Skip to main content

ဘုန္းမင္းဇြန္ .... ႏွေျမာတယ္....

ႏွေျမာတယ္....


ႏွေျမာတယ္ …
တုိင္းျပည္ လူမ်ိဳး
ႏုိင္ငံရဲ႕အနာဂတ္ကို ထမ္းပိုးမယ္တဲ့
အဲဒီ့လူငယ္အခ်ိဳ႕ရဲ႕ေခါင္းထဲမွာ
တရားမွ်တမႈေတြခမ္းေျခာက္ေနတာကို ႏွေျမာတယ္ ..။

ႏွေျမာတယ္ …
ျပည္သူရဲ႕ ေသြးေခၽြးမ်က္ရည္
တတိတိေၾကြေပးခဲ့ရတဲ့ လမ္းေပၚမွာေလွ်ာက္
ရုိက္သြင္းခံထားရတဲ့ တစ္လမ္းသြားဦးေနွာက္နဲ႕
ေအာက္ကို တစ္ခ်က္ေလးေတာင္ငံုမၾကည့္တဲ့သူေတြကို ႏွေျမာတယ္ …။

ႏွေျမာတယ္ …
အဆင့္ျမင့္ပညာရပ္ေတြကို
အဆင့္ျမင့္ႏုိင္ငံေတြမွာသင္ယူ
အညြန္႕တလူလူနဲ႕ လူေတာ္ေတြ …
လူေကာင္းေတြျဖစ္မလာတာကို ႏွေျမာတယ္ …။

ႏွေျမာတယ္ …
မတရားမႈေတြကို ေထာက္ခံ
အမွန္ကိုအမွား အမွားကိုအမွန္
အျမင္အာရံုေတြမွာ ေမာဟအေမွာင္ေတြခံေနတဲ့
 ျမင္ရက္နဲ႕ကန္းေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြကို ႏွေျမာတယ္ …။


ဘုန္းမင္းဇြန္


ဒီကဗ်ာေလးကို က်မ တစ္ခါတင္ျပီးသားပါ။ အခုတစ္ခါ ထပ္တင္ပါရေစ...
နွေျမာတယ္.. နွေျမာတယ္.. ရင္ထဲမွာ မခ်ိလြန္းလို႔... 
အႏွစ္ နွစ္ဆယ္နဲ႔ ေျခာက္လ တဲ႔... ဘာျဖစ္လို႔...ဘာျဖစ္လို႔လဲ.. ဘာျဖစ္လို႔ပါလဲ....။

Comments

PAUK said…
အနွစ္နွစ္ဆယ္နဲ႔ေျခာက္လ ဆိုတာ ဘာကိုေျပာခ်င္တာလဲ
ေထာင္က်တာကိုလား...မသိ..
ကဗ်ာေလး ေကာင္းလိုက္တာ..
က်ေနာ္ေတာ့..ျမင္ရက္နဲ႔ ကန္းေနတဲံမ်က္လံုးေတြ
ရွိေနျပီလား...မသိ
tg.nwai said…
စိတ္မေကာင္းလြန္းလို႔ပါ ေပါက္ရယ္..အဲဒီကဗ်ာေလးက ဘုန္းမင္းဇြန္းဆိုတဲ႔ ေနဘုန္းလတ္ ေရးခဲ.တာပါ။ လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ. ဦးေႏွာက္နဲ႔ စြမ္းအားေတြ စိတ္ဓာတ္ေတြကို...။ လူခ်င္းလည္း မသိမျမင္ခဲ႔ဖူးပါဘူး..ဒါေပမယ့္ သူ.စာေတြဖတ္ရင္း လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ.စိတ္ဓာတ္ေလးကို သေဘာက်ေလးစားေနတာ။ လူငယ္တစ္ေယာက္ မွားလို႔ အျပစ္ေပးတယ္ဆိုလည္း လြန္လြန္းသလားလုိ႔ကြယ္....။
PAUK said…
မမသိဂၤ ီေရ..
အခုေတာ့သိသြားပါျပီ..ကိုေနဘုန္းလတ္ကို..
သုနွင္းဆီဆီမွာလည္း ေနဘုန္းလတ္။ မမေကအိုအမ္ဆီမွာလည္း
ေနဘုန္းလတ္ ။ဒီမွာလဲ ဘုန္းမင္းဇြန္ဆိုေတာ့..
ေတြးေတာ့ေတြးမိတယ္..တစ္ခုခုပဲလို႔..
ေနာက္..က်ေနာ္ဘေလာ့မွာ သုနွင္းဆီက လင့္ခ္ေလးေတြလာေပးမွ
ေရလည္ေတာ့တယ္။။
နွေမွ်ာစရာေနာ္..

