ေရးစရာမရွိျခင္းအေၾကာင္း။

အခုတေလာ ေရးစရာအေၾကာင္းလည္း ေထြေထြထူးထူးမရွိ၊ ေရးခ်င္စိတ္ကလည္း သိပ္မရွိ... ေနာက္ၿပီး စာအေရးအသားေကာင္းတဲ႔ သူမ်ား ဘေလာ႔ဂ္ထဲက စာေတြ သြားဖတ္ေတာ့ ကိုယ္ေရးေနတာေတြက စာေကာင္းေပခန္႔ေတြ မဟုတ္ေတာ့ အားပဲ ငယ္ရေတာ့ မလိုလုိ...။ အဓိက ကေတာ့ စာေရးေစဖို႔ ေစ႔ေဆာ္ေပးတဲ႔ အခ်က္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးေနတယ္လို႔ ေျပာရမလား၊ စိတ္ဓာတ္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးေနတယ္လုိ႔ပဲ ေျပာရမလား။

က်မ ဟုိတေလာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ပူေလာင္ေနခဲ႔တယ္။ ကို္ယ္မလုပ္နုိင္တာေတြ၊ ကိုယ္အားမရတာေတြ၊ သူမ်ားေတြ က်မတို႔ေတြ ဒီလုိမ်ိဳး ေအးေအးေဆးေဆး ေနေနၾကတာေတြ ၾကည့္ၿပီးေတာ့....။ အမ်ိဳးသားနဲ႔ စကားေျပာလည္း အတုိက္အခံ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေျပာေတာ့လည္း အတိုက္အခံ။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ က်မကပဲ ပူေနတာေလ။ သူတို႔ေတြက က်မကိုၾကည့္ၿပီး အထူးအဆန္းလုပ္လို႔။

က်မ  စကားေတြခ်ည္းပဲ ေျပာေနတာကို အမ်ိဳးသားကေျပာတယ္။ မလုပ္နုိင္ပဲ စကားေတြခ်ညး္ပဲ ေျပာေနတာမ်ိဳးကေတာ့ အလကားပဲတဲ႔။ ဟုတ္တယ္။ မလုပ္နုိင္ဘူး။ မလုပ္ရဲဘူး။ မလုပ္တတ္ဘူး။ မွန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ .... အဲဒါနဲ႔ပဲ က်မမွာ ရွိေနတဲ႔၊ က်မတုိ႔မွာ ရွိေနတဲ႔ စိတ္ကေလး ေသပစ္လုိက္ရေတာ့မွာလား။ သူငယ္ခ်င္းကလည္း ေျပာတယ္။ နင္လုပ္နုိင္လို႔လား၊ နင္လုပ္ရဲလုိ႔လားတဲ႔။ အဲဒီလိုေျပာတာလည္း က်မ မေက်နပ္ဘူး။ ဟုတ္တယ္။ က်မ မလုပ္နုိင္ဘူး၊ မလုပ္ရဲဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေမ႔ပစ္လုိက္ရေတာ့မွာလား။ ဘာမွ မလုပ္နုိင္ဦးေတာ့။ ကုိယ္လက္ခံတဲ႔ အမွန္တရားကိုေတာ့ ေမြးထားရမွာပဲမဟုတ္လား။ အဲဒါေတြ ေျပာျဖစ္ ေဆြးေႏြးျဖစ္ၿပီးတဲ႔ေနာက္ က်မ ေတာ္ေတာ္ႏြမ္းသြားရတယ္။ ဘာမွားေနလဲ။ အကုန္လံုးက ေနတတ္ေအာင္ ေနေနၾကၿပီပဲ။ က်မတစ္ေယာက္ထဲ... က်မပတ္၀န္းက်င္မွာ.... ၿပီး ဘာမွလည္း လုပ္မေပးနုိင္။

သက္ျပင္းအခါခါခ်ရင္းပဲ.... ေမ႔ေဆးေသာက္ၿပီး ခဏေလာက္ေတာ့ ေမ႔ထားပါရေစ။ ခြန္အားေတြ ျပည့္ၿဖိဳး၊ ကိုယ္မွာ လုပ္နုိင္တဲ႔စြမ္းရည္ေတြ ျပည္႔လာတဲ႔ တစ္ေန႔က်မွပဲ....ဒီအေၾကာင္းေတြ ျပန္စေတာ့မယ္။ ေသေဆးမဟုတ္ဘူးေနာ္.. ေမ႔ေဆး။ အဲဒီစိတ္ကေလး မေသေသးဘူးေနာ္...။ 

အခုေတာ့ အားလံုးကို ေမ႔ထားတယ္။ 

က်မ ေပ်ာ္ေနတယ္။ က်မ မိသားစုနဲ႔။ က်မတို႔ ေအးခ်မ္းေနတဲ႔ ဘ၀ေလးထဲမွာ။

ေအာက္ကိုလည္း မၾကည့္။ အေပၚကိုလည္း မၾကည့္ဘူး။ ေဘးကိုလည္း မၾကည့္ေတာ့ဘူး။

မ်က္ေစ႔ရဲ႕ အျမင္ေတြကိုလည္း ေဘာင္ခတ္ၿပီး အျပင္မၾကည့္မိေအာင္ ေနမယ္။ 

ေနတတ္ရင္ေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ ေက်နပ္စရာပါတဲ႔။