေးမှုကြောင့် သူ့ဘဝမှာ လုပ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့အတွက်တော့ သူ့မိခင် ကျေနပ်မှာပါလေ။  အခုတလော သူ ဆေးရုံအတက်အဆင်း စိပ် လာတာရယ်ကြောင့် စိတ်ထဲ သူ့နောက်ဆုံးအချိန...

သစ္ပုတ္ပင္၊ တို႕ႏွစ္ေယာက္ နဲ႕ ကေလာင္တစ္ေခ်ာင္း (ေရးသူ- K-မမ)

ကၽြ န္မဟာ သာမန္ ဆင္းရဲတဲ့ ဝန္ထမ္းမိသားစုက ဆင္းသက္လာခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ ဥစၥာမွာ ဗလာနတၳိ။ ဗဟုသုတ နဲ႔ လႈမႈေရးမွာေတာ့ သုညထက္ မပိုလွပါ။ ပညာေရးမွာ ေက်ာင္းကသင္လိုက္တာကို အံရြတ္က်က္မွတ္တာကလြဲလို႕ အျပင္ဗဟုသုတကို ေလ့လာရေကာင္းမွန္း မသိခဲ့ပါဘူး။ ေလ့လာဖို႕ လမ္းျပေပးမယ့္သူလည္း မ႐ွိခဲ့ပါဘူး။ ေက်ာင္းစာကလြဲရင္ အျပင္စာေတြဖတ္ရင္လည္း အျပစ္ႀကီးတခုက်ဴးလြန္သလို အေမ့ရဲ႕ အဆူကိုခံရတာပါပဲ။ ၁၀ တန္းေအာင္ရင္ တကၠသိုလ္ (စာေပးစာယူသင္တန္း) တက္ရင္ဘြဲ႕ရ အလုပ္လုပ္ဆိုတဲ့ ေဖာ္ျမဴလာ ေလာက္ပဲသိထား ၾက သူ ေတြ ပါ။  သို႕ေသာ္လည္းေလ လူကေနေပမယ့္ ဇာတာကမေနေတာ့ ၁၉၈၅ ဇြန္လလယ္ေလာက္မွာ တကၠသိုလ္ဝင္တန္း ေအာင္စာရင္းေတြထြက္လာေတာ့ ႏွစ္စဥ္ဆုတက္ယူတဲ့ နယ္ခံ စာေတာ္သူေတြေက်ာ္ၿပီး ၄ - ဘာသာ ဂုဏ္ထုူးထြက္လို႕ အႏူေတာမွာ လူေခ်ာျဖစ္ခဲ့သူပါ။ ကၽြန္မ ၄ - ဘာသာ ဂုဏ္ထုူးထြက္တယ္ဆိုတဲ့ သတင္းဟာ ေတာၿမိဳ႕ ေလ းမွာေတာ့ တကယ္ကို နာ မည္ႀကီးသြားတာပါ။ ၿမိဳ႕ရဲ႕ ၈၀% က စာေတာ္တယ္လို႕ နာမည္ႀကီးတဲ့ တျခား နာမည္တူ တေယာက္ လို႔ပဲ ထင္တာ ပါ (အဲဒီလို အထင္ႀကီးခံရတာ) ။ ျပႆနာက ဒီက စတာပါ။ ႐ိုး႐ိုးေလးေအာင္ခဲ့ရင္ အထက္က ေဖာ္ျမဴလာတိုင္းေလး သြား႐ံုပဲ။ အခုေတာ့။ အေဖ ့ ႔ အေပါင္းသင္းေတြကလည္...

အေ၀းျမင္ အနီးမႈန္....(ေနာက္ဆံုး)

အနီ ီ းမႈန္.. “ေမာင္ ဒီေန႔ meeting ရွိုလို႔ေနာက္က်မယ္ေနာ္…သီရိ..” “ေအာ္…ဟုတ္.. သီရိလည္း ခုိင္ ရန္ကုန္ေရာက္တုန္း အိမ္လာလည္မယ္ ဆုိလုိ႔ ေစာင္႔ေနတာ… ဘယ္မွာလုပ္မွာလဲ.. meeting က..” “ ရံုးမွာပဲသီရိေရ.. နုိင္ငံျခားသားေတြပါမယ္.. ၿပီးရင္ေတာ႔ တခုခုလုိက္ေကြ်းရမွာေပါ႔..” “ ဘယ္ဆုိင္မွာလဲ..ေမာင္..” “ အနီးအနားက ေအးေအးေဆးေဆးဆုိင္မ်ိဳးပဲ ျဖစ္မွာပါ.. ဒါလည္း မေသခ်ာေသးပါဘူး… ကိုယ္ ဖုန္းဆက္မယ္ေလ..” “ ဟုတ္… အျပန္က် ေခါက္ဆဲြေၾကာ္၀ယ္လာခဲ႔ေနာ္ေမာင္..ကေလးေတြ စားဖုိ႔..” “ အင္း..အင္း..ဟုတ္ၿပီ..ဒါပဲေနာ္” ခုိင္႔ကို အိမ္ျပန္ပို႔ေပးၿပီးအျပန္ စင္တင္ေတးဂီတရွိသည္႔ ဆုိင္တစ္ဆုိင္ေရွ႕မွာ သူမရဲ႕ေမာင္႔ကားကို လွမ္းေတြ႔လုိက္သည္။ သူမ အဲဒီဆုိင္အျပင္ဘက္ေရာက္ေနမွန္း ေမာင္သိရင္ အံ႔အားသင္႔သြားေစခ်င္သည္။ ေနာက္ခ်င္စိတ္ျဖင္႔ ဆုိင္အျပင္ဘက္မွာ ကားရပ္ၿပီး သူမ ေမာင္႔ဖုန္းကို လွမ္းေခၚလုိက္သည္။ ခ်က္ခ်င္း မကိုင္ေသး။ ေတာ္ေနၾကာမွ ဟဲလုိ..ထူးသံၾကားသည္…။ “ေမာင္..ဘယ္မွာလဲဟင္” “ ဧည္႔သည္ေတြကို ထမင္းလုိက္ေကြ်းေနတယ္ သီရိ” သူမ ေမာင္႔ကို ဆုိင္အျပင္ဘက္ လွမ္းထြက္လာတာျမင္လုိက္ရသည္.. “ဘယ္ဆုိင္မွာလဲ ..ေမာင္ရဲ႕” “ အဲ..မီလ်ံကြိဳင္မွာ….” “ သီခ်င္းသံေတြ ၾကားေန...