Popular posts from this blog

ခရီးတစ်ခု အဆုံးသတ်ခြင်း (သို့) ခရီးတစ်ခု စတင်ခြင်း။

သူမ ကို မြင်ရတာ စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ...။ လွန်ခဲ့တဲ့ သားငယ်မွေးနေ့တုန်းက မိသားစု စားသောက်ဝိုင်းတုန်းကနဲ့တော့ အတော်ကွာခြားသွားခဲ့ပြီပဲ။ အို..အရင်တခေါက် ဆေးရုံတက်တုန်း လာတွေ့တာနဲ့ကို မတူတော့။  ပြည့်ဖောင်းနေပြီး ပြောင်ဝင်းနေတာကတော့ သူ့မျက်နှာ ဖြူဖြူလေးပေါ်မှာ မဲနက်စွာလှပနေတဲ့ မျက်ခုံးတစုံရယ်..သွယ်လျစွာ ဖြောင့်စင်းနေတဲ့ နှာတံလေးရယ်ကြောင့်..အော်.. တူမငယ်လေးရဲ့ အလှအပကို သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် စောင်မလွှမ်းထားတဲ့ ခြေထောက်အစုံက ဖောင်းကားညိုမဲနေတယ်..။ ခြေဖမိုးတွေသာ ဖောင်းနေတာပါ။ ခြေသလုံးလေးတွေက တစ်လက်မ ပိုက်လုံးအရွယ်သာသာ...။ . သူ့ဆီလာတွေ့တဲ့ ဧည့်သည်တွေကို သွားလေးတွေပေါ်အောင် ပြုံးပြ နှုတ်ဆက်ရှာပေမယ့် အသံထွက်ဖို့တောင် အတော်မောနေရှာပြီ။ သွေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ရောဂါလို့သာ ခန့်မှန်း သိထားရပေမယ့် သူ့မိခင်ဆရာဝန်မရဲ့ မျိုသိပ်ထားမှုကြောင့် ဘယ်သူ့မှ ဂဃနဏ မသိခဲ့ကြ။ တစ်လတစ်လ ကုန်တဲ့ ဆေးဖိုးကလည်း ကြောက်စရာရယ်... မိခင်ရဲ့ ပံ့ပိုးအားပေးမှုကြောင့် သူ့ဘဝမှာ လုပ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့အတွက်တော့ သူ့မိခင် ကျေနပ်မှာပါလေ။  အခုတလော သူ ဆေးရုံအတက်အဆင်း စိပ် လာတာရယ်ကြောင့် စိတ်ထဲ သူ့နောက်ဆုံးအချိန...

သစ္ပုတ္ပင္၊ တို႕ႏွစ္ေယာက္ နဲ႕ ကေလာင္တစ္ေခ်ာင္း (ေရးသူ- K-မမ)

ကၽြ န္မဟာ သာမန္ ဆင္းရဲတဲ့ ဝန္ထမ္းမိသားစုက ဆင္းသက္လာခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ ဥစၥာမွာ ဗလာနတၳိ။ ဗဟုသုတ နဲ႔ လႈမႈေရးမွာေတာ့ သုညထက္ မပိုလွပါ။ ပညာေရးမွာ ေက်ာင္းကသင္လိုက္တာကို အံရြတ္က်က္မွတ္တာကလြဲလို႕ အျပင္ဗဟုသုတကို ေလ့လာရေကာင္းမွန္း မသိခဲ့ပါဘူး။ ေလ့လာဖို႕ လမ္းျပေပးမယ့္သူလည္း မ႐ွိခဲ့ပါဘူး။ ေက်ာင္းစာကလြဲရင္ အျပင္စာေတြဖတ္ရင္လည္း အျပစ္ႀကီးတခုက်ဴးလြန္သလို အေမ့ရဲ႕ အဆူကိုခံရတာပါပဲ။ ၁၀ တန္းေအာင္ရင္ တကၠသိုလ္ (စာေပးစာယူသင္တန္း) တက္ရင္ဘြဲ႕ရ အလုပ္လုပ္ဆိုတဲ့ ေဖာ္ျမဴလာ ေလာက္ပဲသိထား ၾက သူ ေတြ ပါ။  သို႕ေသာ္လည္းေလ လူကေနေပမယ့္ ဇာတာကမေနေတာ့ ၁၉၈၅ ဇြန္လလယ္ေလာက္မွာ တကၠသိုလ္ဝင္တန္း ေအာင္စာရင္းေတြထြက္လာေတာ့ ႏွစ္စဥ္ဆုတက္ယူတဲ့ နယ္ခံ စာေတာ္သူေတြေက်ာ္ၿပီး ၄ - ဘာသာ ဂုဏ္ထုူးထြက္လို႕ အႏူေတာမွာ လူေခ်ာျဖစ္ခဲ့သူပါ။ ကၽြန္မ ၄ - ဘာသာ ဂုဏ္ထုူးထြက္တယ္ဆိုတဲ့ သတင္းဟာ ေတာၿမိဳ႕ ေလ းမွာေတာ့ တကယ္ကို နာ မည္ႀကီးသြားတာပါ။ ၿမိဳ႕ရဲ႕ ၈၀% က စာေတာ္တယ္လို႕ နာမည္ႀကီးတဲ့ တျခား နာမည္တူ တေယာက္ လို႔ပဲ ထင္တာ ပါ (အဲဒီလို အထင္ႀကီးခံရတာ) ။ ျပႆနာက ဒီက စတာပါ။ ႐ိုး႐ိုးေလးေအာင္ခဲ့ရင္ အထက္က ေဖာ္ျမဴလာတိုင္းေလး သြား႐ံုပဲ။ အခုေတာ့။ အေဖ ့ ႔ အေပါင္းသင္းေတြကလည္...

