၁၁၂၇

ဘဝမှာ အခက်ခဲဆုံး အချိန်တွေကို ကျော်ဖြတ်နေရသလိုပါပဲ....
အားလုံးက ခက်ခဲနေကြတဲ့ကြားထဲ ကိုယ်က ထူးပြီး ခက်ခဲနေတာတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့.....ပတ်ဝန်းကျင်လိုက်ကြီး ခက်ခဲကြပ်တည်းနေကြတာ....အစစ အရာရာပေါ့လေ...

ကိုယ်လည်း စိတ်ထဲ အဆင်ပြေမနေဘူး.... နေရတာလည်း လဟုတာ၊ မုဒုတာ
ဖြစ်မနေဘူး...အရင်ကလို စိတ်ထဲရှိသမျှ ရေးချနိုင်တဲ့ blog ခေတ်ကို ပြန်လွမ်းလို့ ပြန်လာခဲ့တယ် ဆိုပါေတာ့....

မနေ့...အဲ...ဟို တနေ့လောက်က စပြီး Netflix က ကိုးရီးယားဇာတ်လမ်းတွဲ တခု ကြည့်ဖြစ်တယ်.... ပုံမှန်ဆို တညထဲနဲ့ အကုန်ကြည့်တတ်ပေမဲ့...အဲဒီ့ကားလေးကိုတော့ နားနားပြီး ကြည့်ရတယ်... ပြောရမယ်ဆိုရင် စိတ်ကို ဘယ်နားထားရမှန်းမသိလို့ အချိန်ဖြုန်းနေတဲ့ သဘောပါပဲ...

ကိုယ်က ငယ်ငယ်ကတည်းက တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် ရဲ့ စာအုပ်တွေဖတ်ပြီး စိတ်ပညာကို  စိတ်ဝင်စားလို့ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်တင်တော့ ကိုယ်တိုင်မတင်လိုက်ရဘူး...ဖေဖေပဲ တင်ပေးတာထင်ရဲ့... ပထမ၊ ဒုတိယ၊ တတိယ ဦးစားပေးတွေက သိတဲ့အတိုင်း ဆေး၊ စက်မှုု အီကို၊ ပြီးရင် စိတ်ပညာ လို့ လျှောက်ထားဖြစ်ခဲ့တယ်...

အခု အမှတ်တမဲ့ ကြည့်မိတဲ့ ကိုရီးယားကားလေးက တက္ကသိုလ်ဆေးရုံတခု ရဲ့ စိတ်ကျန်းမာရေး unit တခုက သူနာပြုဆရာမလေးကို အခြေခံတဲ့ ဇာတ်လမ်းလေးပေါ့... ကိုယ်တွေ ငယ်ငယ်တုန်းကနေ ခုချိန်ထိ စိတ်ကျန်းမာရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆရာဝန် ဆေးခန်းသွားပြရပြီဆိုရင် အရူးတယောက်လို သဘောထားခံခဲ့ကြရတာ.. တကယ်တမ်း ရုပ်ရော နာမ်ပါ ရှိတဲ့ လူတယောက်ဟာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နေမကောင်းဖြစ်တတ်ကြသလို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာလည်း နေမကောင်းဖြစ်နိုင်တာပဲဆိုတာ ဘာဖြစ်လို့ လူတွေက မေ့နေကြတာပါလိိမ့်... ရိုးရိုးဖျားနာတာလောက်က ကွမ်းရွက်ပြုတ်ရည်လောက်၊ ပါရာဆက်တမောလောက်နဲ့ ပျောက်နိုင်တာရှိသလို သက်ဆိုင်ရာ ဆရာဝန်ဆီ သွားတိုင်ပင် ပြသ ပြီး ကုသမှုခံယူမှ ပျောက်ကင်းတာမျိုးလည်း ရှိတာပဲ...ဒီလိုပဲ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျန်းမာရေးလည်း တော်တန်ရုံလောက်နဲ့ သက်သာသွားနိုင်သလို မဖြစ်မနေ ကုသမှုခံယူလိုက်မှ ရောဂါပျောက်နိုင်တာမျိုးကို ငါ စိတ်ရောဂါကုဆရာဝန်နဲ့ သွားတွေ့တယ်ဆိုရင် ငါ့ကို ရူးနေပြီလို့ ထင်တော့မှာလို့ ကြောက်နေတော့ ပိုဆိုး....

နောက်ပြီး စိတ်ရောဂါကု ဆရာဝန်တို့ ကျန်းမာရေးဝန်ထမ်းတို့ဆိုတာလည်း သာမန်လူတွေပဲဆိုတော့ သူတို့လည်း စိတ်မကျန်းမာတဲ့ အခိုက်အတန့်တွေလည်း ကြုံနိုင်တယ်ဆိုတာလည်း သတိထားဦးမှ...မဟုတ်ရင် ဆရာဝန်လည်း သေရသလားတို့....ဘုန်းကြီးကလည်း တရားမရှိဘူးတို့တွေနဲ့ ကိုယ်တွေရဲ့ ပစ္စလက္ခတ် မှတ်သားချက်တွေကြောင့် သဘာဝတရားတွေလည်း စူပါနက်ထရယ်တွေ ဖြစ်ကုန်ရော...

ဘာရယ် မဟုတ်ပါဘူး..... ခုတလော စိတ်အတက် အကျ မြန်နေလို့  ဘိုင်ပိုလာဒစ်စ်အော်ဒါ များ ဖြစ်နေတာလားများလို့လည်း တောင်တွေး မြောက်တွေး တွေးနေမိပြန်.... ၁၀၂၇ က စပြီး တက်ကြွလာခဲ့တဲ့ စိတ်တွေဟာ ဒီနေ့ ဘာမဟုတ်တဲ့ ကိစ္စလေးတခုကို စိတ်ထဲ မကျေနပ်လို့ မှုံမှိုင်းမှိုင်း ဖြစ်သွားရပြန်တယ်... မှိုင်းပြီဆို ချက်ချင်းလိုလို ပုံကျသွားမတတ် အားပြတ်သွားတာကလည်း ပုံမှန်မဟုတ်သလိုပါပဲ....

အခုတလော ဆရာဦးစိုးလွင်ရဲ့ တရားလေးတွေ နားထောင်ပြီး နှလုံးသွင်းဖြစ်နေတော့ စိတ်ရဲ့ အပြောင်းအလဲလေးတွေကို ပိုသတိထားမိလာတယ်...ခက်တာက ဒီထက် မကျော်နိုင်သေးတာ....

လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၅ နှစ်လောက်က ကိုယ့်မှာ ကလေး သုံးယောက်နဲ့ ချာလပတ်လည် ယမ်းနေတဲ့ အချိန် နေ့နဲ့ ညတွေမှား အလုပ်တွေက မနိုင်...ခုချိန် ပြန်တွေးရင်တော့ ပင်ပန်းလွန်းခဲ့တဲ့ ဘဝမှာ ဘလော့ဂ်လေးတခု လုပ်ဖြစ်ခဲ့ရင်းနဲ့ ကိုယ် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တယ်....

အခုလည်း ကိုယ့်တွက် လိုအပ်လာလို့ ပြန်လာခဲ့ပြီ ဆိုပါတော့....