အေ၀းျမင္ အနီးမႈန္....(ေနာက္ဆံုး)

အနီ ီ းမႈန္.. “ေမာင္ ဒီေန႔ meeting ရွိုလို႔ေနာက္က်မယ္ေနာ္…သီရိ..” “ေအာ္…ဟုတ္.. သီရိလည္း ခုိင္ ရန္ကုန္ေရာက္တုန္း အိမ္လာလည္မယ္ ဆုိလုိ႔ ေစာင္႔ေနတာ… ဘယ္မွာလုပ္မွာလဲ.. meeting က..” “ ရံုးမွာပဲသီရိေရ.. နုိင္ငံျခားသားေတြပါမယ္.. ၿပီးရင္ေတာ႔ တခုခုလုိက္ေကြ်းရမွာေပါ႔..” “ ဘယ္ဆုိင္မွာလဲ..ေမာင္..” “ အနီးအနားက ေအးေအးေဆးေဆးဆုိင္မ်ိဳးပဲ ျဖစ္မွာပါ.. ဒါလည္း မေသခ်ာေသးပါဘူး… ကိုယ္ ဖုန္းဆက္မယ္ေလ..” “ ဟုတ္… အျပန္က် ေခါက္ဆဲြေၾကာ္၀ယ္လာခဲ႔ေနာ္ေမာင္..ကေလးေတြ စားဖုိ႔..” “ အင္း..အင္း..ဟုတ္ၿပီ..ဒါပဲေနာ္” ခုိင္႔ကို အိမ္ျပန္ပို႔ေပးၿပီးအျပန္ စင္တင္ေတးဂီတရွိသည္႔ ဆုိင္တစ္ဆုိင္ေရွ႕မွာ သူမရဲ႕ေမာင္႔ကားကို လွမ္းေတြ႔လုိက္သည္။ သူမ အဲဒီဆုိင္အျပင္ဘက္ေရာက္ေနမွန္း ေမာင္သိရင္ အံ႔အားသင္႔သြားေစခ်င္သည္။ ေနာက္ခ်င္စိတ္ျဖင္႔ ဆုိင္အျပင္ဘက္မွာ ကားရပ္ၿပီး သူမ ေမာင္႔ဖုန္းကို လွမ္းေခၚလုိက္သည္။ ခ်က္ခ်င္း မကိုင္ေသး။ ေတာ္ေနၾကာမွ ဟဲလုိ..ထူးသံၾကားသည္…။ “ေမာင္..ဘယ္မွာလဲဟင္” “ ဧည္႔သည္ေတြကို ထမင္းလုိက္ေကြ်းေနတယ္ သီရိ” သူမ ေမာင္႔ကို ဆုိင္အျပင္ဘက္ လွမ္းထြက္လာတာျမင္လုိက္ရသည္.. “ဘယ္ဆုိင္မွာလဲ ..ေမာင္ရဲ႕” “ အဲ..မီလ်ံကြိဳင္မွာ….” “ သီခ်င္းသံေတြ ၾကားေန...